Hindi bibilhin ni Job ang pagkakasundo sa maling pag-amin

Bagong pormula ang nagmamarka ng bagong uri ng pananalita. Ang “talinhaga” ay mashal, pormal na talumpati sa matayog na tula, ang salitang ginamit nang bigkasin ni Balaam ang kaniyang talinghaga sa Mga Bilang 23:7. Si Sophar sana ang magsasalita rito; hindi niya ginawa, at muling kinuha ni Job ang pagkakataon.

Ang “Buhay ang Dios” ay anyo ng taimtim na panunumpa, na dito lamang ginamit sa Job. Ang Makapangyarihan sa lahat na “nagpapanglaw ng aking kaluluwa” ay literal na nagpapait dito, ang pandiwa at pangalan ding ginamit ni Noemi sa Ruth 1:20 nang sabihin niyang lubhang pinapait ng Makapangyarihan ang kaniyang buhay.

Ang “buo pa sa akin” ay habang may natitira pang kahit kaunting hininga. Ipinaaalala ng pagtatambal ng hininga at ng espiritu ng Dios sa butas ng ilong ang Genesis 2:7, kung saan hiningahan ng Dios ng buhay ang butas ng ilong ng unang tao. Tatagal ang panunumpa hangga't tumatagal ang hiniram na hiningang iyon.

Mahigpit na magkatapat ang labi at dila, ang kalikuan at karayaan. Sa 6:30 ay itinanong ni Job sa mga kaibigan kung may di ganap sa kaniyang dila. Dito ay sinasagot niya ang sarili niyang tanong sa ilalim ng sumpa. Ang umamin sa hindi niya ginawa ay siya mismong karayaang isinusumpa niyang hindi gagawin.

Ang “Malayo nawa sa akin” ay salin ng chalilah li, literal na maging lapastangan nawa ito sa akin, pagpapahayag ng pagkasuklam. Ang “pagtatapat” ay tummah, ang salitang ginamit ng Dios kay Job sa 2:3 at ibinato sa kaniya ng kaniyang asawa sa 2:9, nang tanungin kung namamalagi pa siya sa kaniyang pagtatapat.

Ang “pinanghahawakan” ay ang pandiwang chazaq, ang mismong pandiwa ng 2:3 at 2:9, kung saan namamalagi si Job sa kaniyang pagtatapat. Ang puso ni Job dito ay ang kaniyang budhi, gaya nang usigin si David ng kaniyang puso sa 1 Samuel 24:5. Ibig niyang sabihin, hindi kailangang paratangan siya ng kaniyang puso tungkol sa alinmang araw na kaniyang nabuhay.

Binabasa ang taludtod bilang pormula ng sumpa na ibinabaling sa kaniyang mga tagapagsakdal. Sa kautusan ng Israel, ang bulaang saksi ay tatanggap ng parusang hinangad niya para sa nasasakdal (Deuteronomio 19:18–19). Kung bulaan ang mga paratang ng mga kaibigan, sa kanila nauukol ang bahagi ng masamang taong kanilang inilarawan.

Ang “di banal” ay chanef, ang taong walang Dios o lapastangan. Bihira ang pandiwa sa “kinuha” at maaaring mangahulugang hugutin, gaya ng sinulid mula sa habihan o ng buhay mula sa katawan. Anuman ang natamo ng ganoong tao, hindi ito makasusunod sa kaniya paglabas niya kapag nangyari iyon.

Hindi ang inaasahang sagot ng tanong, at masakit ito mula kay Job, na nagsabi sa 19:7 na humihiyaw siya dahil sa kamalian ngunit hindi dinidinig. Hindi dinidinig ang panalangin ng taong walang Dios; ganoon din, sa wari, ang kay Job.

Ang “sa lahat ng mga panahon” ay sa bawat oras. Ang taong tumatawag lamang sa Dios kapag dumating ang kabagabagan (talatang 9) ay inihahambing sa tumatawag sa bawat panahon. Ang punto ni Job: pang-emerhensiya lamang ang relihiyon ng taong walang Dios, samantalang ang sa kaniya ay tumakbo sa mabuti at masamang panahon.

Maramihan na muli ang “kayo”: bumabaling si Job mula kay Bildad sa kanilang tatlo. Ang “nasa Makapangyarihan sa lahat” ay ang mga daan at layunin ng Dios, at nangangako si Job na hindi niya ito ililihim. Ang dating tinuturuan sa pagtatalo ay nagpapahayag na uupo siya sa upuan ng guro.

Laro ng salita sa Hebreo ang “lubos na nawalan ng kabuluhan”: hevel tehbalu, humihinga kayo ng hininga, o hinungkag kayo ng kahungkagan. Nakita ng mga kaibigan ang nakita ni Job sa daigdig. Ang kanilang pagkukulang ay hindi kakulangan ng kaalaman kundi pagsasalita ng singaw tungkol dito.

Ang “mana” ay nachalah, ang minanang bahagi ng lupa ng pamilya na pinahahalagahan ng bawat sambahayang Israelita. Paghatol lamang ang ari-ariang maipapamana ng maniniil. Ang “mamimighati” ay salin ng 'aritsim, ang malulupit, mga taong naghahari sa pamamagitan ng takot.

Dalawa sa tatlong klasikong sakuna ang tabak at gutom sa tinapay, tabak, taggutom at salot, at ang ikatlo ay sumusunod sa kasunod na talata. Ang malaking pamilya ang pinakatiyak na tanda ng pagpapala, at dito ay nagiging mas malaking tudlaan.

Ang “mangalilibing sa kamatayan” ay gumagamit ng mavet sa diwa nitong salot, gaya sa Jeremias 15:2, ang mga para sa kamatayan ay sa kamatayan. Tinatangay ng salot ang mga naiwan at inililibing nang walang pagluluksa. Inilalarawan ng Mga Awit 78:64 ang ganito ring kahihiyan, mga babaing bao na hindi nanaghoy.

Nakaimbak na yaman ang kasuutan sa sinaunang daigdig; nagbigay si Jose ng mga bihisan bilang regalo (Genesis 45:22) at itinago ni Achan ang isang balabal na taga-Babilonia kasama ng kaniyang pilak (Josue 7:21). Ang pilak na parang alabok at bihisang parang putik ay yamang nakatambak nang kasintaas ng putik.

Napupunta sa likod ng matuwid ang imbak ng masamang tao. Ganito rin ang sinasabi ng Mga Kawikaan 13:22, na iniimbak para sa matuwid ang yaman ng makasalanan. Siya ang nagtahi ng mga damit; iba ang nagsusuot. Siya ang tumimbang ng pilak; hinahati-hati ito ng walang sala.

Ang salita para sa tanga ay maaaring tumukoy sa bahay-uod nito, bahay na hinabi sa paligid ng sarili at agad iniiwang walang laman; gagamba ang basa ng Griego at Siriaco. Ang bantayan ay ang marupok na kubong itinatayo ng bantay sa ubasan o taniman ng milon, ang kubo sa halamanan ng pipino sa Isaias 1:8.

Ang “hindi siya pupulutin” ay maaaring mangahulugang hindi siya maisasama sa kaniyang mga magulang sa marangal na libing, o, ayon sa Griego, mahihiga siyang mayaman ngunit hindi na muli. Natutulog siyang kasama ang kaniyang kayamanan at nagigising sa wala.

Ang “Mga kakilabutan” ay ballahot, salita ni Bildad mula sa 18:11 at 18:14, kung saan dinadala ang masamang tao sa hari ng mga kakilabutan. Ginagamit din ni Job dito ang bokabularyo ng kaibigan. Ang bagyong umaagaw sa kinagabihan ay ginagawang kasimbilis ng magnanakaw ang pagkawala.

Ang hanging silanganan ay qadim, ang nakapapasong hangin ng disyerto na lumalanta sa pananim at nakapagpapabagsak ng tolda. Hindi makaliligtaan ng mambabasa na isang malakas na hangin mula sa ilang ang nagpaguho ng bahay sa ibabaw ng mga anak ni Job sa 1:19; larawan itong naranasan ni Job.

Sa Hebreo ay sinasabi lamang na “hahalibasin siya”, at ang paksa ay maaaring ang hanging silanganan pa rin ng nakaraang talata; idinagdag sa salin ang Dios. Ang “magpupumilit na tumakas” ay larawan ng taong desperadong tumakbo palayo sa kamay nito.

Kung ang hangin pa rin ang paksa, ang bagyo mismo ang pumapalakpak at sumisitsit, unos na binigyang-buhay na nagtataboy sa kaniya. Ginagamit ng Mga Panaghoy 2:15 ang magkaparehong kilos para sa paghamak ng mga nagdaraan sa bumagsak na Jerusalem, sumisitsit at umiiling.