Jerusalem na tinimbang sa timbangan ng barbero

Matalas na tabak na ginagamit bilang pangahit ng manggugupit, ayon sa Hebreo, kaya ang sandata mismo ang umaahit. Ipinagbawal sa mga saserdote ang pag-ahit ng ulo o ng mga gilid ng balbas (Levitico 21:5). Pinasisira kay Ezekiel na saserdote ang tuntuning nagbubukod sa kaniya, at tanda rin ng pagluluksa at kahihiyan ang pag-ahit.

Salita sa salita ng sumpa ng Levitico 26:33 ang “ako'y magbubunot ng tabak sa likuran nila”: pangangalatin ng Dios ang bayan sa mga bansa at bubunutin ang tabak sa likuran nila. Hinahabol ng talim na pumutol sa buhok ang buhok na ipinangalat sa hangin. Inilarawan ng Isaias 7:20 ang Dios na umaahit sa Juda sa pamamagitan ng upahang pangahit.

Kanaf ang “tunika” rito, ang sulok o laylayan ng damit, ang salita ring isinaling “pakpak” ng mga nilalang sa 1:6. Hinangad ni Abigail na ang buhay ni David ay matali sa tali ng buhay kasama ng Panginoon (1 Samuel 25:29). Isinusuksok ang kaunting buhok sa tupi ng damit upang maingatan.

Maging ang nailigtas na nalabi ay nagbubunga pa ng apoy. Isang makatwirang katuparan ang naganap pagkatapos ng pagbagsak ng Jerusalem: ang pagpatay sa gobernador na si Gedalias ng ilang nakaligtas, at ang pagtakas ng iba sa Egipto laban sa salita ni Jeremias (Jeremias 41–44). Walang pangyayaring pinangangalanan ang talata mismo.

Inilagay ng mga mapa ng daigdig noong Edad Medya, gaya ng Hereford Mappa Mundi, ang Jerusalem sa mismong gitna ng mundo, binabasa ang talatang ito kasama ng 38:12, kung saan ang pariralang isinasaling gitna ng lupain ay sa literal na pusod ng lupa. Ginagawa ng talata ang Jerusalem na litaw sa lahat, hindi ligtas.

Malamang na naghimagsik laban ang ibig sabihin ng pandiwang Hebreo rito, gaya ng pagkakasalin ng “nanghimagsik laban sa aking mga kahatulan”; may salitang kahawig ang anyo na nangangahulugang magpalit, at iyon ang binasa ng ilang salin. Ang pagpapares ng “mga kahatulan” at “mga palatuntunan” ay talasalitaan ng Levitico 18:4–5, kung saan ang pagtupad sa mga ito ang daan upang mabuhay ang tao.

Mababasa sa karamihan ng manuskritong Hebreo na hindi man lamang gumawa ang Israel ng ayon sa mga ayos ng mga bansa: hindi nila naabot kahit ang pamantayan ng mga paganong kapitbahay. Inalis ng ilang manuskrito at ng Siriako ang hindi, at ganoon ang pagkakasabi ng 11:12, na sila'y gumawa ayon sa kaugalian ng mga bansa.

Gagamitin ni Ezekiel sa dakong huli ang pormulang “Narito, ako, sa makatuwid baga'y ako, ay laban sa iyo” laban sa Tiro (26:3), sa Egipto (29:3) at kay Gog (38:3). Jerusalem ang una nitong tudla sa aklat. Ginamit ng Nahum 2:13 ang gayon ding mga salita laban sa Nineve.

Ganitong uri rin ng ganap na pananalita ang sinabi tungkol sa huling salot sa Egipto, na wala pang nangyaring kagaya at hindi na mangyayari pa (Exodo 11:6). Gumamit si Jesus ng kahawig na mga salita tungkol sa darating na pagbagsak ng Jerusalem sa Mateo 24:21. Inilalarawan ng wika ang hatol na walang kapantay sa sariling kasaysayan ng lunsod.

Matatagpuan sa mga sumpa ng Levitico at Deuteronomio ang banta na kakainin ng mga magulang ang kanilang mga anak, ngunit ito lamang ang dako sa Biblia na nagdaragdag ng kabaligtaran, mga anak na kumakain ng kanilang mga magulang. Ikinakalat ng “pangangalatin sa lahat ng dako” ang mga nakaligtas sa bawa't direksiyon.

Panunumpa ng Dios sa sarili niyang buhay ang “buhay ako”, pormulang mas madalas gamitin ni Ezekiel kay sa alinmang aklat. Nagiging pabalik-balik na himig ang “hindi magpapatawad ang aking mata” (7:4, 9; 8:18; 9:10). Maaaring basahin ang “babawasan” bilang puputulin ka, pandiwang iniuugnay ng ilan sa pag-ahit ng talatang 1.

Salot, kagutom at tabak ang tatluhang tumatakbo sa Jeremias, sa mahigit isang dosenang dako (halimbawa Jeremias 14:12; 21:7). Dito, ipinaliliwanag ang apoy ng talatang 2, na sinunog “sa gitna ng bayan”, bilang sakit at gutom sa loob ng mga pader. Tumutugma ang tatlong ikatlong bahagi sa tatlong kapalaran sa gayon ding pagkakasunod.

Ang pandiwa ng “ako'y maaaliw” ay ang pandiwang ang kawalan ay bumabagabag sa Mga Panaghoy 1, kung saan walang umaaliw sa Sion. Dito, nangangahulugan itong mapapanatag ang Dios, masisiyahan ang kaniyang galit. Qinah ang “pagsisikap”, paninibugho, ang salitang nasa likod ng pagpapakilala ng Dios bilang mapanibughuing Dios sa Exodo 20:5.

Binalaan si Salomon sa pagtatalaga ng templo na kung tatalikod ang Israel, ang bawa't magdaraan dito ay matitigilan at sisitsit (1 Mga Hari 9:8). Itinatala ng Mga Panaghoy 2:15 na ganoon nga ang ginawa ng mga nagdaraan. Ipinahahayag ito ni Ezekiel bago pa mangyari.

Apat na pangngalan ang nagpapatong-patong: kadustaan, kapulaan, aral at katigilan. Isang salitang minsan lamang lumilitaw ang nasa likod ng “kapulaan” dito. Musar ang “aral”, disiplina o halimbawang babala, ang salitang ginagamit ng Mga Kawikaan para sa pagtutuwid ng ama. Ipinangako ng Deuteronomio 28:37 na magiging katigilan, kawikaan at kakutyaan ang Israel.

Sa Awit ni Moises, sinasabi ng Dios na uubusin niya ang kaniyang mga pana sa kanila at susunugin sila ng gutom (Deuteronomio 32:23–24). Dumarating ang kagutom na parang sunud-sunod na tudla mula sa busog. Bumabalik ang “tungkod ng tinapay” mula sa 4:16, kaya nakakabit ang tanda ng tinapay na may rasyon sa orakulong ito.

Nagbabala ang Levitico 26:22 na magpapadala ang Dios ng mababangis na hayop na aagaw sa kanilang mga anak, at ang “aalisan ka ng anak” dito ay ang pandiwa ring iyon. Muling lilitaw ang tabak, kagutom, mga hayop at salot sa 14:21 bilang apat na mabibigat na hatol ng Dios. Ikatlong ulit na nagsasara ang kabanata sa pormulang “ako ang Panginoon na nagsalita”.