Naririnig ng mga bundok ang paratang laban sa kanilang pagsamba

Isinadula nang walang salita ang mga tanda ng mga kabanatang 4 at 5; sa pormulang ito nagsisimula ang mga orakulong binibigkas. Magkapares ang mga kabanatang 6 at 7, ang isa'y para sa mga bundok at ang isa'y para sa lupain, at kapuwa nagbubukas sa pagdating ng salita ng Panginoon.

Katangiang utos ni Ezekiel ang “itingin mo ang iyong mukha”, na inuulit laban sa Jerusalem, sa mga bulaang propetisa, sa Ammon, sa Tiro at sa Egipto. Sa Ezekiel lamang matatagpuan ang maramihang pariralang “mga bundok ng Israel”. Sa 36:1–8, muling kakausapin ang mga bundok ding ito at pangangakuan ng mga sanga, bunga at mga taong babalik.

Mga bangin ang “mga batis”, mga daluyang may agos lamang kapag tag-ulan, at kasama sa “mga libis” ang Hinnom, kung saan sinusunog ang mga bata para kay Moloc (Jeremias 7:31). Mga dambana sa tuktok ng burol ang “mga mataas na dako”. Dinungisan ni Josias ang mga iyon mula Geba hanggang Beerseba (2 Mga Hari 23:8); sa loob ng isang salinlahi, nagsibalik ang mga iyon.

Gillulim ang “mga diosdiosan”, ang paboritong salita ni Ezekiel para sa mga ito, na ginamit nang mga apat na pung ulit sa aklat. Mukhang hinango ito sa salita para sa dumi, isang sinadyang paghamak, parang mga diyos na dumi. Maaaring mga dambanang insenso o haligi ng araw ang “mga larawang araw”; kaugnay ng salita para sa araw ang salitang Hebreo.

Ang Levitico 26:30 ang pinagmulan, kung saan sinasabi ng Dios na gigibain niya ang kanilang mga mataas na dako at ihahagis ang kanilang mga bangkay sa mga bangkay ng kanilang mga diosdiosan. Dinudungisan ng buto ng tao ang dambana nang lubusan. Ganiyan dinungisan ni Josias ang dambana sa Beth-el, sinunog ang mga buto mula sa mga libingan sa ibabaw nito (2 Mga Hari 23:16).

Nagpapatong ang talata ng anim na pandiwa ng pagkasira sa mga dambana: mawawasak, mangagiba, mangabasag, mangaglikat, mangabagsak, mangawawala. Ang pandiwang nasa likod ng “mangawawala” ay pagpawi, ang ginamit nang sabihin ng Dios na papawiin niya ang bawa't may buhay sa baha (Genesis 7:23). Ang “inyong mga gawa” ay ang mga bagay na yari ng kamay.

Unang paglitaw ito ng pangungusap na “inyong malalaman na ako ang Panginoon”, na tumatakbo sa Ezekiel nang mahigit pitong pung ulit at nagsasara ng orakulo pagkatapos ng orakulo. Lumilitaw ito rito sa dulo ng talata tungkol sa mga bangkay, sapagka't sa mga mangyayari matututuhan ang pagkakilala.

Mula sa palit, isang takas, ang “nakatanan”, ang salitang ginamit sa iisang nakatakas na darating kay Ezekiel na may balitang bumagsak na ang lunsod (24:26; 33:21). Pinangangalanan ang nalabi ayon sa kanilang pagtakas, at nabubuhay sila nang nakakalat “sa mga lupain”, hindi sa sariling tahanan.

Ayon sa pagkakaayos ng Hebreo, ang Dios ang nawasak, nadurog ang puso dahil sa kanilang kataksilan, na siyang diwa ng “ako'y nakipagkasira”. Sinusunod ng maraming tagapagsalin ang Latin na Vulgata at binabasang dinurog ng Dios ang kanilang mapangalunyang puso. Bumabalik ang pagkasuklam nila sa sarili sa 20:43 at 36:31, kung saan dumarating ito pagkatapos ng pagpapanumbalik.

Chinnam ang nasa likod ng “walang kabuluhan”, ibig sabihi'y nang walang dahilan, ang salitang ginamit ni Satanas sa Job 1:9 nang itanong niya kung natatakot ba si Job sa Dios nang walang kapalit. Isinasara ng Ezekiel 14:23 ang gayon ding kaisipan: malalaman nilang hindi ginawa ng Dios nang walang dahilan ang lahat ng kaniyang ginawa.

Ang pagpalakpak at pagpadyak ang mga kilos ng mga Ammonita sa 25:6, sa pagkatuwa sa pagkawasak ng Israel; pinarurusahan sila ng Dios dahil doon. Dito, ginagawa ito ni Ezekiel dahil sa mga kasalanan ng Israel kasabay ng hiyaw na “Sa aba nila”. Maaaring mangahulugan ng pagkatuwa o pagdadalamhati ang iisang kilos, at ang kasamang salita ang nagpapasiya.

Mula sa pandiwang nangangahulugan ding binabantayan o iniingatan ang “makubkob”, kaya ang taong nananatili sa loob ng pader ang mukhang protektado. Hindi naililigtas ng layo ang una, ng lapit ang ikalawa, ni ng mga pader ang ikatlo. Uubusin ito hanggang sa wakas: iyan ang ibig sabihin ng “gaganapin ang aking kapusukan”.

Ginamit ng Deuteronomio 12:2 ang pariralang tungkol sa mataas na burol at sariwang punong kahoy para sa mga dambana ng Canaan na iniutos sa Israel na wasakin. Ang “masarap na amoy” ay pariralang para sa handog na nakalulugod sa Dios, na unang ginamit sa hain ni Noe (Genesis 8:21). Dito, pumapailanglang ito sa mga diosdiosan.

Walang kilalang dakong tinatawag na Diblah. Halos magkamukha ang mga titik Hebreo para sa d at r, at binabasa ng maraming iskolar na Ribla, ang bayan sa hilagang hangganan kung saan hinatulan si Sedechias sa dakong huli (Jeremias 52:9). Kung gayon, ang “mula sa ilang hanggang sa Diblah” ay ang buong lupain, mula timog hanggang hilaga.