Umaabot ang makalangit na pagtawag sa sambahayan, bilangguan, at pintuang-bayan

Ang “pagibig sa mga kapatid” ay philadelphia, pag-ibig sa loob ng sambahayan ng pananampalataya. Ang “Mamalagi” ay meno, manatili, ang pandiwa ng 12:27, kung saan “mamalagi” ang mga hindi niyanig, at ng 13:14, kung saan walang bayang “namamalagi”. Kasama ang pag-ibig na ito sa nakaliligtas sa pagyanig.

Philoxenia, pag-ibig sa dayuhan, ang nasa likod ng “pagpapakita ng pagibig sa mga taga ibang lupa”, inilagay kasunod agad ng philadelphia ng talatang 1. Ang “walang malay” ay idyomang Griego, hindi nila namalayan. Sina Abraham at Lot ang kilalang halimbawa, ngunit sina Gideon at Manoa ay tumanggap din sa anghel ng Panginoon nang hindi nila agad nalalaman (Mga Hukom 6:19–22, 13:16).

Mahina ang pagpapakain ng mga bilangguang Romano sa mga bilanggo, at umaasa sila sa mga kaibigang magdadala ng pagkain; ang pagdalaw ay maaaring magtanda sa isang tao bilang kasapi nila, gaya ng naaalala sa 10:33–34. Ang “tinatampalasan” ay kakoucheomai, ang pandiwa ng 11:37. Ipinapaalala ng “sa katawan” sa mga mambabasa na maaari ring hagupitin ang sarili nilang likod.

Walang pandiwa ang pangungusap na Griego, kaya maaari itong basahin bilang pahayag o bilang utos, na siyang pagkabasa ng “Maging marangal nawa”. Ang “higaan” ay koite, ang higaan mismo ng mag-asawa. Dalawang pangkat ang pinangangalanan: ang mga mahalay sa pangkalahatan, pornoi, at ang mga sumisira sa pag-aasawa, moichoi.

Aphilargyros sa Griego ang utos na “Mangilag kayo sa pagibig sa salapi”, hindi maibigin sa salapi, ang ikatlong salita ng pag-ibig sa limang talata pagkatapos ng pag-ibig sa kapatid at sa dayuhan. Limang negatibo ang pinagpatong-patong ng pangako sa Griego, gaya ng hindi, hinding-hindi kita iiwan. Pinakamalapit ang pananalita sa salita ng Dios kay Josue (Josue 1:5; ihambing ang Deuteronomio 31:6).

Salita sa salita ang Mga Awit 118:6 sa anyong Griego nito ang tugon, ang awit ng batong itinakuwil ng mga nagtayo at ng Hosana. Ang “ng buong tapang” ay tharreo, lakasan ang loob. Ginagawa ng sipi na tugon ng tao ang pangako ng Dios: nagsasalita ang Dios sa talatang 5, at sumasagot dito ang kaniyang bayan.

Ang “nangagkaroon ng pagpupuno” ay hegoumenoi, mga pinuno, salitang tatlong beses ginamit sa kabanatang ito para sa mga gabay ng kapisanan (7, 17, 24). Ang mga ito ay “nangagsalita”, nakaraan, at marami ang nag-aakalang mga pinunong patay na sila. Ang “tularan” ay mimeomai, gayahin, gaya sa 6:12, kung saan tinutularan ang mga nagmamana ng mga pangako sa pananampalataya at pagtitiis.

Walang pandiwa sa Griego, ang pangalan lamang at tatlong salita ng panahon. May sariling bakas sa sulat ang bawat isa: ipinapaalala ng “kahapon” ang mga araw ng kaniyang laman (5:7), inuulit ng “ngayon” ang paanyaya ng awit na makinig ngayon sa kaniyang tinig (3:7), at ang “magpakailan man” ay ang saserdoteng magpakailan man ng Mga Awit 110:4. Tinawag nang hindi nagbabago ang Anak sa 1:12.

Ang “padala” ay paraphero, matangay palihis gaya ng kahoy na inanod ng agos. Ang “di kilala” ay xenos, dayuhan, kaugat ng “taga ibang lupa” sa talatang 2: tanggapin ang dayuhan, hindi ang dayuhang aral. Ang “patibayin” ay bebaioo, gawing matatag, ang salitang legal para sa garantiya.

Itinakda ng Levitico 6:30 na walang handog dahil sa kasalanan na ang dugo ay dinala sa dakong banal ang maaaring kainin; sinusunog ito nang buo. Wala ring bahagi rito ang mga saserdote. Binabaligtad ng talata ang tuntuning iyon: si Cristo ay handog na ganoong uri, na hindi kailanman makakain ng lumang pagkasaserdote, at doon nabubuhay ang mga Kristiyano.

Ang “labas ng kampamento” ay kung saan inilalagay ang marurumi at dinadala ang abo: doon sinusunog ang bangkay ng handog dahil sa kasalanan sa isang malinis na dako (Levitico 4:12), doon tumatahan ang mga ketongin (Levitico 13:46), at doon binato ang lumapastangan (Levitico 24:14). Iisang lupa sa labas ng mga tolda ang pinagsaluhan ng kabanalan at ng pagtakuwil.

Itinatala ni Juan na ipinako si Jesus sa isang dakong malapit sa bayan (Juan 19:20), at sa labas ng mga pader isinasagawa ang mga pagbitay. Nasa labas ng pader ng kaniyang panahon ang lugar; ipinasok ito ng pader na itinayo nang lumaon ni Herodes Agripa. Ang “bayan” ay laos, ang salita para sa Israel bilang bayan ng Dios.

Ang “labasin” ay ang pandiwang ginamit kay Abraham sa 11:8, na yumaon nang di nalalaman kung saan siya paroroon. Dinadampot ng “kaniyang pagkadusta” ang kadustaan ni Cristo na pinili ni Moises sa 11:26. Sa Exodo 33:7, itinayo ni Moises ang tolda ng kapisanan sa labas ng kampamento, at lumalabas doon ang lahat ng humahanap sa Panginoon.

Muling meno ang “namamalagi”, ang pandiwa ng talatang 1. Kung isinulat ang sulat bago ang taong 70, malapit nang patunayan ng Jerusalem mismo ang punto; kung pagkatapos, mababasa ang pangungusap bilang puna sa mga guho. Hinuha iyon tungkol sa petsa, na hindi kailanman ibinibigay ng sulat. Ipinapaalala ng “bayan na darating” ang bayan ng 11:10 at 12:22.

Ang “hain ng pagpupuri” ay ang pangalan sa Griegong Lumang Tipan ng handog ng pasasalamat sa Levitico 7:12, ang todah. Ang “bunga ng mga labi” ay Oseas 14:2 sa anyong Griego nito; ang Hebreo ay may mga guyang toro ng aming mga labi. Ang “palagi” ay ang palaging paglilingkod ng 9:6, ang pariralang ginamit sa araw-araw na gawain ng mga saserdote.

Isinalin ng “pagabuloy” ang koinonia, pakikisama, ginamit dito para sa pagbabahagi ng ari-arian, ang salitang ginamit ni Pablo para sa ambagan para sa mga dukhang banal sa Mga Taga-Roma 15:26. Ang “nalulugod” ay euaresteo, ang pandiwang naglarawan kay Enoc sa 11:5–6, na naging kalugod-lugod sa Dios.

Ang “nangagpupuyat” ay agrypneo, hindi matulog, ang pagkagising ng pastol sa gabi. Ipinapaalala ng “mangagsusulit” ang 4:13, kung saan sa Dios ang ating pananagutan. Ang “di ninyo mapapakinabangan” ay alysiteles, walang pakinabang, isang pagpapagaan ng pananalita na ang ibig sabihin ay mapapasama ang bayan.

Lumilipat ang hiling mula sa kami rito tungo sa ako sa kasunod na talata, isang sumulat na nagsasalita para sa isang pangkat at pagkatapos ay para sa sarili. Ang “naniniwalang lubos” ay peithometha, kami'y nakatitiyak. Ang “marangal” ay kalos, mabuti o kapuri-puri, ang pang-uring naglalarawan ng mabuting pamumuhay, hindi lamang ng tapat na pananalita.

Ang “masauli” ay apokathistemi, ang pandiwa sa tuyong kamay na ibinalik sa dati sa Marcos 3:5, at sa pagbabalik ng isang tao sa kaniyang kinabibilangan. May pumipigil sa sumulat, at humihingi siya ng panalangin na parang mapaiikli ng panalangin ang pagkaantala. Ang “malabis” dito ay nangangahulugang lalo pa.

Sa anyong Griego ng Isaias 63:11, itinatanong kung nasaan ang nag-ahon sa kanila mula sa dagat kasama ang pastor ng kaniyang kawan, ang parehong pandiwa at pangngalang ginamit dito sa pagkabuhay na maguli. Ito lamang ang lugar na tahasang binabanggit ng Mga Hebreo ang pagkabuhay na maguli ni Jesus. Ang “walang hanggang tipan” ay ang pangako ng Isaias 55:3, Jeremias 32:40 at Ezekiel 37:26.

Ang “pakasakdalin” ay katartizo, ang pandiwa ng mga mangingisdang nag-aayos ng kanilang mga lambat sa Mateo 4:21: ihanda sa paggamit. Maaaring tumukoy ang “na mapasa kaniya nawa ang kaluwalhatian” sa Dios o kay Jesucristo, ang mas malapit na pangalan, at hindi ito malulutas ng gramatika lamang. Ito lamang ang doxolohiya sa sulat.

Ang “pagtiisan” ay anechomai, pagpasensiyahan. Ang “salitang iniaral” ay pariralang ginamit ng mga pinuno ng sinagoga sa Mga Gawa 13:15 nang anyayahan nila si Pablo na magsalita pagkatapos ng pagbasa, at marami ang nag-aakalang ang Mga Hebreo ay isang sermon na ipinadala bilang sulat. Bagay ang “ilang salita” sa tekstong mababasa nang malakas sa loob ng wala pang isang oras.

Walang ibang tala saanman ng pagkabilanggo ni Timoteo. Ang “pinawalan” ay apoluo, pinalaya, bagaman binabasa ito ng ilan bilang pinaalis sa isang paglalakbay. Ito lamang ang kasamang pinangalanan sa sulat, at itinatali nito ang di-pinangalanang sumulat sa bilog ni Pablo, kung saan palaging naroroon si Timoteo.

Ang pagbati sa “lahat” ng mga pinuno at sa “lahat” ng mga banal ay nagpapahiwatig na binasa ang sulat sa isang pangkat-sambahayan sa loob ng mas malaking iglesia, isang hinuha. Ginagamit ng “nangasa Italia” ang pagkakabuo ng Mga Gawa 18:2, kung saan si Aquila ay bagong dating mula sa Italia. Sinisipi na ni Clemente ng Roma ang Mga Hebreo mga taong 96, ang pinakaunang kilalang paggamit.

Kapareho ng huling taludtod ng Tito ang pangwakas na pananalita. Binanggit ng sulat ang luklukan ng biyaya (4:16) at ang Espiritu ng biyaya (10:29), at ang huling salita nito bago ang Siya nawa ay ang parehong pangngalan, charis, ang “biyaya” na iniiwan sa bawat nakikinig.