Ginagawang digmaan ng isang hinala ang pakikiramay

Si Naas ang haring Ammonita na kumubkob sa Jabes-galaad at nag-alok ng kapayapaan sa kondisyong dukitin ang kanang mata ng bawat lalake (1 Samuel 11:2). Ang kaniyang kamatayan ang nagbubukas sa kabanata sapagka't ang bagong hari ay nangangahulugang kailangang panibaguhin ang mga kasunduan, at mahigpit na binabantayan ng mga korte ang ganitong paglilipat.

Ang “kagandahang loob” ay chesed, ang katapatang nararapat sa loob ng isang buklod o kasunduan. Hindi kailanman naitala kung ano ang ginawa ni Naas para kay David; may dahilan ang isang kaaway ni Saul na kanlungin ang tumatakas mula kay Saul. Isa pang anak ni Naas, si Sobi, ang magdadala nang maglaon ng panustos kay David sa Mahanaim nang tumakas ito mula kay Absalom (2 Samuel 17:27).

Nakasalalay ang tanong ng mga prinsipe sa salitang “pinararangalan”, literal na pabigatin, bigyan ng timbang. Itinatanong nila kung may bigat ang kilos o hungkag. Ang kanilang tatlong pandiwa, kilalanin, gibain at tiktikan, ay lumilipat mula sa pagmamanman tungo sa pagsakop sa iisang hinga.

Sa 2 Samuel 10:4, kalahati lamang ng balbas ang inahit, na lalong nagpatalas sa panunuya. Sa Israel at sa mga kapitbahay nito, tanda ng malayang lalaking nasa hustong gulang ang buong balbas, at ang pagputol sa mga suot “sa gitna” ay naglantad sa mga sugo mula baywang pababa, ang trato sa mga bihag.

Ang Jerico ang unang pamayanang naaabot ng manlalakbay pagtawid sa Jordan mula sa Ammon, kaya makapaghihintay roon ang mga sugo nang hindi pumapasok sa Jerusalem. Nasa ilalim ng sumpa ni Josue ang lunsod at hindi muling itatayo bilang bayang may pader hanggang sa kaarawan ni Hiel (1 Mga Hari 16:34), kaya bagay itong tahimik na hintayan.

Ang “naging nakapopoot” ay literal na “pinabaho ang kanilang sarili”, kaparehong pandiwang ginamit ni Jacob sa Genesis 34:30. Ang aklat na ito lamang ang nagbibigay ng upa: isang libong talento, mga tatlong pung tonelada ng pilak. Ang Mesopotamia rito ay Aram-naharaim, “Aram ng dalawang ilog”, at ang Maacha ay malapit sa bundok ng Hermon.

Mga tao ang bilang ng 2 Samuel sa upahang hukbo (2 Samuel 10:6, tatlong pu't tatlong libo lahat); tatlongpu't dalawang libong karo ang ibinibigay ng aklat na ito, malamang kasama ng mga sakay nito. Ang Medeba ay bayan sa talampas ng Moab sa silangan ng Dagat na Patay, binanggit na sa Mga Bilang 21:30 at sa batong-tanda ni Mesa na Moabita.

Ang “makapangyarihang mga lalake” ay ang gibborim, ang mga bihasang mandirigmang nakalista sa pangalan sa kabanata 11. Nanatili si David sa Jerusalem sa unang labanang ito, at dinala ni Joab ang ubod ng propesyonal na hukbo sa halip na ang buong tinipong mga lipi.

Ang bayan ay ang Rabba, ang punong lunsod ng Ammon, ang Amman ngayon. Hawak ng Ammon ang pintuan habang ang mga upahang hari ay may sariling kampo sa parang, “nangagisa”, detalyeng nagpapaliwanag kung bakit may kaaway si Joab sa dalawang panig niya.

Ang “sa harapan at sa likuran” ay nangangahulugang pumasok si Joab sa isang sipit. Kinuha niya ang pinakapili sa mga piling lalake at ipinadala laban sa mas malaki at mas propesyonal na hukbo, ang mga upahang taga Siria, at iniwan sa mas maliit na pangkat ang bantay ng lunsod.

Tinanggap ni Abisai ang ikalawang larangan, gaya ng pagtanggap niya sa kampanya laban sa Edom sa 18:12. Magkapares na kumikilos ang dalawang anak ni Sarvia sa buong paghahari ni David, tapat sa kaniya sa labanan at kung minsan ay salungat sa kaniya tungkol sa pagbububo ng dugo (2 Samuel 3:39).

Isang payak na kasunduan ng pagtutulungan, nakasaad sa dalawang sugnay na kondisyonal na eksaktong magkasalamin. Alinmang magkapatid ang humaharap sa mas mabigat na labanan ay kumukuha ng tulong sa isa, kaya walang pangkat na pinababayaan sa sarili nitong larangan.

Ang “Magpakatapang kang mabuti” ay iisang pandiwa sa Hebreo, maging malakas. Binabanggit ni Joab ang “mga bayan ng ating Dios”, na itinuturing na sa Panginoon ang mga bayan ng Israel. Iniiwan ng kaniyang huling sugnay ang kalalabasan sa kamay ng Dios nang hindi nagkukunwaring alam na ito.

Nagsitakas ang mga taga Siria sa unang salpukan, bago pa mailarawan ang anomang labanan. Mas kaunti ang dahilan ng mga upahang kawal na binayaran ng pilak kaysa sa hukbo ng sariling bayan upang manindigan kapag may sumugod sa kanila.

Umatras ang mga Ammonita sapagka't wala na ang kanilang mga kapanig, at nagsara ang mga pintuan ng lunsod sa likuran nila. Hindi kumubkob si Joab; umuwi siya. Iniiwan ang pagsakop sa Rabba sa susunod na panahon ng digmaan sa 20:1.

Ang “Ilog” ay ang Eufrates, kaya tinatawag ni Adarezer ang mga hukbong Arameo mula sa kabilang dulo ng kaniyang imperyo. Si Sophach ay Sobach sa 2 Samuel 10:16, at pinangangalanan ng 2 Samuel ang larangan, ang Helam, na inalis ng aklat na ito.

Sa pagkakataong ito, si David mismo ang lumabas at dinala ang “buong Israel”, ang buong pagtitipon sa halip na ang palagiang kawal. Ang pagtawid sa Jordan kasama ng buong hukbo ay paglalagay sa sariling katawan ng hari sa panganib, bagay na iniwasan sa unang labanan.

Muling humihiwalay ang mga bilang sa 2 Samuel, na may pitong daang lalake ng karo at apat na pung libong mangangabayo (2 Samuel 10:18). Winakasan ng pagpatay sa pinunong kawal ang alyansa, sapagka't ang ganitong hukbo ay nagkakaisa sa palibot ng lalaking namumuno rito.

Nagpalit ng panginoon ang mga basalyo ni Adarezer, nakipagpayapaan kay David at naging kaniyang mga lingkod. Iniiwang mag-isa ng huling sugnay ang Ammon, at iyon ang batayan kung bakit makukubkob ni Joab ang Rabba nang walang humahadlang sa kasunod na kabanata.