Inialok ni Juda ang sariling pagkaaliping minsan niyang ipinataw sa kapatid

Inulit ni Jose ang utos mula sa 42:25 na punuin ang mga bayong at ibalik ang salapi, ngunit may dagdag ngayon: bibigyan sila ng pagkaing kasindami ng kaya nilang dalhin. Ang unang pagbabalik ng pilak ay nagdulot sa kanila ng takot. Sa pagkakataong ito bahagi na ito ng isang sinadyang pagsubok, bagaman hindi na babanggitin ang salapi sa paghahalughog.

Ang saro ay tinatawag na gevia, isang kopita o mangkok. Siya ring salitang ginagamit sa Exodo 25:33 para sa mga hugis-almendrang saro ng gintong kandelero. Tinawag muna ni Jose itong sariling saro at pagkatapos ay sarong pilak, kaya walang kalituhan ang katiwala tungkol sa eksaktong bagay na ilalagay sa bayong ni Benjamin.

Tahimik at payapa ang talatang ito sa pagitan ng plano at ng paghabol. Sa unang liwanag ng umaga ay pinaalis ang magkakapatid kasama ng kanilang mga asno. Sa sandaling iyon, kasama na nila muli si Simeon, ligtas si Benjamin, punô ang kanilang mga bayong, at tila nasa mabuting kalagayan sila sa harap ng pinuno.

Hindi pa sila nakalalayo sa bayan nang ipadala ni Jose ang katiwala upang habulin sila. Ang paratang na gumanti sila ng masama sa mabuti ay kaparehong pares ng mga salitang ginagamit ni David tungkol kay Nabal sa 1 Samuel 25:21. Sa Genesis 50:20, ibabaligtad ni Jose ang parehong mga ideya: ang masamang layunin ng tao ay ginamit ng Dios para sa mabuti.

Ang pandiwang tumutukoy sa panghuhula ay inuulit sa Hebreo bilang nachesh yenachesh. Ang panghuhula sa pamamagitan ng saro ay kilalang gawain sa sinaunang Mesopotamia, kung saan binabasa ang mga anyo sa tubig o langis. Sa kalaunang kautusan ng Israel, ipinagbabawal ang gayong gawain, at binabanggit ang menachesh sa Deuteronomio 18:10.

Hindi na inuulit ng Genesis ang mahabang sinabi ng katiwala. Ang pahayag na sinalita niya ang mga salitang ito ay tumutukoy pabalik sa mga talata 4 at 5. Ang mismong paghabol at pag-abot sa magkakapatid ay ipinahahayag sa isang salitang Hebreo, vayyassigem. Hindi pa sila nakalalayo sa lungsod nang maabutan.

Ang sagot nilang "Huwag itulot ng Dios" ay tumutugma sa Hebreong chalilah, na may diwang "malayo nawa iyon." Gayunding salita ang ginamit ni Abraham sa Genesis 18:25 nang makiusap siya tungkol sa Sodoma. Sa kanilang pagtatanggol, tinatawag nilang panginoon ang katiwala at inilalarawan ang sarili bilang kaniyang mga lingkod.

Pinalawak nila ang kanilang pagtanggi sa paratang. Hindi lamang saro ang tinutukoy nila kundi anumang pilak o ginto, kahit walang nagsabing may gintong ninakaw. Ang pinakamalakas nilang saksi ay ang katiwalang kausap nila, sapagkat sa kaniya rin nila ibinalik ang salaping natagpuan nila noong nakaraang paglalakbay ayon sa 43:21.

Mapusok ang sumpang binitiwan nila na dapat mamatay ang sinumang kakitaan ng ninakaw na bagay. May nauna nang katulad nito sa kanilang pamilya. Sa Genesis 31:32 sinabi ni Jacob kay Laban na huwag mabuhay ang sinumang kakitaan ng kaniyang mga dios, hindi alam na si Rachel ang kumuha ng mga iyon. Ngayon, ang anak ni Rachel ang malapit makitaan ng bagay na itinago sa kaniya.

Tinanggap ng katiwala ang kanilang sinabi ngunit agad binago ang parusa. Hindi mamamatay ang mahuhulihan at hindi rin magiging alipin ang lahat. Ang may saro lamang ang magiging alipin, samantalang ang iba ay magiging neqiyyim, malinis sa pananagutan at malayang umalis. Ginamit din ni Abraham ang salitang ito sa Genesis 24:8 nang palayain niya ang kaniyang lingkod mula sa isang panunumpa.

Mabilis nilang ibinaba ang kani-kanilang bayong at binuksan ang mga iyon, maliwanag na nagtitiwala silang walang makikita. Iba ito sa takot sa 42:28 nang manghina ang kanilang loob sa pagkakita ng pilak. Ngayon ay bawat isa mismo ang nagbaba at nagbukas ng sariling sisidlan upang patunayan ang kanilang kawalang-sala.

Isa-isang sinaliksik ng katiwala ang mga bayong mula sa panganay hanggang sa bunso. Sa Genesis 31:33–35, isa-isang hinalughog ni Laban ang mga tolda ni Jacob ngunit hindi natagpuan ang mga larawan dahil nakaupo si Rachel sa mga iyon. Dito ay natagpuan ang hinahanap, sapagkat si Jose mismo ang nagpalagay ng saro sa bayong ng isa pang anak ni Rachel.

Nang matagpuan ang saro kay Benjamin, lahat ng magkakapatid ay hinapak ang kanilang mga kasuutan. Nang mawala si Jose sa Genesis 37:29 at 37:34, sina Ruben at Jacob lamang ang tahasang inilalarawang pumunit ng damit. Ngayon ay bawat kapatid ay nagdadalamhati dahil sa panganib sa isa pang anak ni Rachel, at walang sinumang nagpatuloy sa paglalakbay pauwi.

Ang tawag na "Juda at ang kaniyang mga kapatid" ay naglalagay kay Juda sa harap bilang pinuno ng pangkat. Naroon pa si Jose sa bahay, na nagpapahiwatig na hindi pa siya bumalik sa korte at naghihintay sa kanilang pagbabalik. Sa pagkakataong ito hindi lamang sila yumukod kundi nagpatirapa sa lupa, ang pinakamababang anyo ng pagpapasakop na ginawa nila sa kaniya.

Ang tanong ni Jose tungkol sa ginawa nila ay kahawig ng anyo ng mga tanong ng Dios sa Genesis 3:13 kay Eva at sa Genesis 4:10 kay Cain. Ang lumang pariralang tumutukoy sa pagkaalam ay simpleng nangangahulugang kung hindi ba nila alam na ang isang lalaking nasa katayuan ni Jose ay makatutuklas ng gayong bagay.

Tatlong tanong ang sunod-sunod na ibinato ni Juda bago siya umamin na wala silang maipagtatanggol. Ang nitstaddaq, na tumutukoy sa pagpapawalang-sala, ay mula sa ugat na kaugnay ng sinabi niya tungkol kay Tamar sa Genesis 38:26. Ang pandiwang ginamit sa paghahanap ay nagdurugtong sa dalawang bagay: natagpuan ang saro, at sinabi ni Juda na inilantad din ng Dios ang kanilang kasamaan.

Ginamit ni Jose ang sarili nilang pahayag na "Huwag nawang itulot ng Dios," mula sa talata 7, ngunit tinanggihan niyang gawing alipin ang lahat. Hindi niya binanggit si Benjamin sa pangalan. Tinawag lamang niya itong taong kinasumpungan ng saro, na para bang usaping legal lamang ito tungkol sa isang nahuling tao at hindi tungkol sa kanilang kapatid.

Ang "lumapit" ay mula sa vayyiggash, pandiwang ginamit din nang lumapit si Abraham upang makiusap tungkol sa Sodoma sa Genesis 18:23. Ang salitang ito rin ang naging pangalan ng susunod na bahagi ng Torah. Sa pagsasabing si Jose ay parang si Faraon, sabay na nagpapakita si Juda ng pagpuri at takot sa kapangyarihang hawak ng lalaking kaharap niya.

Sa kabanata 42, ang magkakapatid mismo ang nagbanggit ng mga detalye tungkol sa kanilang pamilya habang pinaghihinalaan sila. Sa paglalahad ni Juda, ang pinuno ang nagtanong kung mayroon silang ama o kapatid. Sa gayong paraan, ang pinagmulan ng buong suliranin ay inilalapit niya sa sariling pagtatanong ng pinuno nang hindi tuwirang inaakusahan ito.

Ang paglalarawan kay Benjamin bilang anak sa katandaan ng ama ay dating paglalarawan din kay Jose sa Genesis 37:3. Para bang minana ni Benjamin ang dating katayuan ni Jose. Mas mabigat pa, sinasabi ni Juda sa mismong harap ni Jose na patay na ang kapatid ni Benjamin. Naririnig ni Jose ang paglalarawan sa sarili niyang pagkawala na para bang nakikinig siya sa sariling ulat ng kamatayan.

Ang paglalagay ng mga mata sa isang tao ay isang idyoma ng pangangalaga at proteksiyon. Ganito ang diwa ng utos tungkol kay Jeremias sa Jeremias 39:12, kung saan dapat siyang alagaang mabuti. Kaya inilalahad ni Juda ang dating utos ng pinuno na makita si Benjamin bilang tila pangakong aalagaan siya, isang pangakong tila sinasalungat ngayon ng paratang tungkol sa saro.

Hindi naitala sa kabanata 42 ang palitang ito. May kalabuan sa Hebreo, sapagkat ang pangungusap na kapag iniwan niya ang ama ay mamamatay siya ay maaaring tumukoy sa bata o sa ama. Sa tekstong nakalimbag dito, malinaw na ang ama ang sinasabing mamamatay, at umaayon ito sa paliwanag ni Juda sa talata 31.

Ang mga salitang iniuugnay ni Juda sa pinuno ay tumutugma sa sinabi niya kay Jacob sa 43:3 at 43:5. Pareho ang bersiyon ng kundisyon sa harap ng ama at ngayon sa harap mismo ng pinunong nagtakda nito. Sa gayon, naririnig ni Jose ang sariling hinihingi ayon sa pagkakaalala at pagsasalaysay ni Juda.

Sa mga kabanatang ito, ang Canaan ay laging pinupuntahan pataas at ang Egipto pababa. Sinusundan ng talumpati ni Juda ang gayong direksiyon: bumaba sila upang bumili, umahon upang mag-ulat, at bumaba muli kasama si Benjamin. Binibigyang-diin din niyang tapat nilang dinala pauwi ang mga salita ng pinuno, at ang mga tuntuning iyon mismo ang dahilan kung bakit naroon ngayon si Benjamin.

Inuulit ni Juda ang maikling utos ng kanilang ama mula sa 43:2 na muling pumunta upang bumili ng kaunting pagkain. Hindi niya isinasama ang pagtutol ni Jacob, ang naunang alok ni Ruben, o ang mahabang pagtatalo sa pamilya. Ang pinili lamang niyang ilahad ay ang simpleng pangangailangang ipinahayag ng matanda dahil sa kagutom.

Pagkatapos ay inuulit ni Juda ang sagot nila kay Jacob tungkol sa imposibilidad ng pagbalik nang wala ang bunso. Kapansin-pansin na tinatawag niyang "ang lalaking yaon" ang pinuno habang nakikipag-usap mismo sa pinunong iyon. Ang ganitong pagsasalita sa ikatlong panauhan ay angkop sa isang nagsusumamo sa isang taong may napakataas na katayuan.

Sa pagsasalita ni Jacob tungkol kay Rachel, sinabi niyang nagkaanak sa kaniya ang kaniyang asawa ng dalawang lalaki, kahit ang sampung anak ng ibang mga ina ay naroon din. Sa pandinig ni Jose, anak ni Rachel, ito ang unang pagkakataon sa mahigit dalawampung taon na marinig niya kung paano binabanggit ng kaniyang ama ang kaniyang ina at silang dalawang magkapatid.

Dito nalalaman ni Jose ang paliwanag na tinanggap ng kaniyang ama tungkol sa pagkawala niya: naniwala si Jacob na nilapa siya ng mabangis na hayop. Hindi ipinakita ng Genesis na narinig ito ni Jose noon. Ang pagkakasabing umalis siya sa ama ay hindi rin binabanggit na si Jacob mismo ang nagsugo sa kaniya sa Genesis 37:13–14. Ang mga salitang hindi na siya nakita mula noon ay sinasabi tungkol sa lalaking nakatayo mismo sa silid.

Sa pangungusap ni Jacob, inilalagay na niya sa mga anak ang pananagutan kung may masamang mangyari kay Benjamin. Ang anyo ay hindi lamang maaaring may mangyari sa bata, kundi kung kukunin nila siya ay sila ang magdadala sa uban ng kanilang ama sa Sheol na may kapanglawan. Ang "isang ito" ay may diin ng huling natitirang anak na lubhang iniingatan niya.

Ang buhay ni Jacob ay inilalarawang nakatali sa buhay ni Benjamin. Ang qashar ay pandiwang nangangahulugang itali o bigkisin. Kaugnay na larawan ang ginagamit sa 1 Samuel 18:1 tungkol sa kaluluwa ni Jonathan na nabigkis sa kaluluwa ni David. Dito, para bang iisang tali na lamang ang nagdurugtong sa buhay ng matandang ama at ng kaniyang bunsong anak.

Sa talata 29 sinabi ni Jacob na ang kaniyang mga anak ang magdadala sa kaniyang uban sa Sheol na may kapanglawan. Ngayon inuulit ni Juda ang ideya sa pagsasabing ang mga lingkod ng pinuno, sila mismo, ang gagawa niyon kung hindi makababalik si Benjamin. Ang dating takot ng ama ay nagiging hayagang pagtanggap ng anak sa pananagutang kanilang papasanin.

Sa unang pagkakataon sa mahabang pakiusap, lumilipat si Juda mula sa paulit-ulit na "kami" tungo sa sarili niya lamang. Ipinaliwanag niyang siya ang naging personal na mananagot kay Jacob para sa bata. Isang bagay na lubhang pribado sa kanilang pamilya ang inilalahad niya ngayon sa isang tila estrangherong pinuno upang maipaliwanag ang alok na susunod.

Ang tachat, na isinaling kahalili, ay siya ring salitang ginagamit sa Genesis 22:13 nang ihandog ni Abraham ang lalaking tupa bilang kapalit ng kaniyang anak. Ngayon si Juda mismo ang humihiling na manatiling alipin kapalit ni Benjamin. Tinatawag din niya ang iba na mga kapatid ni Benjamin, na muling inilalagay ang bunso sa gitna ng pamilyang dapat niyang makasamang umuwi.

Mula talata 18 hanggang dito ay ang pinakamahabang talumpati ng isang tao sa Genesis. Hindi nagtatapos si Juda sa pag-aalala sa sarili kundi sa kaniyang ama at sa kapahamakang maaaring sapitin nito. Ang salitang tumutukoy sa masamang sasapit sa ama ay literal na may diwang masamang "makasusumpong" sa kaniya, kaugnay ng salitang ginamit sa pagkasumpong sa saro at sa kasamaan ng magkakapatid.