Naipasa ang basbas sa pamamagitan ng hiniram na pagkakakilanlan

Ang Hebreong kahah ang salitang nasa likod ng paglabo ng mata ni Isaac, at siya ring ginamit sa Deuteronomio 34:7 upang sabihing hindi lumabo ang mata ni Moises sa edad na isang daan at dalawampu. Ang sagot ni Esau ay hinneni, “narito ako,” na siya ring tugon ni Abraham sa Dios at kay Isaac sa Genesis 22.

Ang pahayag na hindi niya nalalaman ang araw ng kaniyang kamatayan ay karaniwang pananalita ng matandang nag-aayos ng kaniyang mga gawain. Maaga pa pala ang pangamba ni Isaac, sapagkat nabuhay siya hanggang isang daan at walumpu ayon sa Genesis 35:28. Sa bilang ni Rashi at ng mga rabbi, mga isang daan at dalawampu't tatlo siya rito, kaya may limampu't pitong taon pa.

Ang teli, na isinaling lalagyan ng pana, ay salitang Hebreo na dito lamang matatagpuan sa Lumang Tipan; iniisip ng ilan na ito ay nakasabit na sisidlan ng mga palaso. Ang utos na manghuli ay gumagamit ng tsud tsayid, pandiwa at pangngalang magka-ugat, katulad ng paglalarawan kay Esau bilang mangangaso sa Genesis 25:27.

Ang matammim ay tumutukoy sa masarap na mga putahe at lumilitaw nang anim na ulit sa kabanatang ito, mula sa ugat na may kaugnayan sa panlasa. Ang nephesh ay hindi lamang damdamin kundi ang buong sarili ni Isaac. Kaya ang basbas ay nilalayong manggaling sa kabuuan ng kaniyang pagkatao pagkatapos ng pagkain, na para sa kaniya ay tila huling gagawin bago mamatay.

Ang anyong Hebreo ay nagpapakitang si Rebeca ay patuloy na nakikinig habang nagsasalita si Isaac, gaya ng pakikinig ni Sara sa may pintuan ng tolda nang ipangako ang anak sa Genesis 18:10. Pagkatapos nito, lumabas si Esau upang manghuli at nawawala siya sa salaysay sa loob ng dalawampu't limang talata.

Tinawag ni Rebeca si Esau na kapatid ni Jacob, eksaktong ugnayang gagamitin ng balak laban sa kaniya. Una niyang iniulat kay Jacob ang narinig niya, saka niya ibinigay ang gagawin. Sa pagkakaayos ng talata, ang ulat tungkol sa sinabi ni Isaac ang nagsisilbing batayan ng susunod niyang utos.

Inuulit ni Rebeca ang sinabi ni Isaac, ngunit hindi nang eksakto. Idinagdag niya ang “sa harap ng Panginoon,” kaya ang isang hapunan at basbas ng ama ay inilagay niya sa harapan ng Dios. Inalis din niya ang bahagi tungkol sa pagkaing ibig ni Isaac, sapagkat siya mismo ang maghahanda ng pagkaing alam niyang gusto nito.

Ang “sundin mo ang aking tinig” ay katumbas ng Hebreong shema be-qoli, pariralang ginamit sa Genesis 22:18 tungkol sa pagsunod ni Abraham sa tinig ng Dios. Tatlong ulit itong sinasabi ni Rebeca sa kabanata, sa mga talata 8, 13, at 43. Sa bawat pag-ulit, mas mabigat ang hinihingi niyang gawin ni Jacob.

Dalawang anak ng kambing ang higit sa karaniwang kailangan ng isang matandang kakain, ngunit kakailanganin din ang mga balat, bagaman hindi pa iyon sinasabi ni Rebeca. Ipinakikita ng “ayon sa kaniyang ibig” na kabisado niya ang panlasa ni Isaac. Ang maayos na tinimplahang batang kambing ay maaari ring magmukhang karne ng hayop na karaniwang hinuhuli sa parang.

Nagtatapos ang balak sa kaparehong diwa ng kahilingan ni Isaac kay Esau, na matanggap ang basbas bago mamatay ang ama. Ang dagdag ni Rebeca sa talata 7 na inilalagay ang basbas sa harapan ng Panginoon ay wala na rito. Sunod-sunod ding utos ang kaniyang pangungusap: dalhin ang pagkain, kumain si Isaac, at saka ibigay ang basbas.

Ang Hebreong sair, mabalahibo, ay malapit ang tunog sa Seir, ang lupaing maiuugnay kay Esau. Ang chalaq, makinis, ay maaari ring mangahulugang madulas o mapang-akit sa pananalita; kaugnay nito ang Mga Kawikaan 5:3 at Mga Awit 12:2. Sa paglalarawan ni Jacob sa sarili, may kahulugang higit sa pisikal na kinis ang salitang pinili.

Ang salitang metaatea ay isang bihirang Hebreong salita para sa isang nanunuya o ginagawang katatawanan ang iba. Ginagamit din ang kaugnay na salita sa 2 Mga Cronica 36:16 tungkol sa pagtuya sa mga sugo ng Dios. Ang kinatatakutan ni Jacob ay magmukha siyang nanunuya sa kaniyang ama, at iyon mismo ang magiging anyo ng kaniyang gagawin.

Sa isang pangungusap ay inako ni Rebeca ang sumpang kinatatakutan ni Jacob. Pagkaraan ng pagpapalayo niya kay Jacob, hindi na itinatala sa Genesis ang kaniyang kamatayan. Ang kaniyang paglilibing lamang ang binabanggit sa Genesis 49:31, samantalang ang pagkamatay ng kaniyang yaya ay binigyan pa ng sariling talata sa Genesis 35:8.

Mabilis ang kilos at walang karagdagang pagtutol: umalis si Jacob, kinuha ang mga kambing, at dinala ang mga iyon sa kaniyang ina. Nasagot na ni Rebeca ang kaniyang pangamba at hindi na niya ito binanggit muli. Ang pahayag na ginawa niya ang pagkaing ibig ni Isaac ang ikatlong pagbanggit sa kabanata sa natatanging pagkagusto ng ama sa gayong pagkain.

Ang mainam na damit ng panganay ay nasa pangangalaga ni Rebeca, marahil mga kasuotang inilalabas sa mahahalagang pagkakataon. Mauulit ang ganitong uri ng panlilinlang sa Genesis 37:31–33, nang gamitin ng mga anak ni Jacob ang damit ni Jose at dugo ng kambing upang dayain ang kanilang ama. Sa dalawang pangyayari, damit at kambing ang kasangkapan sa pandaraya.

Ang pariralang tumutukoy sa kinis ng leeg ni Jacob ay gumagamit ng chelqah, kaugnay ng chalaq na ginamit niya sa talata 11 tungkol sa pagiging makinis. Ang magaspang na balahibo ng maiitim na kambing sa Canaan ay ginagamit din sa mga tolda. Sa 1 Samuel 19:13, balahibo ng kambing ang tumutulong kay Michal sa panlilinlang sa mga tauhan ni Saul.

Kasama ng masarap na pagkain ang tinapay, kaya isang ganap na hapunan ang inihanda. Ibinigay ni Rebeca ang lahat sa kamay ni Jacob na kaniyang anak. Mula sa puntong ito, si Jacob na ang kailangang humarap mag-isa kay Isaac; hindi ipinakikitang pumasok si Rebeca kasama niya upang ituloy ang panlilinlang.

Ang tanong ni Isaac kung sino ang kaniyang anak ay tanong na hindi kayang sagutin ni Jacob nang tapat sa sandaling ito. Bumabalik ang ganitong tanong sa Peniel sa Genesis 32:27, nang tanungin siya tungkol sa kaniyang pangalan. Doon ay sinabi niyang Jacob ang kaniyang pangalan, at pagkatapos nito ay binago ang pangalang iyon.

Ang pahayag ni Jacob na siya si Esau na panganay ay tuwirang kasinungalingan sa Hebreo. Sinubukan ni Rashi na basahin ito na parang may paghinto pagkatapos ng “Ako,” na para bang sinasabi ni Jacob na siya ang nagdala ng pagkain at si Esau ang panganay. Matalinong pagbasa iyon, at ipinakikita kung gaano kabigat sa mga rabbi ang pandarayang ginawa sa bulag na ama.

Ang hiqrah ay pandiwang ginamit din ng alipin ni Abraham sa panalangin sa balon sa Genesis 24:12, sa diwang ipangyari ang mabuting tagumpay. Ginamit ni Jacob ang wikang kahawig ng sinagot na panalangin upang takpan ang kasinungalingan. Kapansin-pansin din ang kaniyang “Panginoon mong Dios,” na tumutukoy sa Dios ng kaniyang ama.

Ang pandiwang Hebreo para sa paghipo ay mush, mismong kilos na kinatakutan ni Jacob sa talata 12. Sa Genesis 31:34 at 31:37, gagamitin ang kaugnay na larawan nang halughugin ni Laban ang tolda at mga ari-arian ni Jacob upang hanapin ang mga ninakaw na dios-diosan. Sa sariling panahon ni Jacob, siya rin ang masusing hahalughugin.

Sa Hebreo, anim na salita lamang ang linyang ito at halos parang kawikaan ang balanse: tinig ni Jacob, mga kamay ni Esau. Ginawa itong kasabihan ng Genesis Rabbah tungkol sa mga inapo ng magkapatid, na iniuugnay ang lakas ng mga anak ni Jacob sa tinig ng panalangin at ang kay Esau sa paggamit ng mga kamay.

Ang pahayag na binasbasan siya ni Isaac ay dumarating bago pa ilahad ang mismong mga salita ng basbas sa talata 27. Maraming mambabasa ang nakikitang ito ay maagang buod, bago balikan ng Genesis ang pagkain, halik, at mismong pagpapala. Sa sandaling ito, mas pinaniwalaan ni Isaac ang nahipo ng kaniyang mga kamay kaysa ang narinig ng kaniyang mga tainga.

Ang huling pagsubok ni Isaac ang pinakasimple at tuwiran: tunay nga bang si Esau ang nasa harap niya. Isang salitang Hebreo lamang ang sagot ni Jacob, ani, “ako.” Hindi na niya muling binigkas ang pangalan ng kapatid; sapat na ang “Ako nga.” Ito ang pinakamaikling kasinungalingan sa buong kabanata.

Karne ang hiningi ni Isaac, ngunit nagdala rin si Jacob ng alak kahit hindi ito hiniling, at binigyan iyon ng Genesis ng sariling sugnay. Matapos kumain at uminom si Isaac, dumating na ang sandaling ipinangako niyang ibigay ang basbas. Ang natitira na lamang ay ang paglapit ni Jacob sa kaniyang ama.

Ang halik na ito ang una sa ilang halik na mahalaga sa buhay ni Jacob. Hahalikan niya si Rachel sa balon sa Genesis 29:11, at sa Genesis 33:4 naman ay si Esau ang tatakbo at hahalik sa kaniya. Ang unang halik dito ay bahagi ng pandaraya; ang halik ni Esau sa kanilang muling pagkikita ay hindi.

Nagsisimula ang basbas sa Hebreong re'eh, “tingnan,” bagaman hindi na nakakakita si Isaac. Ito rin ang unang basbas sa Genesis na inilalahad sa anyong taludtod. Ang sadeh, parang, ay siyang larangang iniugnay kay Esau mula Genesis 25:27. Ang naamoy ni Isaac sa damit ng panganay ay para sa kaniya ay amoy ng bukas na parang na pinagpala ng Panginoon.

Sa lupaing halos walang ulan mula Mayo hanggang Oktubre, mahalaga ang hamog upang mabuhay ang mga pananim sa tag-araw. Sa Oseas 14:5, inihahambing ng Dios ang kaniyang sarili sa hamog para sa Israel. Dito ay tahasang pinangalanan ang Dios, Elohim, samantalang sa basbas na ibibigay kay Esau sa talata 39 ay walang pangalan ng Dios na binabanggit.

Ang Hebreong gevir, panginoon, ay ginagamit lamang dito at sa talata 37 sa buong Lumang Tipan. Ang “mga anak ng iyong ina” ay isang patulang paraan ng pagsasabing mga kapatid, bagaman dalawa lamang ang anak ni Rebeca. Kapansin-pansin ding inuuna ng basbas ang mga bayan at mga bansa bago nito banggitin ang isang kapatid na si Esau.

Dinodoble ng Hebreo ang pandiwang tumutukoy sa pag-alis ni Jacob, na para bang siya ay kasisimula pa lamang lumabas nang dumating si Esau. Malamang na muntik nang magkasalubong ang magkapatid sa paligid ng tolda. Dumating si Esau mula sa tunay niyang panghuhuli, matapos gawin ang hinihingi sa kaniya, ngunit huli na ang lahat.

Mas pormal ang pagsasalita ni Esau kaysa kay Jacob. Sa talata 19, nakiusap si Jacob na bumangon at kumain ang ama; dito, si Esau ay gumagamit ng ikatlong panauhan at nagsasabing bumangon ang kaniyang ama. Gayunman, pareho silang nagtatapos sa layuning ang kaluluwa ni Isaac ang siyang magbasbas sa anak na nasa harap niya.

Kay Jacob ay tinanong ni Isaac kung sino siya at tinawag pa siyang anak. Kay Esau ay mas maikli ang tanong at wala na ang gayong tawag. Sagot naman ni Esau ang tatlong pagkakakilanlan na sunod-sunod: siya ang anak ni Isaac, siya ang panganay, at siya si Esau. Ang ganitong buong sagot ay kabaligtaran ng ginawang pagkukunwari ni Jacob.

Napakalakas ng Hebreong paglalarawan sa pangingilabot ni Isaac: charadah gedolah ad meod, isang napakalaking panginginig na sukdulan. Ang ad meod ay lumilitaw muli sa tindi ng sigaw ni Esau sa susunod na talata, kaya magkatugma ang wika para sa ama at anak. Nang sabihin ni Isaac na mananatiling pinagpala ang naunang binasbasan, malinaw na hindi niya ito babawiin.

Ang malakas at sukdulang mapait na sigaw ni Esau ay may alingawngaw sa Esther 4:1, kung saan si Mardocheo ay sumisigaw din nang malakas at mapait. Iniugnay ng mga rabbi ang dalawang tagpo dahil si Aman ay iniuugnay sa linya nina Agag at Amalec, na mula kay Esau, samantalang si Mardocheo ay mula kay Benjamin, anak ni Jacob.

Ang mirmah ay nangangahulugang daya o panlilinlang. Bumabalik ang parehong ugat sa mga kabanatang kasunod: sa Genesis 29:25, inirereklamo ni Jacob na nilinlang siya ni Laban, at sa Genesis 34:13, sinagot ng mga anak ni Jacob si Sichem nang may daya. Ang salitang ginamit dito kay Jacob ay muling haharap sa kaniya sa sarili niyang sambahayan.

Ang bekhorah, pagkapanganay, at berakhah, basbas, ay gumagamit ng magkaparehong tatlong pangunahing katinig na nagbago lamang ang ayos ng huling dalawa, kaya may laro ng tunog ang reklamo ni Esau. Ang aqav naman ay may diwang paghawak sa sakong at kaugnay ng pangalang Jacob. Ginawang paratang ni Esau ang mismong pangalan ng kaniyang kapatid.

Inilalarawan ni Isaac ang basbas bilang mga bagay na tapos na: ginawa niyang panginoon si Jacob, ibinigay ang paglilingkod ng mga kapatid, at pinatibay siya sa trigo at bagong alak. Hindi ito inilalahad bilang simpleng hangaring maaari pang bawiin. Ang samakh, na nasa likod ng diwang pagkandili, ay nangangahulugan ding sumuporta o sumandig, gaya ng pagpatong ng kamay sa handog.

Ang tanong ni Esau kung iisa lamang ba ang basbas ang natitirang hiling niya. Binabalikan ito ng Mga Hebreo 12:17, na nagpapakitang wala siyang nakitang paraan upang mabago ang naging pasiya, kahit hinanap niya iyon nang may luha. Ang pagtaas ng tinig at pag-iyak ay kahawig din ng ginawa ni Agar sa tabi ng anak niyang nanganganib mamatay sa Genesis 21:16.

Binaligtad ng mga salita para kay Esau ang ayos ng naunang basbas: lupa muna, saka langit. Sa basbas kay Jacob sa talata 28, ang Dios ang tahasang hinihiling na magbigay. Dito ay walang pangalang banal at walang pandiwang nagbibigay; inilalarawan lamang ni Isaac ang uri ng lugar na magiging tahanan ni Esau.

Ang pamumuhay sa pamamagitan ng tabak ay umaayon sa kalaunang kasaysayan ng Edom na puno ng paglusob at digmaan. Dumating ang pamatok sa panahon ni David ayon sa 2 Samuel 8:14, at naputol ito sa paghihimagsik ng Edom laban sa Juda sa 2 Mga Hari 8:20–22. Ang bihirang pandiwang nasa likod ng “nakalaya” ay maaari ring mangahulugang maging balisa o di-mapakali.

Ang satam ay higit sa biglang galit; ito ay pagkimkim ng sama ng loob. Ganiyan ding pandiwa ang kinatatakutan ng mga kapatid ni Jose sa Genesis 50:15 pagkamatay ni Jacob, kaya magkapareho ang larawan ng paghihintay sa kamatayan ng ama. Balak ni Esau na maghintay upang hindi makita ni Isaac ang pagpatay kay Jacob.

Sinabi ni Esau sa kaniyang sarili ang balak, ngunit nakarating pa rin kay Rebeca ang balita; hindi ipinapaliwanag ng Genesis kung paano. Ang mitnachem ay nangangahulugang inaaliw o pinapaginhawa ang sarili: ang aliw ni Esau sa nawalang basbas ay ang pag-iisip na patayin si Jacob. Muli ring tinatawag silang panganay at bunso ni Rebeca, gaya sa talata 15.

Ang barach, tumakas, ay nagmamarka sa magkabilang dulo ng panahong ilalagi ni Jacob sa malayo. Dito ay tumatakas siya patungo kay Laban, at sa Genesis 31:20–21 ay tatakas naman siya mula kay Laban gamit ang parehong pandiwa. Ang Haran ang lugar na iniwan ng pamilya ni Abraham, kaya si Jacob ay ipinababalik sa dating dinaanan ng kanilang angkan.

Ang “ilang araw” ay yamim achadim. Ang parehong parirala ay ginagamit sa Genesis 29:20, kung saan ang pitong taong paglilingkod ni Jacob para kay Rachel ay naging tila ilang araw lamang dahil sa kaniyang pag-ibig. Ngunit ang ilang araw na inaakala ni Rebeca rito ay hahaba nang husto; sa Genesis 31:41, sinabi ni Jacob na dalawampung taon siyang nanatili roon.

Ang shakhal ay salitang nangangahulugang mawalan ng mga anak dahil sa kamatayan. Gagamitin ito ni Jacob sa Genesis 43:14 habang iniisip ang posibilidad na muli siyang mawalan ng anak. Kung papatayin ni Esau si Jacob, maaaring kailanganin namang parusahan ng pamilya si Esau hanggang kamatayan, gaya ng takot ni Cain para sa sarili. Ang ganitong paliwanag sa “kapuwa” ay isang pagpapakahulugan, hindi tahasang sinabi.

Ang qatsti be-chayyay ay mas matindi kaysa simpleng pagkayamot; ang diwa nito ay pagkasuklam sa sariling buhay. Ito ang huling naitalang mga salita ni Rebeca at may alingawngaw ng una niyang reklamo sa Genesis 25:22. Dalawang ulit niyang binanggit ang mga anak na babae ni Heth, habang ang mga asawang Heteo ni Esau sa Genesis 26:34 ang malinaw na di-binanggit na halimbawa.