Bago ang mga paghatol, tronong may nakaupo

Ang “Pagkatapos ng mga bagay na ito ay tumingin ako” ay pormulang ginagamit ng aklat sa pagbubukas ng bagong pangitain (7:1, 9; 15:5; 18:1). Perpektong participle sa Griego ang pagkabukas ng pinto: bukas na ito nang tumingin si Juan. Ang tinig ay ang tinig na gaya ng pakakak sa 1:10, na ngayo'y nag-aanyaya sa halip na nag-uutos.

Ekeito ang “nalalagay”, nakapuwesto roon gaya ng kasangkapang nakatayo, hindi luklukang itinayo para sa pagkakataong iyon. Sumasama si Juan sa maikling hanay ng mga propetang nakakita ng luklukan: si Micaias (1 Mga Hari 22:19), si Isaias (Isaias 6:1), si Ezekiel (Ezekiel 1:26) at si Daniel (Daniel 7:9). Walang pangalang ibinibigay sa nakaupo.

Ang sardio, pulang carnelian na ipinangalan sa lungsod ng Sardis, ang unang bato sa pektoral ng dakilang saserdote, at ang jaspe ang huli (Exodo 28:17–20). Tinatawag ng Pahayag 21:11 ang jaspe na malinaw na gaya ng kristal. Pinakamalapit ang bahaghari sa palibot ng luklukan sa Ezekiel 1:28, kung saan ang kinang sa palibot ng luklukan ay gaya ng anyo ng bahaghari sa ulap.

Thronoi ang mga “luklukan” sa palibot, ang salita ring ginamit sa luklukang nasa gitna: dalawampu't apat na mas mababang trono ang nakapaligid sa iisa. Sinasabi ng Isaias 24:23 na maghahari ang PANGINOON sa bundok ng Sion at maluwalhati sa harap ng kaniyang matatanda, at presbyteroi ang salita roon sa Griego. Tanda ng tagumpay at karangalan ang mapuputing damit at ang mga putong na ginto.

Kidlat, kulog at mga tinig ang mga tanda ng Sinai (Exodo 19:16). Bumabalik ang pormula sa 8:5, 11:19 at 16:18, at lumalaki sa bawat ulit: idinaragdag ang lindol, saka ang malaking granizo, saka ang pinakamalaking lindol sa lahat. Mga sulo, lampades, ang mga “ilawang apoy” dito, hindi ang mga kandelero ng kabanata 1.

Sa looban ng templo ni Solomon ay may malaking tansong tangke na tinatawag na dagat (1 Mga Hari 7:23), at nakita ni Ezekiel sa itaas ng mga nilalang ang isang kalawakang may kulay ng kakila-kilabot na kristal (Ezekiel 1:22). Malabo kadalasan ang sinaunang salamin; bihirang luho ang salaming kasinglinaw ng kristal.

Tig-aapat na mukha ang mga nilalang ni Ezekiel (Ezekiel 1:10); tig-iisa ang kay Juan. Ipinaliliwanag ng isang huling midrash ang hanay: ang leon ang hari ng maiilap na hayop, ang baka ng maaamo, ang agila ng mga ibon, at ang tao ang nasa ibabaw ng lahat. Si Ireneo ang unang nagtapat sa kanila sa apat na Evangelio, bagaman hindi sa pagkakasunod na naging karaniwan nang lumaon.

Sinundan ng mga serafin ni Isaias ang tatlong ulit na “banal” ng pahayag na puno ang buong lupa ng kaniyang kaluwalhatian (Isaias 6:3); dito, panahon at hindi espasyo ang paksa ng ikalawang bahagi: “na nabuhay at nabubuhay at siyang darating”. Ang “walang pahinga” ay pariralang ginamit din sa 14:11 para sa mga sumasamba sa hayop, na ang kawalang-pahinga ay pahirap.

Nasa hinaharap na panahunan sa Griego ang pandiwa, tuwing sila'y magbibigay: paulit-ulit na indayog ng pagsamba, hindi iisang sandali. Tatlong salita ng papuri ang ibinibigay ng mga nilalang, at sumasagot ang matatanda sa talata 11 ng tatlo rin, pinapalitan ang pasasalamat ng kapangyarihan. Ang “nabubuhay magpakailan kailan man” ay titulo sa Daniel 4:34 at 12:7.

Inilalapag ng mga haring sakop ng Roma ang kanilang korona sa harap ng emperador bilang tanda ng pagpapasakop; noong AD 66, inilagay ni Tiridates ng Armenia ang kaniyang diadema sa paanan ni Nero at tinanggap itong muli mula sa kaniya. Tatlo ang pandiwa ng matatanda, magpatirapa, sumamba, ilagay, at wala ni isang sinusundan ng pagbawi sa mga putong.

Sa pinakamaagang mga kopya, “Panginoon namin at Dios namin” ang pagtawag, gaya ng nakalimbag dito, ang mismong titulong sinasabi ni Suetonio na hiningi ni Domiciano para sa sarili, dominus et deus noster. Kakaiba ang daloy ng huling sugnay, “nangagsilitaw, at nangalikha”: umiiral ang mga bagay, at umiiral sila dahil nilikha sila.