Pinagdurugtong at maingat na hinahati ang tahanan

Ang mishkan, ang mismong tirahan, ay unang inilalarawan bilang sampung tabing na lino, hindi bilang mga tabla na binabanggit pa sa bandang huli. Ang piniling lino ay yari sa pinilipit at maraming hiblang sinulid. Ang ma'aseh choshev ay gawain ng bihasang tagapagdisenyo na nagpaplano ng huwarang hinahabi mismo sa tela.

Bawat tabing ay dalawampu't walong siko ang haba at apat na siko ang luwang, humigit-kumulang apatnapu't dalawang talampakan sa anim na talampakan. Sa karaniwang rekonstruksiyon, ang dalawampu't walong siko ay tumatawid sa sampung sikong lapad ng bubong at lumalaylay nang siyam na siko sa bawat tagiliran, isang siko bago sumayad sa lupa.

Kapag limang tabing ang pinagsama nang magkakatabi, nabubuo ang isang panel na dalawampung siko ang lapad. Dalawang gayong panel ang nagiging apatnapung siko. Sapat iyon upang takpan ang tatlumpung sikong haba ng bubong at mag-iwan ng sampung siko na maaaring lumaylay sa likurang pader.

Ang gilid ng telang hindi madaling maghimulmol ay ang tinatawag na selvedge sa paghahabi. Sa mga gilid na pagtatagpuin, inilalagay ang mga presilyang bughaw na tekhelet, isa sa pinakamamahaling tina. Dahil nasa mismong hangganan ng pagkakasugpong ang mga presilya, sa bahaging pinagdudugtungan nakatuon ang kulay at pagkakagawa.

Ang Hebreong maqbilot ay nangangahulugang magkaharap o magkatugma. Kaya ang limampung presilya sa isang panel ay kailangang tumapat nang eksakto sa limampung presilya ng kabilang panel. Sa haba ng apat na sikong gilid, hinihingi ng ganitong dami ang maingat at pantay na pagitan upang magtagpo nang maayos ang bawat pares.

Ang qerasim ay mga pangawit o kawit na nag-uugnay sa dalawang hanay ng mga presilya. Sa talatang 33, ang lambong ay ibibitin sa ilalim ng linyang ito ng mga gintong pangawit. Dahil dito, ang mismong dugtungan ng dalawang malaking panel ay nasa itaas ng hangganan sa pagitan ng dakong banal at kabanalbanalang dako.

Ang panlabas na sapin na yari sa balahibo ng kambing ay tinatawag na ohel, ang tolda, samantalang ang mas pinong telang nasa ilalim ay mishkan, ang tirahan. Pinananatiling magkaiba ng Aklat ng Exodo ang dalawang katawagang ito. Kaya ang istruktura ay isang hinabing tirahan na tinatakpan ng hiwalay na toldang balahibo ng kambing.

Ang mga tabing na balahibo ng kambing ay tatlumpung siko ang haba, dalawang siko na mas mahaba kaysa sa mga tabing na lino. Ang dagdag na isang siko sa bawat panig ang gagamitin sa talatang 13 upang takpan ang ibabang gilid ng lino. Labing-isang tabing naman ang nagbibigay ng kabuuang lapad na apatnapu't apat na siko, laban sa apatnapung siko ng panloob na sapin.

Hindi magkapantay ang dalawang panel ng panlabas na tolda: lima ang tabing sa isa at anim sa kabila. Ang ikaanim na tabing sa harapan ay ititiklop nang doble. Sa gayon ay nagkakaroon ng nakalaylay na takip sa pasukan, sa bahaging kung hindi tatakpan ay maaaring malantad ang telang lino sa ilalim.

Dahil limang tabing ang nasa isang panel at anim sa kabila, at nakatiklop pa ang pinakaharap na tabing, sa karaniwang rekonstruksiyon ay hindi eksaktong nakahanay ang dugtungan ng balahibo ng kambing sa dugtungan ng lino sa ilalim. Dahil magkahiwalay ang kanilang mga tahi, walang tuwid na siwang na dumaraan sa parehong sapin.

Tanso ang limampung pangawit sa panlabas na tolda, samantalang ginto ang ginamit sa panloob na sapin. Muling lumilitaw ang diwa na ang maraming piraso ay magiging isang buo, gaya ng sinabi sa talatang 6. Ang tolda, katulad ng tirahan sa ilalim, ay binubuo ng magkakahiwalay na tabing na pinagsasanib bilang isang kabuuan.

Ang natitirang kalahati ng isang tabing ay ilalaylay sa likod ng tabernakulo. Sa Talmud, Shabbat 98b, inihambing ang anyong ito sa isang babaeng naglalakad sa lansangan habang nakalaylay sa likuran ang laylayan ng kaniyang kasuutan. Ang paghahambing ay tumutukoy sa sobrang telang bumababa sa likurang bahagi ng tolda.

Ang sobrang isang siko sa bawat tagiliran ng mga tabing na balahibo ng kambing ay nagpapababa sa panlabas na sapin lampas sa gilid ng lino. Sa gayon, ulan at alikabok ang unang sasagupa sa balahibo ng kambing bago maabot ang telang may mga querubin. Malinaw na tinutukoy ng pandiwa sa talata na ang layunin ng dagdag na haba ay ang pagtatakip.

Ang dalawang pinakamataas na sapin, balat ng lalaking tupa na tinina sa pula at balat na tachash, ang tanging mga takip sa kabanatang ito na walang ibinigay na sukat. Sa Mga Bilang 4, ginagamit muli ang balat na tachash bilang panlabas na pambalot sa iba't ibang banal na kasangkapan habang inililipat ang kampo.

Ang qerashim ay karaniwang inuunawang mga solidong tabla, ngunit bihirang lumaki ang akasia nang sapat upang makagawa ng malalaking plankang ganito ang sukat, at magiging napakabigat ng isang tablang sampung siko ang haba at isa't kalahating siko ang lapad. Dahil dito, may mga iskolar na nagmumungkahi ng bukas na mga balangkas, ngunit hindi nilulutas ng Hebreo ang tanong.

Ang sampung siko ay humigit-kumulang labinlimang talampakan. Kapag isinama ang ayos ng kanlurang pader at ng lambong, ang pinakaloob na silid ay nagiging isang kubo na sampung siko ang haba, lapad, at taas. Ang kabanalbanalang dako sa templo ni Solomon ay gayundin ang proporsiyon, ngunit dalawampung siko bawat panig ayon sa 1 Mga Hari 6:20.

Ang mga mitsa ay tinatawag na yadot, isang salitang literal na nangangahulugang mga kamay. Sa gayong larawan, bawat tabla ay nakatayo sa dalawang kamay na nakapasok sa mga tungtungan. Ang paglalarawang magkatapat ang mga ito ay gumagamit ng salitang kaugnay ng mga baitang ng hagdan, na nagpapahiwatig ng magkakapantay at magkahanay na piyesa.

Dalawang salitang Hebreo para sa timog ang ginagamit sa paglalarawang ito, na tumutukoy sa panig ng Negev at sa direksiyong Teman. Dalawampung tabla na bawat isa ay isa't kalahating siko ang lapad ang nagbibigay ng kabuuang tatlumpung siko, eksaktong haba ng mahabang tagiliran ng tabernakulo.

Ang mga tungtungang pilak ay adanim, mga base na sumasalo sa mga tabla. Ipinapaliwanag ng Exodo 38:25–27 kung saan nagmula ang pilak: mula sa kalahating siklong ibinayad ng bawat lalaking kabilang sa bilang, kaugnay ng ransom para sa kaniyang buhay sa Exodo 30:12. Kaya ang mismong mga pader ay nakatayo sa pilak na nagmula sa salaping iyon.

Magkapareho ang hilaga at timog na pader, samantalang nasa silangan ang pasukan at nasa kanluran ang likurang pader na ilalarawan sa talatang 22. Nasa silangan din ang daan sa Eden ayon sa Genesis 3:24. Sa tabernakulo, ang pari na papasok mula sa silangan ay kikilos pakanluran, patungo sa kinaroroonan ng kaban.

Apatnapung tungtungang pilak ang nasa bawat mahabang tagiliran. Kapag idinagdag ang labing-anim sa likuran at ang apat na nasa ilalim ng mga haligi ng lambong sa talatang 32, eksaktong isang daang tungtungang pilak ang kabuuan. Sinasabi ng Exodo 38:27 na bawat tungtungan ay yari sa isang talentong pilak, kaya isang daang talento lahat.

Ang salitang yammah na tumutukoy sa kanluran ay literal na may diwang patungo sa dagat. Ang ganitong paraan ng pagsasabi ay likas mula sa lupain ng Canaan, sapagkat nasa kanluran nito ang Dagat Mediteraneo. Kaya ginagamit na rito ang katawagang nakabatay sa heograpiya ng lupaing hindi pa nararating ng mga anak ni Israel.

Ang mga piyesa sa sulok ay tinatawag na meqtsu'ot at binabanggit lamang sa paglalarawang ito at sa pag-uulit nito sa kabanata 36. Hindi tiyak kung paano eksaktong nakakabit ang mga ito sa mga pader sa tagiliran. Magkaiba ang rekonstruksiyong ibinigay ng Talmud at ni Josephus, kaya nananatiling bukas na tanong ang hugis ng mga sulok.

Ang pandiwang to'amim ay may diwang magkambal at kaugnay ng salitang ginamit sa kambal ni Rebeca sa Genesis 25:24. Ang dalawang tabla sa sulok ay inilalarawan na parang magkapares: pinagdudugtong sa ibabang bahagi at muling pinagbubuklod sa itaas sa pamamagitan ng isang argolya.

Walong tabla ang bumubuo sa likurang pader. Kapag idinagdag ang dalawampu sa timog at dalawampu sa hilaga, apatnapu't walong tabla ang kabuuang balangkas. Sa ilalim ng mga ito ay may siyamnapu't anim na tungtungang pilak, sapagkat dalawang tungtungan ang nakatalaga sa bawat tabla nang walang pagbubukod.

Ang barakilan ay beriach, ang parehong uri ng pahalang na baras na ginagamit upang ikandado ang isang pintuang-bayan. Sa Mga Hukom 16:3, dinala ni Samson ang mga pintuan ng Gaza kasama ang baras. Dito naman, hindi ito ginagamit upang magsara ng pintuan kundi upang itali at patatagin bilang isang pader ang magkakatabing mga tabla.

Limang barakilan ang inilalagay sa bawat isa sa tatlong pader na yari sa mga tabla, kaya labinlima ang kabuuan. Walang kaparehong hanay sa silangang panig sapagkat walang pader na tabla roon. Ang silangan ang bukasan at pasukan ng tabernakulo.

Ang gitnang barakilan ay umaabot mula sa isang dulo ng pader hanggang sa kabila, at sa Exodo 36:33 ay sinasabing dumaraan ito sa gitna ng mga tabla. Ang Targum na iniuugnay kay Jonathan ay nagdagdag ng tradisyong hindi nasa Exodo, na ang baras ay mula sa tamarisk ni Abraham sa Beerseba at makahimalang yumuyuko sa tatlong pader.

Bawat tabla ay babalutan ng ginto, pati ang mga argolya at ang mga barakilan. Kaya ang panloob na bahagi ng santuario ay kikinang sa ginto, bagaman mula sa labas ay mga balat at panlabas na takip lamang ang makikita. Ayon sa Exodo 38:24, dalawampu't siyam na talento ng ginto ang ginamit sa buong banal na gawain.

Ang salitang mishpat na isinaling anyo o wastong kaayusan ay siya ring salitang ginamit para sa mga palatuntunan sa Exodo 21:1. Dito ay hindi ito tumutukoy sa isang hatol kundi sa tamang espesipikasyon at pagkakaayos ng isang bagay. Ang tabernakulo ay kailangang itayo ayon sa eksaktong disenyo na ipinakita kay Moises sa bundok.

Ang lambong ay parokhet at, gaya ng mga tabing sa talatang 1, may hinabing mga querubin. Sa Mateo 27:51, nang mamatay si Jesus, ang lambong ng templo ay napunit mula sa itaas hanggang sa ibaba. Ang direksiyong iyon ay kapansin-pansin dahil ang itaas na bahagi ay lampas sa karaniwang maaabot ng kamay ng tao.

Ang mga pangipit ay tinatawag na vavim, at ang vav ay pangalan din ng isang titik Hebreo na may anyong parang kawit o peg. Ang apat na haligi ng lambong ay nakatayo sa mga tungtungang pilak. Sa talatang 37, iba ang materyal sa panlabas na pasukan, sapagkat ang limang haligi roon ay nakatayo sa mga tungtungang tanso.

Ang lambong ay nakabitin sa ilalim ng mga gintong pangalawit ng talatang 6, humigit-kumulang dalawampung siko mula sa pasukan. Dahil tatlumpung siko ang kabuuang haba, sampung siko ang natitira para sa pinakaloob na silid. Ang katawagang kabanalbanalang dako ay anyong Hebreong pasukdol, banal ng mga banal, gaya ng kayarian ng pamagat na Awit ng mga Awit.

Ang luklukan ng awa lamang ang tahasang binabanggit dito na inilalagay sa kabanalbanalang dako sapagkat ito at ang kaban ay bumubuo ng iisang kabuuang kasangkapan. Sa Levitico 16:2, ang pagpasok sa dakong ito ay mahigpit na lilimitahan sa mataas na saserdote, at iyon ay sa itinakdang pagkakataon lamang, upang hindi siya mamatay.

Kung papasok mula sa silangan, ang dulang ay nasa kanan sa hilagang panig at ang kandelero ay nasa kaliwa sa timog, kaya magkaharap ang dalawa. Ang gintong dambana ng pangsuob na kasama rin sa silid ay hindi pa inilalarawan dito. Ang mga tagubilin para rito ay darating lamang sa Exodo 30:1–6.

Ang tabing sa pintuan ay gawa sa ma'aseh roqem, isang uri ng pagbuburda sa tapos nang tela. Naiiba ito sa lambong sa loob, na ang masalimuot na disenyo ay hinahabi mismo habang ginagawa ang tela. Ang dalawang magkaibang terminong panggawain ay nagpapakita na mas mataas ang antas ng pagkakayari ng panloob na lambong kaysa sa panlabas na pasukan.

Sa Exodo 36:38, nang ilarawan ang natapos na gawain, idinadagdag na ang limang haligi sa pasukan ay may mga kapitel at mga palamuting binalutan ng ginto. Ang kanilang mga tungtungan naman ay tanso. Ito ang unang paglitaw ng tanso sa mismong estruktura, sa puntong nagtatagpo ang gintong tolda at ang panlabas na looban.