Dambana, patyo, at ilaw na pinananatiling nagniningas

Ang dambana ay limang siko ang haba at limang siko ang luwang, kaya humigit-kumulang pito at kalahating talampakan ang bawat panig, at tatlong siko o mga apat at kalahating talampakan ang taas. Ito ang pinakamalaking bagay sa santuario. Ang tansong dambana ni Solomon sa 2 Mga Cronica 4:1 ay dalawampung siko ang bawat panig at sampung siko ang taas, apat na ulit na mas malapad.

Ang apat na sungay ay kaputol mismo ng dambana at nababalutan ng tanso. Noong 1973, nahukay sa Beersheba ang isang malaking dambanang yari sa tinabas na bato na makikilala pa ang apat na sungay sa mga sulok. Sa Amos 3:14, ang paghatol sa Bethel ay inilalarawang unang pinuputol ang mga sungay ng dambana, ang bahaging may natatanging kabanalan.

Kabilang sa mga kagamitang tanso ang mga kawa para sa abo, pala, mangkok, pangalawit, at suuban. Ang mga mangkok ay mizraqot, mula sa zaraq, na may diwang paghagis o pagsaboy, at ginagamit sa dugong isinasaboy sa dambana. Ang mga pangalawit ay mga tinidor. Sa 1 Samuel 2:13–14, gumagamit ang lingkod ng mga anak ni Eli ng tinidor na may tatlong tulis upang kumuha ng laman mula sa palayok.

Ang salang tinatawag na mikhbar ay isang lambat o sala-salang gawa sa tanso. Hindi tiyak kung ito ang siyang pinaglalagyan ng apoy sa loob ng dambana o kung nakapalibot ito sa labas na parang sala-salang balot. Lalong nagiging mahirap buuin ang eksaktong anyo dahil ang apat na argolyang tanso ay nakakabit mismo sa bahaging ito.

Ang tinutukoy na gilid o karkov ay isang umbok, tuntungan, o palibot na bahagi ng dambana, at ang salang tanso ay umaabot hanggang kalahati ng taas nito. Kung dito tumatayo ang saserdote, maaaring makatulong iyon sa pagpapaliwanag sa Levitico 9:22, kung saan bumaba si Aaron matapos maghandog. Karaniwang hinuha ito sa pagkakaayos ng dambana, ngunit hindi tuwirang sinasabi ng talata.

Ang mga pingga ng dambana ay yari sa kahoy ng akasia at nababalutan ng tanso. Kaayon ito ng pagkakaiba ng mga metal sa mga banal na kagamitan: ang mga pingga ng kaban at ng dulang ay may ginto, samantalang ang sa dambana ay tanso. Maging sa mga kasangkapang ginagamit sa pagbubuhat ay nananatili ang antas ng materyales na itinakda para sa bawat kagamitan.

Isinusoot ang mga pingga sa mga argolya sa magkabilang tagiliran upang mabuhat ang dambana. Inilalarawan ng Mga Bilang 4:13–14 ang paghahanda nito sa paglalakbay: inaalis muna ang abo, tinatakpan ng kayong kulay-ube, inilalagay sa ibabaw ang mga kagamitan, saka binabalutan ng balat na tachash bago ikabit ang mga pingga para sa pagdadala.

Ang dambana ay isang kuluong na kayarian ng mga tabla, kaya hindi sapat ang kahoy lamang upang direktang paglagyan ng apoy. Ayon kay Rashi, nilalagyan ito ng lupa tuwing humihinto ang kampamento. Kung gayon, maaari itong maunawaan bilang dambanang lupa na binabanggit sa Exodo 20:24 ngunit napalilibutan ng tansong balangkas. Isa itong hinuha, bagaman matagal nang malawak na tinatanggap.

Ang looban, o chatser, ay may haba na isang daang siko, humigit-kumulang isang daan at limampung talampakan. Ang mga tabing nito ay yari sa piniling lino at walang binanggit na kulay, kaya isang maputing bakod ang bumabalot sa tabernakulo. Sa loob nito ay makikita ang mas maiitim na balat na bumabalot sa tolda.

Dalawampung haligi ang nakahanay sa isang daang siko, kaya may humigit-kumulang limang siko sa pagitan ng bawat isa. Ang mga pileteng tinatawag na chashuqim ay mga pamigkis o baras na nagdurugtong sa mga haligi. Kaugnay ang salita sa chashaq, na nangangahulugang kumapit o mahigpit na mapalapit, gaya ng paggamit nito tungkol sa pagnanasa ni Sichem kay Dina sa Genesis 34:8.

Ang hilagang tagiliran ay ganap na katulad ng timugan: isang daang siko ang haba, dalawampung haligi, dalawampung tungtungang tanso, at mga sima at pileteng pilak. Sa buong palibot ng looban ay may animnapung haligi: dalawampu sa timog, dalawampu sa hilaga, sampu sa kanluran, at sa silangan ay tatlo, tatlo, at apat na nakaugnay sa pintuan.

Ang kanlurang dulo ang likurang bahagi ng looban at limampung siko ang lapad. Sa karaniwang pagtataya sa ayos ng tabernakulo, ang tolda ay nakapuwesto sa kanlurang kalahati ng looban. Dahil dito, ang kaban sa Dakong Kabanalbanalan ay malapit sa gitna ng isang parisukat na espasyong humigit-kumulang limampung siko sa bawat panig.

Ang silangang dulo ng looban ay limampung siko ang lapad at nakaharap sa dakong sinisikatan ng araw. Dahil naroon ang pasukan, ang pumapasok ay humaharap sa kanluran, palayo sa pagsikat ng araw. Kabaligtaran nito ang hinahatulan sa Ezekiel 8:16, kung saan may mga lalaking nakatalikod sa santuario habang sumasamba patungong silangan sa araw.

Ang mga tabing na tiglabinlimang siko sa magkabilang tabi ng pintuang-daan ay tinatawag sa Hebreo na katef, na ang karaniwang kahulugan ay balikat. Ang larawan ay angkop sa ayos ng pasukan: may tiglabinlimang siko ng payak na lino sa magkabilang panig ng bukana, na parang dalawang balikat na nakapaligid sa gitnang bahagi.

Sa kabilang panig ng pasukan ay mayroon ding labinlimang siko ng mga tabing, tatlong haligi, at tatlong tungtungan. Kapag pinagsama ang labinlimang siko sa isang panig, dalawampung siko para sa pintuan, at labinlimang siko sa kabila, eksaktong nabubuo ang limampung siko na lapad ng silangang bahagi na binanggit sa talata 13.

Dalawampung siko ang lapad ng pintuan ng looban, doble sa sampung siko na lapad ng mismong tabernakulo. Habang papalapit sa panloob na santuario ay unti-unting sumisikip ang daan: malawak muna ang pasukan sa looban, pagkatapos ay ang sampung sikong pintuan ng tolda, at sa pinakaloob ay ang lambong na naghihiwalay sa Dakong Kabanalbanalan.

Ang lahat ng haligi sa paligid ng looban ay pinagdurugtong ng mga pileteng pilak, may mga simang pilak, at nakatayo sa mga tungtungang tanso. Idinaragdag ng Exodo 38:17 na nababalutan din ng pilak ang mga ulo ng haligi, at ayon sa Exodo 38:28, 1,775 siklo ng pilak ang ginamit sa mga sima at pileteng ito. Tanso ang nasa ibaba, samantalang pilak ang nasa itaas.

Limang siko ang taas ng mga tabing ng looban, humigit-kumulang pito at kalahating talampakan, kaya mas mataas kaysa karaniwang tao. Hindi madaling makita mula sa labas ang nangyayari sa loob ng looban. Gayunman, ang tabernakulo mismo ay sampung siko ang taas, kaya ang itaas na bahagi nito ay nakalitaw sa ibabaw ng pader na linong nakapaligid dito.

Ang lahat ng kasangkapan sa paglilingkod sa tabernakulo, pati ang mga tulos ng tolda at ng looban, ay yari sa tanso. Ang salitang Hebreo para sa mga tulos ay yetedot, kapareho ng salitang ginagamit sa tulos na ipinukpok ni Jael kay Sisera sa Mga Hukom 4:21. Maging ang simpleng mga tulos ng santuario ay kabilang sa mga kagamitang banal na maingat na itinatakda.

Ang langis para sa ilawan ay mula sa binayong oliba. Ang salitang katit ay tumutukoy sa olibang dinurog o binayo sa lusong sa halip na pigain, kaya nakukuha ang unang at pinakamalinaw na langis na nasusunog nang may kaunting usok. Ang salitang tamid, na isinaling palagi, ay siya ring salitang ginamit kalaunan sa tawag sa araw-araw na handog na susunugin.

Dito unang ginagamit ang tawag na ohel mo'ed para sa tabernakulo, na ang kahulugan ay tolda ng pagkikita o ng itinakdang pakikipagtagpo. Si Aaron at ang kaniyang mga anak ang mag-aayos ng ilawan mula hapon hanggang umaga. Sa 1 Samuel 3:3, ang pagtawag kay Samuel ay inilalagay sa panahong malapit nang maubos ang ningas ng ilawan ng Diyos sa santuario sa Silo.