Sinasagot ng panunumpa ng PANGINOON ang panata ni David

Unnoto ang “kadalamhatian,” ang kaniyang pagdurusa. Maaaring tumukoy ito sa mga paghihirap sa buhay ni David, o, gaya ng pagbasa ng marami, sa pagtitimping kaakibat ng panatang inilalarawan sa mga kasunod na talata. Hinihiling sa Diyos na alalahanin ang tinalikdan ni David alang-alang sa kaban.

Avir Ya'aqov ang “Makapangyarihan ni Jacob,” isang bihirang titulong unang ginamit sa pagbabasbas ni Jacob kay Jose (Genesis 49:24). Ginagamit din ang avir sa ibang lugar para sa mga toro at kabayong lalaki. Nanunumpa si David sa Diyos ng patriyarkang nanata rin sa Bethel.

Nasa anyong panunumpa ng Hebreo ang panata, ‘kung ako'y papasok,’ na ang kahulugan ay ‘tiyak na hindi ako papasok.’ Itinatala ng 2 Samuel 7:2 ang pagkabalisa ni David, “ako'y tumatahan sa isang bahay na sedro, nguni't ang kaban ng Dios ay nanahanan sa loob ng mga tabing,” ngunit sa awit na ito lamang nakikilala ang panunumpang ito.

Tulog at idlip ang pares ng Mga Kawikaan 6:4, “Huwag mong bigyan ng tulog ang iyong mga mata. O magpaidlip man sa iyong mga talukap-mata.” Ito rin ang mga salita ng Mga Awit 121:4: hindi natutulog ang nag-iingat sa Israel, at nanata si David na hindi siya matutulog hangga't walang bahay ang tagapag-ingat na iyon.

Maqom ang “dako,” ang salitang madalas gamitin para sa lugar na pipiliin ng Diyos sa Deuteronomio 12:5, “sa dakong pipiliin ng Panginoon.” Ang giikan ni Arauna, na binili ni David, ang naging lugar na iyon (2 Samuel 24:18–25; 2 Mga Cronica 3:1). Mishkanot ang “tabernakulo,” mga tahanan, ang ugat ng mishkan.

Ang Ephrata ay lumang pangalan ng Bethlehem (Ruth 4:11; Mikas 5:2), ang bayan ni David. Sedei ya'ar ang “mga parang ng gubat,” ang mga parang ng Jaar, na halos tiyak na ang Chiriath-jearim, ‘bayan ng mga gubat,’ kung saan nanatili ang kaban nang mga dalawampung taon (1 Samuel 7:1–2). Ang kaban ang tinutukoy na natagpuan.

Tinatawag ang kaban na tungtungan ng Diyos: tinawag ni David ang binabalak na templo na “bahay na pahingahan ang kaban ng tipan ng Panginoon, at upang tungtungan ng mga paa ng ating Dios” (1 Mga Cronica 28:2). Yumuyukod ang mga sumasamba sa paanan ng isang haring hindi nakikita.

Nang sumulong ang kaban sa ilang, sinabi ni Moises, “Bumangon ka, Oh Panginoon” (Mga Bilang 10:35). Dito, bumabangon ito tungo sa kapahingahan, tapos na ang paglalagalag. Ipinaaalala ng “kaban ng iyong kalakasan” ang Mga Awit 78:61, kung saan “ibinigay ang kaniyang kalakasan sa pagkabihag.” Sinipi ni Solomon ang mga talatang 8 hanggang 10 sa pagtatalaga ng templo (2 Mga Cronica 6:41–42).

May takdang kasuotan ang mga saserdote (Exodo 28), at dito, katuwiran ang kasuotan. Chasidim ang “mga banal,” ang mga tapat. Sinasagot ang kahilingan sa talatang 16, kung saan ipinangangako ng Diyos na daramtan ang mga saserdote ng kaligtasan, higit sa hiningi.

Ang “ipihit ang mukha” ng isang tao ay ang pagtanggi sa kaniyang kahilingan. Humiling si Bathsheba kay Solomon, “huwag mo akong pahindian,” sa Hebreo ay ‘huwag mong ibalik ang aking mukha’ (1 Mga Hari 2:20). Hinihiling ng isang huling hari mula sa lahi ni David na huwag siyang paalisin nang walang dala, at ang pangalan ni David ang isinasamo niya.

Sumumpa si David sa Diyos sa talatang 2; ngayon, ang Diyos ang sumusumpa kay David. Sa literal, ‘mula sa bunga ng iyong tiyan’ ang “bunga ng iyong katawan.” Binanggit ni Pedro ang sumpang ito sa Pentecostes (Mga Gawa 2:30): “may panunumpang isinumpa ng Dios sa kaniya, na sa bunga ng kaniyang baywang ay iluluklok niya ang isa sa kaniyang luklukan.”

May kondisyon ang pangako: “Kung iingatan ng iyong mga anak ang aking tipan.” Ipinapangako ng 2 Samuel 7:14–15 na hindi lalayo ang awa ng Diyos sa anak ni David kahit ito'y magkasala, samantalang itinatali ng 1 Mga Hari 2:4 at 9:4–5 ang trono sa pagsunod. Kapuwa hinahawakan ng awit na ito ang sumpa at ang “kung.”

Ivvah ang “ninasa,” hinangad, isang malakas na salita ng pagkagutom. Sinasabi ng Mga Awit 78:68 na pinili ng Diyos “ang bundok ng Zion na kaniyang inibig.” Naghanap si David ng dako (talatang 5), ngunit sinasabi ng awit na sa Diyos ang pagpili.

Nagsasalita ang Diyos sa unang panauhan at sinasagot ang talatang 8 salita por salita: “pahingahang dako,” menuchah. Sa kaniya ang kapahingahan ng kaban. Magtatanong nang maglaon ang Isaias 66:1, “anong dako ang magiging aking pahingahan?”, na nag-aalinlangang may bahay na makalalaman sa kaniya, ngunit dito inaangkin niya ang Sion magpakailanman.

Dinodoble ng Hebreo ang pandiwa, barekh avarekh, ‘sa pagpapala ay pagpapalain ko.’ Tsedah ang salita para sa pagkain dito, mga baon, ang salita para sa “mababaon sa daan” ng mga kapatid ni Jose (Genesis 42:25). Ang mga dukha ang unang pinangalanang makikinabang sa piniling lungsod.

Humingi ang talatang 9 ng mga saserdoteng nadaramtan ng katuwiran; kaligtasan ang ipinangangako ng Diyos. Hiniling na humiyaw sa kagalakan ang mga banal; ipinapangako ng Diyos na hihiyaw sila “ng malakas,” ranen yerannenu, dinodoble ang pandiwa. Bumabalik ang bawat kahilingan nang mas malaki.

Lakas ang “sungay,” gaya sa awit ni Ana, “palalakihin ang sungay ng kaniyang pinahiran ng langis” (1 Samuel 2:10). Tsamach ang “pamumukuhin,” sumibol, na pinagmulan ng maharlikang titulong Sanga, tsemach (Jeremias 23:5). Ipinaaalala ng “ilawan” ang 1 Mga Hari 11:36: upang “si David na aking lingkod ay magkaroon ng ilawan magpakailan man sa harap ko.”

Tatlong ulit nagdadamit ang awit: ang mga saserdote ng katuwiran at kaligtasan, ang mga kaaway ng kahihiyan. Nezer ang “putong,” ang salitang ginagamit kapuwa sa korona ng hari at sa “banal na korona” ng dakilang saserdote (Exodo 29:6). Yatsits ang “mamumulaklak,” mamukadkad o kuminang, mula sa tsits, ang gintong lamina sa mitra ng dakilang saserdote.