Isang paratang na sinasagot sa kanang kamay

Ang “Dios na aking kapurihan” ay ang Diyos na aking pinupuri, gaya ng sinasabi ng Deuteronomio 10:21 sa Israel, “Siya ang iyong kapurihan, at siya ang iyong Dios”. Charash ang nasa likod ng “Huwag kang mapayapa”, tumahimik o magbingi-bingihan. Nakabuka ang mga bibig ng mga kaaway; hinihiling ng nagsasalita na huwag manatiling nakatikom ang sa Diyos.

Dalawang bibig ang ibinubuka laban sa kanya, ang sa masama at ang sa magdaraya, na inilalarawang parang pangang nakanganga ng mandaragit, ang larawan ng Mga Awit 22:13, “Sila'y magbubuka sa akin ng kanilang bibig, na gaya ng sumasakmal at umuungal na leon”. Dila ang sandata sa buong awit.

Ang “Kanilang kinulong ako” ay pandiwa ng pagkubkob sa isang lungsod. Chinnam ang “walang kadahilanan”, para sa wala, libre, ang salitang ginamit ni Satanas sa Job 1:9: “Natatakot ba ng walang kabuluhan si Job sa Dios?” Walang hinihinging bayad ang poot dito at walang kailangang dahilan.

Dalawang salita lamang sa Hebreo ang ikalawang hati: at ako, panalangin. Idinagdag ng salin ang “tumatalaga sa” upang buuin ang pangungusap. Sa literal, sinasabi ng nagsasalita na siya ay panalangin, na para bang wala nang natira sa kanya kundi ang paghiling.

May gayunding linya ang Mga Awit 35:12: “Iginaganti nila sa akin ay kasamaan sa mabuti”. Pinahabol ni Jose sa kanyang katiwala ang kanyang mga kapatid na may tanong, “Bakit iginanti ninyo ay kasamaan sa kabutihan?” (Genesis 44:4). Pag-ibig na sinalubong ng poot ang paratang na pinagsasaligan ng buong awit.

Maramihan ang mga kaaway; ngayon ay iisang lalaki na ang tinutudla. Hukuman ang larawan. Satan sa Hebreo ang “kaaway”, tagapag-akusa, at ipinakikita ng Zacarias 3:1 ang pangulong saserdoteng si Josue sa gayunding kalagayan, na si Satanas ay “nakatayo sa kaniyang kanan upang maging kaniyang kaaway”. Paqad ang “Lagyan”, italaga: italaga nawa ang isang masamang hukom sa kanyang usapin.

Tefillah ang “dalangin”, ang gayunding salita ng talatang 4, at dito ay malamang na pakiusap niya sa hukom ang tinutukoy. Maibilang nawa laban sa kanya ang kanyang apela. Ang nagsasalitang naging panalangin sa talatang 4 ay humihiling na maging kasalanan ang panalangin ng kanyang kaaway.

Pequddah ang “katungkulan”, isang pangangasiwa o tungkulin. Sinisipi ito ni Pedro sa Mga Gawa 1:20 nang kailangang punan ang lugar ni Judas sa labindalawa, “Bayaang kunin ng iba ang kaniyang katungkulan”, at episkopē, pangangasiwa, ang salitang Griego roon.

Nagbababala ang Exodo 22:22–24 na papatayin ang sinumang nagpapahirap sa bao at ulila, at “ang inyong mga asawa ay magiging mga bao, at ang inyong mga anak ay mga ulila”. Hinihingi ng sumpa ang mismong parusang iyon, sukat sa sukat, laban sa lalaking pinararatangan ng talatang 16 ng pagdurog sa dukha.

Mula sa nua ang “Magsilaboy”, maglagalag, ang pandiwa sa hatol kay Cain, “ikaw ay magiging palaboy at hampas-lupa” (Genesis 4:12). Malabo ang “hanapin nila ang kanilang pagkain sa kanilang mga dakong guho”; iba ang basa ng sinaunang Griego sa isang titik: palayasin nawa sila mula sa kanilang gibang mga tahanan.

Nosheh ang “manglulupig”, nagpapautang na may patubo, at yenaqqesh ang “kunin”, maglagay ng bitag. Ipinakikita ng 2 Mga Hari 4:1 ang “pinagkautangan” na dumating upang kunin at alipinin ang dalawang anak ng isang patay na lalaki. Ang mga “taga ibang lupa” ay mga tagalabas na nagdadala ng kanyang pinaghirapan.

Magpatuloy ng chesed ang literal na hinihingi ng “maawa” rito, panatilihing umaagos ang kabutihan. Inutusan ng kautusan ang Israel na mag-iwan ng mapupulot para sa ulila at sa bao, “magiging sa taga ibang lupa, sa ulila, at sa babaing bao” (Deuteronomio 24:19). Hinihiling ng sumpa na walang mag-iwan ng anuman para sa mga ulila ng lalaking ito.

Machah ang “mapawi”, ang pandiwang nilayong hadlangan ng batas ng pag-aasawa sa balo ng kapatid: magkakaanak ang kapatid para sa namatay “upang ang kaniyang pangalan ay huwag mapawi sa Israel” (Deuteronomio 25:6). Ang mapawi ang pangalan sa susunod na salinlahi ay ang katapusan ng isang angkan.

Binabanggit ng utos ang “katampalasanan ng mga magulang” na dinadalaw sa mga anak (Exodo 20:5); idinaragdag ng linyang ito ang ina. Muling machah ang “mapawi”, ang pandiwang ginamit ni David sa Mga Awit 51:1, “pinawi mo ang aking mga pagsalangsang”. Dito, ang panalangin ay huwag mapawi ang isang kasalanan.

Ang “lagi sa harap ng Panginoon” ay iniingatan sa talaan, hindi kailanman itinatabi. Sinabi ni Bildad tungkol sa masama, “Ang alaala sa kaniya ay mawawala sa lupa, at siya'y mawawalan ng pangalan sa lansangan” (Job 18:17). Zekher ang “alaala”, pag-alaala, isang pangalang binibigkas.

Dito ibinibigay ang paratang, at sinasagot ito ng mga parusa, punto por punto. “Hindi niya naalaalang magpakita ng kaawaan”, kaya aalalahanin ang kanyang mga kasalanan (talatang 14) at walang magpapakita sa kanya ng awa (talatang 12). Nikh'eh levav ang “may bagbag na puso”, ang dinurog, ang pinanghinaan ng loob.

Sinasabi ng Mga Kawikaan 26:2 na “ang sumpa na walang kadahilanan ay hindi tumatalab”, at sinasabing may dahilan ang sumpang ito. Sinabi ng Diyos kay Abraham, “pagpapalain ko ang mga magpapala sa iyo, at susumpain ko ang mga susumpa sa iyo” (Genesis 12:3). Nakukuha ng lalaking umibig sa sumpa ang kanyang inibig.

Ipinaaalala ng “nasok sa kaniyang mga loob na bahagi na parang tubig” ang pagsubok sa Mga Bilang 5:22–24, kung saan pinaiinom ng saserdote ang pinaghihinalaang asawa ng tubig na “nagbubugso ng sumpa”, na “tatalab sa iyong tiyan”. Tumatagos ang langis sa balat at pumapasok sa loob. Ang sumpang unang isinuot sa labas ay sinisipsip.

Mezach ang “bigkis”, pamigkis, ang kasuotang isinusuot araw-araw at hinihigpitan sa paggawa. Sinasabi ng Isaias 11:5 tungkol sa haring darating, “katuwiran ang magiging bigkis ng kaniyang baywang”. Isusuot ng lalaking ito ang sumpa sa paraang isinusuot ng haring iyon ang katuwiran.

Pe'ullah ang “kagantihan”, sahod, ang salita ng Levitico 19:13: “ang bayad ng isang mag-aaraw ay huwag matitira sa inyo ng buong gabi”. Binabasa ng ilan ang talatang ito bilang buod ng nagsasalita: ito ang sinasabi ng mga nagsasakdal laban sa akin. Itinuturing naman ito ng iba na kahilingan niyang maging kanilang sahod ang mga sumpa.

Magkatabi sa Hebreo ang banal na pangalan at ang Adonai, na ginawa ng Ang Dating Biblia na “Oh Dios na Panginoon”. Biglang bumabaling ang “Nguni't gumawa kang kasama ko” mula sa kaaway patungo sa Diyos, at mula sa pagsumpa patungo sa pagsamo.

Ani wa'evyon ang “dukha at mapagkailangan”, ang eksaktong pares ng talatang 16, kung saan hinabol ng kaaway “ang dukha at mapagkailangan”. Ang nagsasalita ang lalaking hinabol niya. Chalal ang “nasaktan”, tinusok, ang salita para sa sugat ng tabak.

Inuulit ng lilim na “kumikiling” ang Mga Awit 102:11, sa gayunding mga salita. Ang “itinataas at ibinababa” ay salita sa pagpagpag ng isang bagay, gaya ng balabal na pinapagpag; walang magawa ang mga balang na tinatangay ng hangin, gaya ng pagtangay ng hanging kalunuran sa mga balang ng Egipto sa Dagat na Mapula (Exodo 10:19).

Tumitigil din sa pagpapahid ng langis ang mga nag-aayuno, gaya ng itinala ni Daniel, “ni naglangis man ako” (Daniel 10:3). Maaaring laman na nangayayat ang “nagkukulang ng katabaan”, o balat na tuyo at walang langis. Ang mga tuhod, na nagdadala ng katawan, ang unang bumibigay.

May gayunding kilos ang Mga Awit 22:7: “inilalawit nila ang labi, iginagalaw nila ang ulo”. Iginagalaw din ng mga nagdaraan ang kanilang ulo sa Jerusalem sa Mga Panaghoy 2:15, at ginagamit ito ng Mateo 27:39 para sa mga dumaan sa krus, “iginagalaw ang kanilang mga ulo”.

Humihingi ang “ayon sa iyong kagandahang-loob” ng chesed, ang mismong bagay na ipinanalangin ng talatang 12 na hindi kailanman ipaaabot sa kaaway, at sinabi ng talatang 16 na hindi kailanman ipinakita ng kaaway. Ipinagkakait ng awit ang chesed sa lalaking nagkait nito at hinihingi ito para sa lalaking pinagkaitan niya.

Kailangang walang pag-aalinlangang sa Diyos ang pagliligtas. Nang hindi mapantayan ng mga mahiko ng Egipto ang salot ng mga kuto, sinabi nila kay Faraon, “Ito'y daliri ng Dios” (Exodo 8:19). Nais ng nagsasalita na madala ang kanyang mga nagsasakdal sa gayunding pag-amin.

Nang sumpain ni Semei si David sa daan palabas ng Jerusalem, sinabi ni David, “gagawan ako ng mabuti ng Panginoon sa sumpa niya sa akin sa araw na ito” (2 Samuel 16:12). Natuklasan ni Balaam na hindi niya kayang sumpain ang hindi sinumpa ng Diyos: “Paanong aking susumpain ang hindi sinumpa ng Dios?” (Mga Bilang 23:8). Dito ay pinagtatapat ang sumpa at pagpapala: sumumpa sila; magpapala ka.

Me'il ang “balabal”, ang mahabang panlabas na kasuotang isinusuot ng mga saserdote, propeta at prinsipe; napunit ni Saul ang “laylayan ng kaniyang balabal” ni Samuel (1 Samuel 15:27). Isinusuot ng mga kaaway ang kahihiyan na parang kasuotang pang-estado. Kahihiyan ang ibig sabihin ng “kasiraang puri”, hindi pagkalito.

Ang “sa gitna ng karamihan” ay sa harap ng malaking pulutong, gaya ng “dakilang kapisanan” ng Mga Awit 22:25. Ang bibig na pinalibutan ng mga sinungaling na bibig sa talatang 2 ay pumupuri na ngayon nang malakas, at sa harap ng madla, kung saan ginawa ang mga paratang.

Mga hukom ng kanyang kaluluwa ang literal na kahulugan ng “nagsisihatol ng kaniyang kaluluwa”, ang mga nakaupo upang hatulan ang kanyang buhay. Nagbubukas ang kasunod na awit sa gayunding posisyon, “umupo ka sa aking kanan” (Mga Awit 110:1), at nasa Mga Awit 110:5 ang “Ang Panginoon sa iyong kanan”. Pinagtabi ang dalawang awit.