Sinasabi ng Diyos na naglabas sa kanila kung paano mamuhay nang magkakasama

Ang pambungad ay gumagamit ng Elohim at tinatawag ang kasunod na pahayag na mga salita, hindi mga batas. Sa Exodo 34:28 at Deuteronomio 4:13, ang mga ito ay tinatawag na sampung salita, ang literal na diwa ng katawagang karaniwang tinutumbasan ng Decalogue. Kaya ang kabanata ay nagsisimula bilang banal na pahayag bago ito hatiin sa mga tradisyunal na bilang ng utos.

Sa tradisyong Judio, ang pagpapakilalang ito ng Panginoon ang unang kabilang sa sampung salita kahit wala itong tuwirang utos. Iba-iba ang paghahati sa ibang tradisyon. Pinagsasama ng mga Katoliko at Lutheran ang pagbabawal sa mga larawan sa naunang utos at hinahati ang talata 17, samantalang hiwalay na binibilang ng Reformed at Orthodox na tradisyon ang utos tungkol sa larawan.

Sa literal na Hebreo, ang anyo ay may diwang hindi magkakaroon sa iyo ng ibang mga dios, kaya inilalarawan kung ano ang hindi dapat magkaroon ng lugar sa buhay ng Israel. Ang pariralang elohim acherim, ibang mga dios, ay magiging paulit-ulit na katawagan sa malaking pagkukulang ng Israel sa Deuteronomio, Mga Hukom, at Mga Hari.

Ang pesel ay isang larawang inukit o tinabas. Ang tatlong saklaw, nasa langit, nasa lupa, at nasa tubig sa ilalim ng lupa, ay bumabalot sa buong nakikitang daigdig. Sa Deuteronomio 4:16–18, mas detalyadong inililista ang tao, lalaki at babae, hayop, ibon, gumagapang na nilalang, at isda bilang mga anyong hindi dapat gawing larawan para sambahin.

Ang qanna, mapanibughuin, ay ginagamit sa Lumang Tipan para sa Dios lamang. Sa Exodo 34:14, ang katangiang ito ay inilalapit pa sa mismong pangalan ng Panginoon. Ang pagdalaw sa kasamaan ay hindi simpleng pagbisita, kundi paglapit upang siyasatin at harapin ang nagawang kasamaan, kaya saklaw nito ang paghahatol at kaparusahan.

Malinaw ang paghahambing ng libolibo laban sa ikatlo at ikaapat na salin ng lahi. Sa Deuteronomio 7:9, ang lawak ng tipanang kaawaan ay inilalarawan bilang umaabot sa isang libong salin ng lahi. Dito rin unang tahasang sinasabi sa Kasulatan na ang mga tao ay umiibig sa Dios, samantalang ang mga naunang pagbanggit ng pag-ibig ay nasa ugnayan ng tao sa kapuwa tao.

Ang pandiwang nasa likod ng babanggitin ay nasa, na maaaring mangahulugang buhatin o dalhin. Ito rin ang salitang ginagamit nang sabihing dadalhin ni Aaron ang mga pangalan ng mga lipi sa kaniyang mga balikat sa Exodo 28:12. Isang tiyak na halimbawa ng maling paggamit ng pangalan ng Dios ang ibinibigay sa Levitico 19:12 tungkol sa pagsumpa nang walang katotohanan.

Sa Deuteronomio 5:12, ang utos ay ipinahahayag sa salitang ingatan sa halip na alalahanin. Ipinaliwanag ng tradisyong Judio ang pagkakaibang ito sa pagsasabing kapuwa ang dalawang salita ay ipinahayag sa iisang banal na pagsambit. Nananatili ang alaala ng paliwanag na iyon sa himnong Judio sa gabi ng Biyernes na Lekha Dodi.

Ang pandiwang avad para sa paggawa ay mula sa parehong ugat na kaugnay ng pagkaalipin sa talata 2. Sa Egipto, ang paggawa ng Israel ay walang kalayaang magtakda ng hangganan. Sa utos na ito, ang paggawa ay bahagi pa rin ng takdang buhay, ngunit binibigyan ito ng malinaw na anim na araw bago ang ikapitong araw ng kapahingahan.

Ang pariralang nasa loob ng iyong mga pintuang daan ay tumutukoy sa mga pamayanang sakop ng kanilang mga bayan, kahit wala pa silang gayong mga lungsod sa panahong ito. Ang melakhah, gawa, ay siya ring salitang ginagamit sa pagkakayari ng tabernakulo. Sa kalaunang tradisyong rabiniko, ang mga ipinagbabawal na gawa sa Sabbath ay inugnay sa mga gawaing kailangan sa pagtatayo nito.

Malapit ang pananalita sa Genesis 2:2–3, ngunit nagbabago ang pandiwa para sa pamamahinga. Sa Genesis ay shabat, huminto o tumigil, samantalang dito ay nuach, manahan o lumagay sa kapahingahan. Sa Exodo 31:17, may ikatlong paglalarawan, na ang Dios ay naginhawahan, isang pariralang literal na may larawan ng paghinga.

Ang kabbed, igalang, ay mula sa ugat na nangangahulugang mabigat, kaya ang paggalang sa mga magulang ay inilalarawan na pagbibigay sa kanila ng bigat o halaga. Sa Mga Taga-Efeso 6:2, tinukoy ni Pablo ito bilang unang utos na may kalakip na pangako. Ang pangako ay nakatali sa lupang ibibigay ng Panginoon, na hindi pa napapasok ng mga nakikinig.

Sa Hebreo, dalawang salita lamang ang utos, lo tirtsach, at ganoon din kaikli ang tatlong kasunod na pagbabawal. Ang Genesis 9:6 ay nakapagbigay na ng batayang teolohikal tungkol sa dugo ng tao, na ang tao ay ginawa ayon sa larawan ng Dios. Kaya ang maikling utos ay nakatayo sa loob ng nauna nang pahayag tungkol sa natatanging halaga ng buhay ng tao.

Ang pandiwang Hebreo na na'aph para sa pangangalunya ay gagamitin din ng mga propeta bilang larawan ng pagtataksil ng Israel sa Panginoon. Sa Jeremias 3:8–9 at Oseas 4:13, ang pagsamba sa ibang mga dios ay inilalarawan sa wika ng pangangalunya. Sa gayon, ang utos tungkol sa katapatan sa pag-aasawa ay nagiging wika rin para sa katapatan sa tipan.

Binasa ng Talmud sa Sanhedrin 86a ang utos na ito bilang pagbabawal sa pagnanakaw ng tao o pagkidnap, sapagkat inilalagay ito sa hanay ng mga kasalanang maaaring magdala ng kamatayan, samantalang ang pagnanakaw ng ari-arian ay tahasang binabanggit sa Levitico 19:11. Gayunman, mas malawak ang karaniwang pagbasa, at ang rabinikong paliwanag ay isang interpretasyon, hindi ang tanging diwa ng payak na salita.

Ang pandiwang anah ay maaaring mangahulugang sumagot, kaya ang pahayag ay nasa wika ng isang saksing tumutugon sa hukuman. Sa Deuteronomio 5:20, ang bulaang saksi ay inilalarawan sa salitang shav, ang parehong salitang kaugnay ng walang kabuluhan sa talata 7. Sa bokabularyo ng kautusan, magkaugnay ang maling patotoo sa hukuman at maling paggamit ng pangalan ng Dios.

Ang pandiwang chamad, mag-imbot o magnasa, ay lumitaw na sa Genesis 3:6 tungkol sa punong ninanais. Sa Deuteronomio 5:21, inuuna ang asawa bago ang bahay at gumagamit ng ibang pandiwa para sa natitirang mga bagay. Dahil sa pagkakaayos na iyon, may ilang tradisyong nagbibilang sa pagnanasa sa asawa ng kapuwa bilang hiwalay na utos.

Literal na sinasabi ng Hebreo na nakita ng bayan ang mga tinig, ang qolot na tumutukoy sa mga kulog. Napansin ng mga sinaunang mambabasa ang pambihirang paglalarawan ng tunog bilang isang bagay na nakikita. Ang pandiwang kaugnay ng kanilang pag-atras ay maaari ring mangahulugang sumuray o umindayog, kaya ang larawan ay ng bayang umurong at tumayo sa malayo dahil sa takot.

Mas malawak ang paglalarawan sa Deuteronomio 5:23–28. Doon, ang mga pinuno ng mga lipi at mga matanda ang lumalapit kay Moises upang hilinging siya ang magsalita sa kanila sa halip na patuloy nilang marinig nang tuwiran ang tinig ng Dios. Ang Panginoon mismo ay kumikilala na tama ang kanilang sinabi, kaya ang paghiling ng tagapamagitan ay tinanggap at hindi sinaway.

Ang subukin ay mula sa pandiwang nissah, ang salitang ginamit nang subukin ng Dios si Abraham sa Genesis 22:1 at sa pagsubok sa Marah sa Exodo 15:25. Malinaw ang layunin sa talata: manatili sa harap ng bayan ang takot sa Dios. Ang Hebreo ay may larawang nasa harap ng kanilang mga mukha, isang bagay na palaging nakikita at hindi madaling malilimutan.

Ang arafel ay makapal at mabigat na kadiliman o ulap. Sa pagtatalaga ng templo, binabalikan ni Solomon ang larawang ito sa 1 Mga Hari 8:12 tungkol sa paninirahan ng Panginoon sa makapal na kadiliman. Sa Mga Awit 97:2, ang mga ulap at kadiliman ay inilalarawan din sa paligid ng kaniyang trono, kaya bahagi ito ng paulit-ulit na wika ng banal na presensya.

Bagaman sinabi sa Exodo 19:20 na bumaba ang Panginoon sa bundok, dito naman ay sinasabing nakipagusap siya mula sa langit. Pinagsasama ng Deuteronomio 4:36 ang dalawang larawan: mula sa langit ay ipinarinig niya ang kaniyang tinig, habang sa lupa ay ipinakita niya ang kaniyang dakilang apoy. Hindi itinuturing ng talata na magkasalungat ang langit at ang pagpapakita sa Sinai.

Ang iaagapay sa akin ay may diwang gumawa ng mga dios na ilalagay na kasama o katabi ng Panginoon sa pagsamba. Ang pilak at ginto ay magiging mahalaga sa Exodo 32:2–4, nang kunin ni Aaron ang mga gintong hikaw ng bayan at gamitin ang mga iyon sa paggawa ng guya sa paanan ng mismong bundok na ito.

Ang ipaaalaala ang aking pangalan ay literal na may diwang papangyarihing maalaala ang pangalan. Ang pahayag tungkol sa lahat ng dako ay tila nagpapahintulot ng maraming dambana. Pinagtatalunan kung paano ito inuugnay sa iisang piniling lugar sa Deuteronomio 12. May bumabasa rito bilang magkakasunod na yugto sa panahon, at may iba namang nagkakaiba sa uri o layunin ng mga dambana.

Ang salitang tumutukoy sa patalim o kasangkapan ay chereb, na karaniwang nangangahulugang tabak. Sa Josue 8:31, itinayo ang dambana sa Bundok Ebal gamit ang mga buong bato na hindi ginamitan ng bakal, alinsunod din sa Deuteronomio 27:5–6. Kaya ang utos ay pinananatiling buo ang mga batong gagamitin sa dambana sa halip na hubugin ng bakal.

Ang kasuutan noong panahong iyon ay maaaring maglantad sa isang taong umaakyat sa mga hagdan. Sa kalaunang mga tagubilin para sa mga saserdote, may isa pang sagot sa problemang ito: sina Aaron at ang kaniyang mga anak ay inuutusang magsuot ng mga kasuotang lino na tumatakip mula sa baywang hanggang hita sa Exodo 28:42 kapag sila ay lumalapit upang maglingkod.