Ang salitang lumilikha at ang payong nananatili

Apat lamang na awit sa unang aklat ng Mga Awit (1–41) ang walang pamagat, at isa ito sa kanila. Ang “maganda” ay naveh, angkop o kaaya-aya: bagay ang pagpuri sa matuwid gaya ng kasuutang ginawa para sa nagsusuot. Dalawampu't dalawa ang talata ng awit, kasimbilang ng mga titik ng alpabetong Hebreo, bagaman hindi ito akrostiko.

Ang “alpa” ay kinnor, maliit na lira, ang instrumentong tinugtog ni David sa harap ni Saul (1 Samuel 16:23). Iisang instrumento ang “salterio na sangpung kuerdas”: sa Hebreo ay nebel na may sampung kuwerdas, mas malaking alpa o laud, hindi dalawang magkaibang kasangkapan.

Ito ang unang “bagong awit” sa Biblia; bumabalik ang parirala sa Mga Awit 40, 96, 98, 144 at 149, sa Isaias 42:10, at sa Pahayag 5:9. Ang “malaking ingay” ay teruah, sigaw ng digmaan o hihip ng pakakak, ang salita sa dakilang sigaw na nagpaguho sa kuta ng Jerico (Josue 6:20).

Ang “matuwid” dito ay yashar, tuwid o patag, daang walang liko. Ang “sa pagtatapat” ay emunah, ang katatagang ginamit sa Exodo 17:12 sa mga kamay ni Moises na “nalagi sa itaas hanggang sa paglubog ng araw.” Kapwa tungkol sa hindi paglihis ang dalawang salita.

Ang katuwiran at kahatulan, tsedaqah at mishpat, ay laging magkapares sa Hebreo para sa tamang kaayusan at sa pagpapatupad nito. Ang “kagandahang-loob” ay chesed, at iisang salita ang iniingatan ng Dating Biblia rito at sa mga talatang 18 at 22. Halos inuulit ng Mga Awit 119:64 ang taludtod: “Ang lupa, Oh Panginoon, ay puno ng iyong kagandahang-loob.”

Ang “hinga” ay ruach, ang salita para sa hangin at espiritu na sumasa ibabaw ng tubig sa Genesis 1:2. Ang “lahat ng natatanaw roon” ay umaalingawngaw sa pariralang nagsasara ng paglikha sa Genesis 2:1, “ang lahat na natatanaw sa mga iyon”, ibig sabihin ang mga bituin at lahat ng pumupuno sa langit.

Ang “bunton” ay ned, ang salita sa tubig ng Dagat na Mapula na nakatayo sa Exodo 15:8 at sa Jordan na naging “isang bunton” sa Josue 3:13. Isang halos kaparehong salitang nangangahulugang sisidlang balat ang binasa ng sinaunang saling Griego, na parang tinipon ang dagat sa isang botelya. Ang “mga kalawakan” ay mga taguan ng yaman, gaya ng “mga tipunan ng nieve” sa Job 38:22.

Lumalawak ang panawagan. Mga matuwid ang kinausap ng talatang 1; ngayon ay “ang buong lupa” at “ang lahat ng taga sanglibutan”, tevel, ang lupang tinitirhan at sinasaka. Ang takot na iniuutos dito ay ang paggalang na nararapat sa isang manlilikha, at ibinibigay ng susunod na talata ang dahilan nito.

Anim na salita lamang sa Hebreo: nagsalita siya, at nangyari; nag-utos siya, at tumayo. Iisang pandiwa ang “nangyari” at ang “nagkaroon” ng liwanag sa Genesis 1:3, at ang utos na agad sinusundan ng bunga ang siya ring hugis ng buong kabanatang iyon.

Ang “mga bansa” ay goyim, mga bayan lamang, na wala pang bahid ng kawalang-relihiyon sa salita. Ang “dinadala … sa wala” ay kamag-anak ng pandiwa sa 2 Samuel 17:14, nang ipasiya ng Panginoon “na masansala ang mabuting payo ni Achitophel”: mga balak na mahusay sa ganang sarili, ngunit binasag mula sa itaas.

Iisang pangngalan, machshevot, ang “mga pagiisip” dito at sa talatang 10, at iniingatan ng Dating Biblia ang pagkakapareho. Magkatabing inilalagay ng dalawang talata ang mga balak ng mga bansa at ang mga balak ng Diyos sa iisang salita, at ang ikalawa lamang ang tumatagal nang higit sa isang salinlahi.

Ang “mana” ay nachalah, ang salita para sa lupang itinakda sa isang angkan. Dito ay pabaligtad ang direksiyon: ang bayan ang bahaging itinakda sa Panginoon, gaya ng sinasabi ng Deuteronomio 32:9, “ang bahagi ng Panginoon ay ang kaniyang bayan; Si Jacob ang bahaging mana niya.”

Inilalagay ang nagmamasid sa pinakamataas na maaari, “mula sa langit”, at ang minamasdan sa pinakamalawak, “lahat na anak ng mga tao”, sa literal ay mga anak ni Adan. Ang “tumitingin” ay nabat, matatag at sinasadyang pagtitig sa halip na sulyap.

Iba at bihirang pandiwa ang “tumitingin” sa talatang ito, shagach, sumilip, na makalawa lamang ginamit sa ibang dako: sa sinta na “sumusungaw sa mga dungawan” sa Awit ng mga Awit 2:9, at sa mga titig sa bumagsak na hari ng Babilonia sa Isaias 14:16.

Ang “naghuhugis” ay yatsar, ang pandiwa ng magpapalayok sa Genesis 2:7, nang lalangin ng Panginoong Dios ang tao sa alabok. Sa literal ay ‘sama-sama’: hinuhugis niya ang puso ng bawat isa sa kanila. Nasa kalagayan ang gumawa ng isang bagay na unawain kung paano ito gumagana.

Ang “hukbo” ay chayil, lakas ng hukbo sa dami, at ang “makapangyarihang tao” ay gibbor, ang iisang bayani. Saklaw ng talata ang dalawang paraan ng pagwawagi sa sinaunang labanan, sa dami at sa bayani, at hindi sapat ang alinman upang iligtas ang isang hari.

Sa daigdig ng Israel ay sandata ang kabayo, hayop ng karo ng Egipto at Canaan, at ipinagbabawal ng Deuteronomio 17:16 sa hari ng Israel na “magpaparami ng mga kabayo.” Ang “walang kabuluhang bagay” ay sheqer, kasinungalingan: sa literal ay ‘kasinungalingan para sa kaligtasan’ ang kabayo, pangakong hindi nito matutupad.

Pagkatapos ng mga hari at kabayo, isang mata, at iniingatan ng Dating Biblia ang isahan: “ang mata ng Panginoon.” Ang “nagsisiasa” ay yachal, maghintay nang may pag-asa, at ang pariralang “nagsisiasa sa kaniyang kagandahang-loob” ay babalik, halos salita sa salita, sa huling taludtod ng awit.

Kamatayan at taggutom ang dalawang bagay na hindi kayang lutasin ng hukbo. Ang “ingatan silang buhay” ay ang anyong pandiwang ginamit ni Jose tungkol sa taggutom sa Genesis 50:20, nang ipalagay ng Dios na kabutihan “na iligtas ang buhay ng maraming tao.”

Ang “hinintay” ay chakah, maghintay nang may pananabik, ibang pandiwa sa yachal ng talatang 18. Nagiging pag-uulit sa Mga Awit 115:9–11 ang “saklolo at … kalasag”, ezer at magen, na tatlong ulit na inaawit para sa Israel, sa sangbahayan ni Aaron, at sa mga natatakot sa Panginoon.

Dalawang “sapagka't” ang magkatabi sa Hebreo: sapagkat sa kaniya nagagalak ang aming puso, sapagkat sa kaniyang banal na pangalan kami nagtitiwala. Naging pahayag na ang utos ng talatang 1, “Mangagalak kayo sa Panginoon”; ginagawa na ng mga mang-aawit ang iniutos sa kanila.

Tinitipon ng huling taludtod ang mga salita ng talatang 18, kagandahang-loob at pag-asa, at ginagawang dalangin ang paglalarawan. Ang “ayon sa” ay nangangahulugang katapat ng sukat. Sa talatang ito nagwawakas ang Te Deum, ang matandang himnong Latin ng simbahan: ‘sumaamin nawa ang iyong awa, sapagkat sa iyo kami umaasa.’