Pinalapit sila ng kapatid na kanilang ipinagbili

Hindi na nakayanan ni Jose ang pagpipigil na nagawa niya sa 43:31. Ang hitvadda, "ipinakilala ang sarili," ay anyong pabalik sa gumagawa ng pandiwang "makilala." Kabaligtaran ito ng hitnakker sa 42:7, nang magpakunwari siyang hindi kilala ang mga kapatid. Ang dalawang anyong ito ang bumabalangkas sa buong panahon ng kaniyang pagtatago ng pagkakakilanlan. Pinaalis niya ang lahat ng Egipcio bago magpakilala.

Ang Hebreo ay literal na naglalarawang ibinigay ni Jose ang kaniyang tinig sa pag-iyak. Napakalakas ng iyak na narinig pa rin ng mga Egipciong pinaalis niya sa silid, at umabot ang balita hanggang sa sangbahayan ni Faraon. Mula sa tunog na ito magsisimulang kumalat ang balitang malinaw nang sasabihin sa talata 16.

Dalawang salitang Hebreo lamang ang pangunahing pagpapakilala: ani Yosef, "Ako'y si Jose." Matapos marinig ang mahabang pakiusap ni Juda na nagpapakitang buhay pa ang kanilang ama, tinatanong pa rin ni Jose kung buhay siya. Sa sandaling iyon nagsasalita siya bilang anak, hindi bilang pinuno. Ang nivhalu ay naglalarawan sa matinding pagkagulat at takot ng magkakapatid sa harap ng makapangyarihang taong ipinagbili nila noon.

Ang utos na lumapit ay gumagamit ng geshu, kaugnay ng pandiwang ginamit nang lumapit si Juda upang makiusap sa 44:18. Ngayon si Jose ang tumatawag sa kanilang lahat na lumapit. May isang tradisyong midrash na nagsasabing inilapit niya sila upang ipakitang tuli siya, ngunit hindi iyon sinasabi ng Genesis. Ang tekstong narito ay nagsasaad lamang na lumapit sila.

Ang salitang tumutukoy sa pagdadalamhati ay kaugnay ng ugat ng itstsavon, ang hirap at dalamhating binanggit sa Genesis 3:16–17. Ang pagbabawal na magalit sila sa sarili ay literal na may diwang huwag hayaang magningas iyon sa kanilang mga mata. Ang michyah ay tumutukoy sa paraan o panustos upang manatiling buhay, kaya ipinapaliwanag ni Jose ang pagdating niya sa Egipto bilang pagliligtas ng buhay.

Dalawang taon na ng kagutom ang lumipas at lima pa ang natitira, kaya nabubuo ang pitong taong panahong naunang ipinahayag ni Jose. Sa susunod na limang taon ay hindi magkakaroon ng normal na pagbubukid at pag-aani. Hindi lamang kakulangan ng ani ang inilalarawan kundi isang mahabang panahong hindi maisasagawa ang karaniwang gawaing agrikultural.

Ang salitang she'erit ay nangangahulugang nalalabing pangkat o nalabi, isang salitang madalas gamitin ng mga propeta tungkol sa mga nakaligtas sa paghatol. Ang peletah naman ay pagtakas o pagliligtas. Magkasamang lumilitaw ang dalawang ideyang ito sa Isaias 37:31–32. Kaya inilalarawan ni Jose ang kaniyang pagpunta sa Egipto bilang paraan upang manatili ang kanilang lahi at magkaroon ng malaking pagliligtas.

Mariing inililipat ni Jose ang pangunahing sanhi ng kaniyang pagdating sa Egipto mula sa mga kapatid tungo sa Dios. Pagkatapos ay inilalarawan niya ang tatlong antas ng kaniyang katungkulan: ama kay Faraon, panginoon sa sambahayan nito, at tagapamahala sa buong lupain. Ang titulong "ama kay Faraon" ay maaaring may kaugnayan sa isang mataas na titulong panghukuman sa Egipto para sa matatandang tagapayo ng hari.

Inuutusan ni Jose ang mga kapatid na magmadali at dalhin sa kanilang ama ang kaniyang mismong mensahe. Ang pormulang ginagamit niya ay anyo ng opisyal na pananalita ng isang sugo, kahawig ng paraang ginagamit ng mga propeta sa paghahatid ng mensahe. Ang utos na huwag magluwat ay literal na may diwang huwag manatiling nakatigil o mag-antala.

Ang Gosen ay nasa silangang bahagi ng delta ng Nilo, isang lugar na mainam sa pagpapastol at pinakamalapit na bahagi ng Egipto sa Canaan. Hindi lumilitaw ang pangalang Gosen sa mga rekord na Egipcio na kilala, at tinatawag itong Gesem ng Arabia sa sinaunang saling Griyego. Binanggit ni Jose ang tatlong salinlahi ng pamilya kasama ang lahat ng kanilang kawan at ari-arian.

Ang kilkel ay nangangahulugang sustentuhan o panatilihing may pagkain. Muling gagamitin ang pandiwang ito tungkol kay Jose sa kasagsagan ng kagutom sa 47:12 at pagkatapos ng kamatayan ni Jacob sa 50:21. Ang salitang nasa likod ng pagiging dukha ay mula sa yarash, na karaniwang may diwang magmay-ari o magmana, ngunit dito ay tumutukoy sa pagkawala ng pag-aari at pagkasalat.

Itinuturo ni Jose ang nakikita mismo ng kanilang mga mata, lalo na ni Benjamin. Ang kaniyang sariling bibig ang nagsasalita sa kanila, na nagpapahiwatig na wala na ang tagapagsaling ginamit sa 42:23 at nakikipag-usap siya sa wikang kilala nila. Ganito rin ang naging paliwanag ni Rashi. Hiwalay na binanggit si Benjamin bilang kapatid na walang bahagi sa pagbebenta kay Jose.

Ang kavod ay may pangunahing diwa ng bigat at dito ay tumutukoy sa kaluwalhatian o mataas na katayuan ni Jose sa Egipto. Kaugnay ang ideyang ito sa paglalarawan ng matinding kagutom sa 41:31. Mabigat ang kagutom sa lupain, ngunit mabigat din ang karangalang hawak ni Jose roon. Muli niyang inuutos na magmadali, ikalawang ganitong utos sa loob ng limang talata.

Ang pagyakap ni Jose kay Benjamin at pag-iyak sa kaniyang leeg ay may malinaw na kaagapay sa Genesis 33:4, nang magtagpo sina Esau at Jacob matapos ang mahabang paghihiwalay at umiyak habang magkayakap. Gayunding kilos ang gagawin ni Jose sa kaniyang ama sa 46:29. Ang pagkikitang ito kay Benjamin ay bahagi ng sunod-sunod na muling pagsasama ng pamilyang matagal na nagkahiwalay.

Hinalikan ni Jose ang lahat ng kaniyang kapatid at umiyak sa kanila bago sila tuluyang nakipag-usap sa kaniya. Ang dabber, pandiwang ginagamit para sa pagsasalita, ay siya ring makikita sa Genesis 37:4, kung saan hindi nila kayang magsalita nang payapa kay Jose. Ang bagay na hindi nila nagawa sa simula ng alitan ang siyang huling kilos na itinatala sa eksenang ito.

Ang salitang qol, na tumutukoy sa balita o tinig, ay siya ring salitang kaugnay ng malakas na pag-iyak na narinig sa talata 2. Ang tunog mula sa silid ay naging balitang umabot sa sangbahayan ni Faraon. Nang marinig nilang dumating ang mga kapatid ni Jose, itinuring iyon ni Faraon at ng kaniyang mga lingkod na mabuting pangyayari, gaya ng pagkagusto nila sa plano ni Jose sa 41:37.

Kinuha ni Faraon ang paanyaya ni Jose at muling ipinahayag ito na may sariling awtoridad ng hari. Si Jose ay nag-utos na umakyat sila sa kanilang ama; si Faraon naman ay tahasang nag-uutos na bumalik sila sa lupain ng Canaan. Ang dating paanyaya ng isang anak sa kaniyang pamilya ay nagiging opisyal na utos ng hari ng Egipto.

Ang "katabaan ng lupain" ay chelev, literal na taba at sa talinghaga ay ang pinakamainam na bahagi. Sa Levitico 3:16, ang taba ng handog ay para sa Dios, at sa Mga Bilang 18:12 ginagamit ang kaugnay na salita para sa pinakamainam na bahagi ng langis. Kaya ang pangako ni Faraon ay hindi lamang tirahan kundi ang pinakapiling yaman ng Egipto.

Ang mga kariton, agalot, ay angkop sa patag na lambak ng Egipto ngunit hindi karaniwan sa mababatong landas ng Canaan. Nakalaan ang mga ito sa mga bata, asawa, at lalo na sa matandang ama upang madala silang lahat nang ligtas. Ang pahayag na inuutusan si Jose ay nagpapakitang ang paanyaya ay may bigat ng kautusan: inuutusan ni Faraon si Jose na mag-utos sa kaniyang mga kapatid.

Ang utos na huwag lingapin ang kanilang pag-aari ay literal na may larawan ng matang naaawa sa sariling mga gamit. Kaparehong idyoma ang ginagamit sa Deuteronomio 7:16 tungkol sa hindi pagpapakita ng awa. Ang diwa rito ay huwag nilang pigilang umalis ang sarili dahil lamang sa mga bagay na maiiwan, sapagkat ipinapangako ni Faraon na ang pinakamabuti sa Egipto ay magiging kanila.

Ang tawag na "mga anak ni Israel" ay tumutukoy dito sa mga anak mismo ni Jacob, ngunit ang pariralang ito ay unti-unting nagiging pangalan ng isang buong bayan. Ganito magsisimula ang Exodo 1:1 sa pagtukoy sa mga anak ni Israel na pumasok sa Egipto. Dito, ang pangkat ay isa pang pamilya lamang na tumatanggap ng mga kariton at panustos para sa paglalakbay.

Ang mga pangpalit na bihisan ay mahahalagang kasuutang ginagamit sa mga natatanging pagkakataon. Kaparehong uri ng damit ang nakataya ni Samson sa Mga Hukom 14:12 at kabilang sa mga regalong dinala ni Naaman sa 2 Mga Hari 5:5. Lahat ay binigyan ni Jose, ngunit si Benjamin ay tumanggap ng limang bihisan at tatlong daang putol na pilak. Si Jose mismo ay ipinagbili noon sa halagang dalawampung putol na pilak.

Mas mahalaga ang mga babaing asno bilang mga hayop, at dalawampu sa mga iyon ang kabilang sa regalong ipinadala ni Jacob kay Esau sa Genesis 32:15. Ngayon ang anak naman ang nagpapadala sa ama: sampung asno na pasan ang mabubuting bagay ng Egipto at sampung asna na may pagkain. Hiwalay na inilalaan ang mga yaman ng Egipto at ang panustos ni Jacob para sa mismong paglalakbay.

Mahalagang pandiwa sa kabanata ang pagsusugo. Tatlong ulit ipinaliwanag ni Jose sa mga talata 5, 7, at 8 na ang Dios ang nagsugo sa kaniya nang una sa kanila. Ngayon siya naman ang nagsusugo sa kaniyang mga kapatid pabalik. Ang iisang salita ang nag-uugnay sa dalawang direksiyon ng paglalakbay: isinugo siya pababa, at sila naman ay sinusugo niyang paahon.

Ang pag-ahon mula sa Egipto ay magiging mahalagang paraan ng paglalarawan sa pagliligtas ng Israel sa mga sumunod na aklat. Dito, bago pa ang pambansang Exodo, literal lamang itong pag-uwi ng isang pamilya mula sa mababang lupain ng Egipto patungo sa Canaan. Umuuwi sila kay Jacob na may dalang mga kariton, panustos, at balitang hindi niya inaasahang maririnig.

Ang moshel, "puno" o tagapamahala, ay mula sa ugat na mashal, ang pandiwang nasa mapanuyang tanong ng mga kapatid sa Genesis 37:8 kung mamumuno nga ba si Jose sa kanila. Ngayon sila mismo ang nagdadala sa kanilang ama ng sagot. Ang paglupaypay ng puso ni Jacob ay mula sa pug, isang pandiwang maaaring maglarawan ng pamamanhid o panlalamig dahil hindi niya agad matanggap ang balita.

Isinalaysay nila ang lahat ng sinabi ni Jose, ngunit ang mga salita lamang ay hindi pa sapat upang lubos na maniwala si Jacob. Nang makita niya ang mga karitong ipinadala mula sa Egipto, saka "nabuhay" muli ang kaniyang diwa sa literal na diwa ng pandiwa. Ang Targum at si Rashi ay nagpaliwanag dito bilang pagbabalik ng propesiya na, ayon sa kanilang tradisyon, nawala sa mga taon ng kaniyang pagdadalamhati.

Ang rav na isinaling "Siya na" ay may diwang sapat o marami, at siya ring salitang ginamit ni Esau sa Genesis 33:9 nang sabihin niyang mayroon na siyang sapat. Si Jacob, na sa maraming bahagi ng kaniyang buhay ay nakikipagtawaran para sa higit pa, ay mayroon na ngayong isang hangarin lamang: makita ang buhay niyang anak bago mamatay. Muling ginagamit ang pangalang Israel habang nagpapasiya siyang pumunta.