Maling ani ang pinatutubo ng kasaganaan

Boqeq ang salitang nasa likod ng “mayabong”, pandiwang ginamit ng Nahum 2:2 para sa mga mandarambong na umuubos sa isang lupain; maraming makabagong salin ang kumukuha nito sa kabilang paraan, isang baging na lumalaganap, gaya ng nasa salin dito. Ang mga “haligi” ay mga nakatayong batong haligi, at sabay ang hakbang ng talata: mas maraming bunga, mas maraming dambana; mas mabuting lupa, mas magagandang haligi.

Chalaq ang “nahati”, na maaari ring mangahulugang makinis o madulas, isang pusong mapanlinlang gayon din ang pusong hati. Ang pandiwa para sa pagbagsak ng mga dambana ay ang ginagamit sa pagbali ng leeg ng hayop (Exodo 13:13), kaya pinapatay ang mga dambana na gaya ng guyang hindi tutubusin.

Sinisipi ang bayan sa sarili nilang mga salita, at ang mga salita ay isang pag-amin: hindi makatutulong ang hari sa mga tumigil nang matakot sa Panginoon. Apat sa huling anim na hari ng Israel ang pinaslang ng kanilang mga kahalili (2 Mga Hari 15), at nasabi na ng Oseas 8:4 na naglagay sila ng mga hari nang hindi sa pamamagitan ng Dios.

Rosh ang “ajenjo”, isang mapait at makamandag na halaman, ang apdo ng Deuteronomio 29:18. Ang kahatulan, ang bagay na dapat magpagaling sa bansa, ay sumisibol ngayon bilang damong ligaw sa bawa't bungkal. Ginagawa ng Amos 6:12 ang gayon ding paratang sa gayon ding salita. Ang mga tipang isinumpa nang di totoo ay malamang ang mga kasunduan sa Asiria at Egipto sa 12:1.

Ang Beth-aven, bahay ng wala, ang pangungutya ni Oseas sa Beth-el, bahay ng Dios (4:15). Pambabae sa Hebreo ang salita para sa mga guya, mga dumalaga, isang mapangutyang haplos. Ang mga saserdoteng ito ay kemarim, ang salitang nakalaan para sa mga saserdote ng diosdiosan (2 Mga Hari 23:5), hindi ang karaniwang salita para sa saserdote ng Panginoon.

Minchah ang salita para sa “kaloob”, ang karaniwang salita para sa handog. Ang guyang tumanggap ng mga kaloob ay ngayo'y kaloob na mismo, ipinadala sa Asiria bilang buwis. Ang “Jareb”, gaya sa 5:13, ay malamang hindi pangalan kundi titulo, ang dakilang hari, na siyang pagtawag ng mga pinuno ng Asiria sa kanilang sarili.

Maaaring mangahulugan ang qetseph ng bula, o ng pirasong kahoy na tinatangay ng agos; alinman, sumasakay ang hari sa tubig nang walang kapangyarihan kung saan siya dadalhin nito. Si Oseas, ang huling hari ng Samaria, ay dinakip ni Salmanasar at ibinilanggo bago bumagsak ang lungsod (2 Mga Hari 17:4).

Pinaikli na ngayon ang Beth-aven tungo sa Aven lamang, kasamaan, at tuluyang inalis ang bahay. Ang tinik at dawag ay ang eksaktong pares ng Genesis 3:18 at hindi na magkasamang lumilitaw saanman; bumabalik ang mga dambana sa ilalim ng sumpa sa lupa. Hinihiram din ng Pahayag 6:16 ang sigaw sa mga bundok.

Nagpapaalaala ang Gabaa sa kabuktutan ng Mga Hukom 19–21, na nabanggit na ni Oseas sa 9:9, at ito rin ang bayan ni Saul, kung saan nagsimula ang paghahari sa Israel. Ang “doon sila nagsitayo” ay nangangahulugang hindi pa sila gumagalaw mula noon: nakatayo pa rin ang bansa kung saan sila iniwan ng Gabaa.

Maaaring basahin ang mga katinig sa Hebreo bilang dalawang tudling o bilang dalawang pagsalangsang, at ang ikalawa ang sinusunod ng salin dito at ng karamihan ng makabagong salin. Ang “nagapos” ay naglalarawan ng mga hayop na nakapamatok, na gagawin ng kasunod na talata na larawan ng Ephraim sa ilalim ng pamatok.

Magaan na gawain para sa dumalagang baka ang paggiik: umiikot siya sa ibabaw ng butil at, dahil hindi pinabubusalan ayon sa kautusan (Deuteronomio 25:4), kumakain habang naglalakad. Ang pagpaparaan ng Dios ng pamatok “sa kaniyang magandang leeg” ay paglalagay ng pamatok sa leeg na dating hindi nagpapasan nito. Isinasama ang Juda sa gayon ding gawain sa bukid.

Chesed ang “kaawaan”, ang katapatan sa tipan ng 6:6, kung saan kaawaan ang nais ng Dios at hindi hain. Inuulit ng Jeremias 4:3 nang salita sa salita ang pagbubungkal ng pinabayaang bukiran. Kahati ng pandiwa para sa pagpapaulan ang ugat ng pandiwang magturo, kaya ang lumang pagbasang Judio ay hanggang dumating siya at turuan kayo ng katuwiran.

Sinasagot ng talatang ito ang nauna nang isa-isa: ang paghahasik ng katuwiran ay naging paghahasik ng kasamaan, ang paggapas ng kaawaan ay naging pag-aani ng kasalanan. Binasa ng mga tagapagsaling Griego ang iyong mga karo kung saan ang Hebreo ay “iyong lakad”, isang titik ang pagkakaiba, at akma iyon sa “makapangyarihang lalake” na kasunod.

Inuunawa ang Salman bilang si Salmanasar V, na kumubkob sa Samaria, o bilang si Salamanu, isang hari ng Moab sa isang talaan ng buwis ng Asiria; ang Beth-arbel ay maaaring ang Irbid sa kabila ng Jordan. Ang inang pinatay kasama ng kaniyang mga anak ay ang kalupitang nakita ni Eliseo na gagawin ni Hazael sa 2 Mga Hari 8:12, at bumabalik ito sa 13:16.

Ang tunay na pangalang Beth-el, bahay ng Dios, ang ginagamit ni Oseas dito bilang pinagmulan ng kapahamakan, na nagpapatalas sa kabalintunaan; bahay ng Israel ang nasa Griego. Ang “sa pagbubukang liwayway” ay maaaring sa madaling araw, kapag dumarating ang pagsalakay, o bigla, kasimbilis ng paglipas ng umaga.