Binago ng tinapay ang pagmamay-ari, ngunit ibang libingan ang pinangalanan ni Jacob

Iniulat ni Jose na ang kaniyang pamilya ay nasa lupain na ng Gosen bago pa pormal na ipagkaloob iyon ni Faraon sa talata 6. Kaya ang kahilingang susunod ay iniharap habang nakapuwesto na roon ang pamilya. Para sa isang taong sanay sa korte, maingat itong paraan ng paghingi ng pagsang-ayon sa isang kaayusang nagsimula na.

Ang Hebreong miqtseh echav ay maaaring mangahulugang pumili mula sa kaniyang mga kapatid o mula sa dulo ng pangkat. Sa isang pagbasa ng Talmud, pinili ni Jose ang mahihinang tingnan upang hindi sila kunin ni Faraon para sa paglilingkod. Hindi sinasabi ng teksto kung bakit ang limang ito ang pinili niya.

Inutusan sila ni Jose sa Genesis 46:34 na ilarawan ang kanilang sarili bilang mga tagapag-alaga ng hayop. Sa harap ni Faraon, mas tuwiran nilang sinabi na sila ay mga pastor, gamit ang Hebreong ro’eh tson. Ito rin ang uri ng gawaing sinabi ni Jose sa Genesis 46:32, kahit alam nilang mababa ang tingin dito ng mga Egipcio. Hindi nila pinalambot ang sagot.

Ang Hebreong lagur ay nangangahulugang manirahan bilang dayuhang pansamantalang nakikipamayan. Ganiyan din ang katayuang ipinahayag ni Abraham sa Hebron sa Genesis 23:4. Hindi sila humihingi ng sariling bayan sa Egipto, kundi lugar na matitirhan habang may kagutom, alinsunod sa Genesis 15:13 na ang mga inapo ni Abraham ay maninirahang dayuhan sa lupaing hindi kanila.

Ang sagot ni Faraon sa kahilingan ng mga kapatid ay itinuro kay Jose sa halip na direkta sa kanila. Sa tekstong Griyego, mas mahaba at naiiba ang pagkakaayos ng bahaging ito, kasama ang karagdagang pangungusap tungkol sa pagdating ng pamilya. Ipinahihiwatig nito na ang siping ito ay naipasa sa higit sa isang anyo ng teksto.

Ang Hebreong anshei chayil ay tumutukoy sa mga lalaking may kakayahan o husay. Ganiyang parirala ang ginamit ni Jethro sa Exodo 18:21 para sa mga taong dapat italaga ni Moises. Kilala sa Egipto ang mga opisyal na namamahala sa maharlikang mga kawan, kaya ang alok ni Faraon ay tunay na tungkulin sa serbisyo ng palasyo.

Ang pandiwang Hebreo na barak ay karaniwang tumutukoy sa pagpapala ngunit maaari ring gamitin sa pormal na pagbati, gaya ng konteksto sa 1 Samuel 13:10. Anuman ang eksaktong diwa rito, kapansin-pansin na ang matandang pastol na si Jacob ang unang kumilos sa harap ng hari at ang kilos niya ay isang pagpapala o marangal na pagbati.

Mas mahaba ang Hebreong anyo ng tanong, na inuulit ang diwa ng mga araw at mga taon ng buhay. Sa kulturang Egipcio, ang 110 taon ay itinuturing na huwarang haba ng buhay, at sa edad ding iyon mamamatay si Jose sa Genesis 50:26. Kaya pambihira sa korte ang isang lalaking 130 taong gulang.

Apat na ulit sa isang pangungusap inuulit ang pariralang tumutukoy sa mga araw at mga taon, kaya pormal at maringal ang tugon ni Jacob sa hari. Tinatawag niyang pakikipamayan ang kaniyang buhay, mula sa Hebreong megurim, hindi permanenteng paninirahan. Ginamit din ng Mga Hebreo 11:13 ang diwang ito sa paglalarawan sa mga patriarka bilang mga dayuhan at manlalakbay sa lupa.

Nagtatapos ang pagharap kay Faraon sa ikalawang pagpapala ni Jacob, at si Jacob mismo ang umaalis sa harapan ng hari. Nag-ulat si Rashi ng midrash na ang pagpapala ay may kinalaman sa pagtaas ng Nilo para kay Faraon. Hindi iyon sinasabi ng teksto, na nagtatala lamang na binasbasan niya ang hari.

Ang lupain ng Rameses ay tumutukoy sa rehiyong kaugnay ng lungsod na kalaunang pagtatayuan ng Israel para kay Faraon sa Exodo 1:11. Ang pangalang maharlika ay tanyag lalo na noong ika-13 siglo B.C., kaya malamang na mas huling pangalan ito ng lugar, gaya ng Dan sa Genesis 14:14. Ang Hebreong achuzzah ay pag-aari o hawak na lupa. Ang unang lupang hawak ng Israel bilang bayan ay nasa Egipto.

Ang pariralang isinaling ayon sa kanikaniyang sambahayan ay literal na lefi hattaf, ayon sa maliliit na bata. Ipinahihiwatig nito ang pamamahagi ng tinapay ayon sa bilang ng mga bibig na kailangang pakainin, kasama ang mga bata. Pinakain ni Jose ang sambahayan ng kaniyang ama sa paraang kaayon ng mahigpit na pagrarasyon ng butil sa buong Egipto.

Ang bihirang salitang Hebreo na lahah ay naglalarawan ng pagkapagod at pagkalugmok na halos mawalan ng ulirat. Parehong Egipto at Canaan ang nanghihina sa tindi ng kagutom. Dahil dito, lalong malinaw ang kaibahan sa naunang talata, kung saan ang sambahayan ni Jacob sa Gosen ay patuloy na tumatanggap ng tinapay.

Lahat ng salaping natipon mula Egipto at Canaan ay dinala ni Jose sa bahay ni Faraon. Walang pahiwatig na kumuha siya para sa sarili. Kapansin-pansin ang kabaligtaran sa Genesis 42–44, kung saan palihim niyang ibinalik ang salapi sa mga sako ng kaniyang mga kapatid. Ngayon ay kinokolekta niya ang salapi ng dalawang lupain at buong-buo itong inihaharap sa hari.

Ang tanong na bakit sila mamamatay sa harap ni Jose ay apela sa pananagutan ng isang pinunong nakikitang naghihirap ang kaniyang bayan. Ang Hebreong afes ay nangangahulugang maubos o sumapit sa wakas. Naubos na ang salapi ng mga tao, samantalang hindi pa natatapos ang kagutom.

Maikli at tuwiran ang sagot ni Jose sa Hebreo: havu miqneikhem, ibigay ninyo ang inyong mga hayop. Walang mahabang paliwanag, kundi malinaw na kundisyon ng palitan. Kapag wala nang salapi, ang mga hayop ang magiging kabayaran kapalit ng pagkain.

Dito unang binanggit ang mga kabayo sa Biblia, at nasa Egipto ang mga ito, kung saan ang kabayo at karro ay mas bagong bahagi ng kulturang militar at maharlika. Ang pandiwang Hebreo na yenahalem ay literal na may diwang pinatnubayan sila, isang salitang gamit sa gawa ng pastol, gaya ng diwa ng Mga Awit 23:2.

Ang ikalawang taon ay tumutukoy sa taong kasunod ng pagbebenta nila ng kanilang mga hayop. Ang salitang geviyyah, na tumutukoy sa kanilang mga katawan, ay madalas ding gamitin para sa bangkay, gaya ng katawan ni Saul sa 1 Samuel 31:10. Sa ganitong pananalita, inilalarawan ng mga tao ang sarili bilang halos wala nang natitirang buhay o kabuhayan.

Tatlong ulit na pinagtatambal ang mga tao at ang kanilang lupa, kaya ang kanilang buhay at ang kalagayan ng lupa ay inilalarawang magkaugnay. Ang Hebreong tesham ay tumutukoy sa lupang nawasak o naging ilang. Sila mismo ang nagmungkahi na bilhin sila at ang kanilang lupa, at humingi sila hindi lamang ng tinapay kundi pati binhing maihahasik.

May mga tala sa Egipto na nagpapakitang malaking bahagi ng lupain ay pag-aari ng korona at mga templo, samantalang ang mga magsasaka ay naglilinang bilang mga umuupa. Ang Genesis ay nagbibigay ng sariling salaysay kung paano naging kay Faraon ang lupa. Ang Hebreong chazaq ay nangangahulugang maging malakas o manaig, at dito ang kagutom ang puwersang nanaig sa mga may-ari ng bukid.

Ayon sa tekstong Hebreo, inilipat ni Jose ang mga tao sa mga bayan. Sa tekstong Samaritano at Griyego, ang pagbasa ay sa halip na ginawa silang mga alipin, isang pagkakaibang maaaring magmula sa iilang titik. Ayon kay Rashi, ang paglilipat ay nagpatibay sa katotohanang hindi na kanila ang minanang lupain. Ang mga tradisyong tekstuwal ay hindi lubos na magkapareho rito.

Ang Hebreong choq ay takdang bahagi o allowance, at ang parehong salita ay magiging kautusan sa talata 26. Malalawak na lupain ang pag-aari ng mga templong Egipcio ayon sa mga dokumentong mas huli, at tumatanggap ang mga saserdote ng regular na bahagi mula sa hari. Ang pangkat na kinabibilangan ng biyenan ni Jose sa Genesis 41:45 ay hindi napilitang ipagbili ang kanilang lupa.

Ang pariralang sa araw na ito ay karaniwang wika ng pormal at legal na pagbili, gaya ng pahayag ni Booz sa mga matatanda sa Ruth 4:9 nang pagtibayin ang kaniyang binili. Pagkatapos ideklarang binili ni Jose ang mga tao at lupa para kay Faraon, ang una niyang ibinigay sa kanila ay binhi upang maipagpatuloy ang pagsasaka.

Sa 1 Samuel 8:15, nagbabala si Samuel na kukuha ang hari ng ikasampung bahagi ng binhi. Dito, ikalimang bahagi ang para kay Faraon, doble ng ikasampu. Kapansin-pansin din ang pagkakasunod ng mga gamit ng natitirang apat na bahagi: nauuna ang binhing para sa bukid bago ang pagkain ng sambahayan at ng mga bata.

Ang pandiwang ginamit sa iniligtas ang aming buhay ay kapareho ng diwang ginamit ni Jose sa Genesis 45:7 tungkol sa pagliligtas sa buhay ng kaniyang pamilya at muli sa Genesis 50:20 tungkol sa pagpapanatiling buhay ng maraming tao. Kaya ang mga Egipcio ay naglalarawan kay Jose sa mga salitang ginamit ni Jose upang ilarawan ang layunin ng Dios.

Isinalaysay ni Herodotus na narinig niya sa Egipto ang tungkol sa isang sinaunang haring naghati ng lupa sa mga pantay na bahagi at naningil ng taunang upa, Histories 2.109. Isa itong Griyegong alaala tungkol sa lupang maharlika at buwis. Ang Genesis ay nagbibigay ng sarili nitong pinagmulan ng kaayusan, na inilalagay sa panahon ni Jose.

Ang Hebreong paru vayyirbu me’od ay tumutukoy sa pamumunga at matinding pagdami, kaparehong diwang nakaugnay sa unang pagpapala sa Genesis 1:28. Uulitin ng Exodo 1:7 ang ganitong paglalarawan sa Israel. Samantala, ang salitang kaugnay ng kanilang pagkakaroon ng pag-aari ay mula sa achaz, paghawak o pag-angkin, sa mismong bahaging kasunod ng pagkawala ng lupain ng mga Egipcio.

Napansin ng mga iskolar ang matematikal na padron sa edad ng tatlong patriarka: ang 175 ni Abraham ay 7 × 5 × 5, ang 180 ni Isaac ay 5 × 6 × 6, at ang 147 ni Jacob ay 3 × 7 × 7. Hindi tiyak kung may partikular na kahulugan ang padron, ngunit ipinakikita nitong kapansin-pansing maayos ang pagkakabuo ng mga bilang.

Ang paglalagay ng kamay sa ilalim ng hita ay kaparehong anyo ng panunumpang hiningi ni Abraham sa kaniyang lingkod sa Genesis 24:2. Ang Hebreong chesed ve’emet, awa at katotohanan, ay pares ding ginamit ng lingkod sa Genesis 24:27. Tinawag ni Rashi ang kabutihang ginagawa sa patay na tunay na kabutihan sapagkat hindi na ito masusuklian.

Ang pananalitang makitulog sa mga magulang ay paraan ng pagtukoy sa kamatayan. Nangako si Jose na gagawin ang sinabi ni Jacob, ngunit humingi pa rin ang ama ng pormal na sumpa. Mahalaga iyon sa kalaunan, sapagkat sa Genesis 50:5 ang sinumpaang pangako ang gagamiting dahilan ni Jose sa paghingi kay Faraon ng pahintulot na ilibing ang ama sa Canaan.

Ang Hebreong mittah ay higaan ayon sa mga patinig na tradisyonal na binabasa sa teksto. Ang parehong mga katinig ay maaaring basahing matteh, tungkod. Ganoon ang pagbasa sa tekstong Griyego, at sinusundan iyon ng Mga Hebreo 11:21 sa paglalarawan kay Jacob na sumamba habang nakasandal sa dulo ng kaniyang tungkod. Pinahihintulutan ng nakasulat na mga katinig ang dalawang pagbasa.