Itinakdang kapistahan at hindi pa tiyak na iskedyul ng paglalakbay

Ito lamang ang Paskuang itinala sa pagitan ng Egipto at Canaan. Ang kasunod ay ipinagdiwang sa Gilgal matapos tumawid sa Jordan (Josue 5:10), sapagkat hindi natuli ang salinlahing isinilang sa ilang (Josue 5:5–7), at ipinagbawal ng Exodo 12:48 na kumain nito ang hindi tuli.

Ang “kaukulang panahon” ay mo'ed, ang salita para sa mga takdang pista ng Israel at ang salita ring nasa ohel mo'ed, tolda ng kapisanan. May sariling petsa ang pista gaya ng may sariling dako ang tolda.

Ang “sa paglubog ng araw” ay sa Hebreo “sa pagitan ng dalawang gabi”, pariralang pinagtalunan nang maglaon: inunawa ito ng mga rabi bilang hapon, mula sa paghilig ng araw hanggang sa paglubog, samantalang ang mga Samaritano at iba pa ay nagsabing ito ang takipsilim sa pagitan ng paglubog at pagdilim.

Ang Pesach, paskua, ay mula sa pandiwang pasach na ginamit sa Exodo 12:13 at 12:23, kung saan nilalampasan ng Panginoon ang mga pintuang may tandang dugo. Ginagamit ito ng Isaias 31:5 sa pag-iingat: sa paglampas ay ipagsasanggalang niya ang Jerusalem.

Kailangan ng mga kordero ang isang Paskua sa ilang. Lumabas ang bayan sa Egipto na may mga kawan, bakahan at napakaraming hayop (Exodo 12:38), at nasa kanila pa ang mga iyon sa Sinai.

Ang “bangkay ng isang tao” ay sa Hebreo “kaluluwa ng tao”, nefesh adam. Hindi sinasabi ng Mga Bilang kung sino ang namatay. Hinulaan ng mga rabi na sila ang mga lalakeng nagdadala ng kabaong ni Jose (Exodo 13:19), o sina Misael at Elisaphan, na naglabas kina Nadab at Abiu (Levitico 10:4).

Ang “bakit kami ay masasansala” ay lamah niggara, “bakit kami babawasan?”. Ganito ring pandiwa ang gagamitin ng mga anak na babae ni Salphaad sa 27:4 nang itanong nila kung bakit mapapawi ang pangalan ng kanilang ama. Kapuwa nagwawakas sa bagong kautusan ang dalawang kahilingan.

Isa ito sa apat na pagkakataon sa Torah na walang sagot si Moises at naghihintay ng pasiya: ang lumapastangan (Levitico 24:12), ang lalakeng namumulot ng kahoy sa sabbath (15:34), ang mga anak na babae ni Salphaad (27:5), at ang mga lalaking ito.

Dumarating ang sagot bilang bagong pananalita. Kapareho ito ng pormula ng anumang kautusan, ngunit ang isang ito ay inudyukan ng tanong mula sa ibaba.

Pinalalawak ng “sa inyong sali't saling lahi” ang pasiya hanggang sa mga darating na salinlahi. Sa tekstong Hebreo, may tuldok sa ibabaw ng huling titik ng salitang isinaling “malayong”, isa sa mga tinuldukang salita ng Torah, at inunawa ng mga rabi na ang malayo ay maaaring anumang layo na lampas sa pintuan ng santuario.

Anim na araw bago lumisan ang kampamento mula sa Sinai (10:11) ang petsang ito. Nang maglaon ay ipinagdiwang ni Haring Ezechias ang Paskua sa ikalawang buwan dahil hindi pa handa ang mga saserdote sa takdang panahon (2 Mga Cronica 30:2–3, 15), ang tanging itinalang paggamit ng probisyong ito.

Inuulit ng “ni sisira ng buto niyaon” ang Exodo 12:46. Iniuukol ito ng Juan 19:36 sa katawan ni Jesus sa krus, na hindi binali ang mga binti, bilang katuparan ng kasulatang walang buto niyang mababali.

Ang pandiwa sa likod ng “hindi magdiwang” ay chadal, tumigil o umiwas. Walang pumipigil sa lalake; basta hindi siya dumarating. Ang “magtataglay ng kaniyang kasalanan” ay pasan niya mismo ang sala, walang handog na magdadala nito.

Hiningi ng Exodo 12:48 na tuliin muna ang taga ibang bayan bago kumain ng Paskua. Idinadagdag dito ang pariralang “isang palatuntunan”, na uulitin sa 15:15–16: iisa ang tuntunin para sa dayuhang nakikipamayan at sa katutubo.

Bumabalik ang talata sa araw ng Exodo 40:34–38, nang unang takpan ng ulap ang tolda. Ang “parang anyong apoy” ay pananalitang ginamit sa kaluwalhatian sa Sinai sa Exodo 24:17, na tila apoy na namumugnaw.

Ang “namalagi” ay tamid, palagian, ang salita para sa palagiang handog na susunugin at sa ilawang laging nagniningas (Exodo 27:20). Walang patlang ang ulap sa araw at apoy sa gabi.

Ang “napaitaas” ay pandiwang alah, umakyat, ang pandiwa ring ginamit sa mga ilawan sa 8:2. Umakyat ang mga ningas sa loob ng tolda; umakyat ang ulap mula rito, at sumunod ang kampamento.

Sa bibig ng Panginoon, ayon sa Hebreo, ang talagang sinasabi ng “Sa utos ng Panginoon”. Pitong ulit lumilitaw ang parirala sa mga talatang 18–23, na para bang binibilang ng talata ang sarili nitong pagsunod.

Mga labing isang buwan namalagi ang kampamento sa Sinai, mula sa ikatlong buwan ng unang taon (Exodo 19:1) hanggang sa ikadalawang pung araw ng ikalawang buwan ng ikalawang taon (10:11). Naipakita na ng ulap na kaya nitong tumigil nang matagal.

Ang “ilang araw” ay sa Hebreo “mga araw ng bilang”, mga araw na kakaunti upang mabilang. Itinatabi ng talata ang maiikling paghinto sa mahahaba at pantay ang pagtrato sa dalawa.

Maaaring magwakas sa paglakad sa bukang-liwayway ang isang gabing paghinto, at idinadagdag ng talata na maaaring umangat ang ulap sa gabi. Nag-iimpake ang kampamento sa dilim kung kailangan, sumusunod sa apoy.

Ang salitang isinaling “isang taon” ay yamim, literal na “mga araw”, na sa idyomang Hebreo ay maaaring mangahulugang buong taon, gaya ng sa Levitico 25:29. Sinasabi nang maglaon ng Deuteronomio 1:46 na namalagi ang bayan sa Cades nang maraming araw.

Ipinakikita ng “sa pamamagitan ni Moises” na umabot sa bayan ang pagkilos ng ulap sa pamamagitan niya; ang mga pakakak ng susunod na kabanata ang nagbibigay ng hudyat na iyon. Inaalala ng Mga Awit 105:39 ang kaayusan: inilatag ng Dios ang ulap bilang takip at apoy upang magbigay-liwanag sa gabi.