Tumakbo si Esau patungo sa kapatid na yumuyuko

Hinati ni Jacob ang mga anak ayon sa kani-kanilang ina, kaya bawat babae ay kasama ng sarili niyang mga anak. Buong magdamag siyang naghanda para sa pagtatagpong ito, at nang dumating ang sandali ay eksakto ang nakita niya sa iniulat ng mga sugo: si Esau na paparating kasama ang apat na raang tao.

Si Jose lamang sa mga anak ang binanggit sa pangalan. Siya ang ikalabing-isang anak na lalaki at inilagay kasama ni Raquel sa pinakahuli. Ang salitang Hebreo na acharonim ay tumutukoy sa huling puwesto. Ang natatanging pag-iingat kay Jose rito ay kaugnay ng pabor na kalauna'y nagpasiklab ng galit ng kaniyang mga kapatid sa Genesis 37:3–4.

Nauna mismo si Jacob sa kaniyang sambahayan at yumukod nang makapito habang papalapit kay Esau. Sa mga liham mula sa Canaan na natagpuan sa Amarna, ang pitong ulit na pagyukod ay bahagi ng paggalang ng isang nasasakupan sa hari. Kaya ang kilos ni Jacob ay kabaligtaran ng ipinahiwatig ng basbas ni Isaac. Sa Genesis 42:6, mga kapatid ni Jose naman ang yuyukod sa kaniya.

Ang pagyakap ni Esau kay Jacob at pagyapos sa kaniyang leeg ay kahawig ng mga pagbati ni Jose kina Benjamin at Jacob sa Genesis 45:14 at 46:29. Sa tekstong Hebreo, may mga tuldok sa ibabaw ng mga titik ng salitang tumutukoy sa paghalik. May mga rabbi na nakakita rito ng pag-aalinlangan sa katapatan ni Esau, samantalang ang iba ay nagsabing tanda ito ng buong-pusong halik sa pagkakataong iyon.

Ang tanong ni Esau ay literal na may diwang, sino ang mga ito sa iyo? Tinawag ni Jacob ang mga bata na mga anak na ipinagkaloob sa kaniya ng Dios. Ang pandiwang Hebreo na chanan, na tumutukoy sa mapagpalang pagkakaloob, ay mula sa ugat ding pinagmumulan ng chen, ang biyayang paulit-ulit na hinahangad ni Jacob. Ginamit niya rito ang pangalang Elohim para sa Dios.

Unang lumapit ang dalawang alilang babae kasama ang kanilang mga anak at sila'y nagsiyukod. Hindi pinangalanan sina Bilha at Zilpa sa buong tagpong ito, ngunit sila at ang kanilang mga anak ang unang pangkat ng sambahayan na gumawa ng hayagang kilos ng pagpapasakop sa harap ni Esau.

Sumunod si Lea at ang kaniyang mga anak, pagkatapos ay sina Jose at Raquel. Lahat ng sambahayan ay yumukod kay Esau, bagay na nakaaalalang mabuti sa magiging pagtutol ni Jacob sa panaginip ni Jose sa Genesis 37:10. Kapansin-pansin ding nauna rito si Jose kay Raquel, kabaligtaran ng ayos sa talatang 2. Inilarawan ni Rashi si Jose na pumuwesto sa harap upang takpan ang kaniyang ina.

Tinukoy ni Esau ang lahat ng pangkat ng mga hayop na nasalubong niya at nagtanong kung ano ang layunin ng mga iyon. Ang machaneh ay kampo o pangkat, katulad ng salitang ginamit sa dalawang pangkat ni Jacob, samantalang ang minchah ay kaloob. Diretso ang sagot ni Jacob: ipinadala niya ang mga iyon upang makasumpong ng biyaya sa paningin ni Esau.

Ang sinabi ni Esau na mayroon siyang kasiya ay yesh li rav sa Hebreo, na may diwang marami na ang nasa kaniya. Ang rav ay salitang lumitaw rin sa pahayag bago pa sila ipanganak sa Genesis 25:23 tungkol sa nakatatanda at nakababata. Ngayon ang nakatatandang kapatid mismo ang nagsasabing marami na siyang pag-aari at ayaw niyang kunin ang sa nakababata.

Iginiit ni Jacob na tanggapin ni Esau ang kaniyang kaloob kung tunay siyang nakasumpong ng biyaya. Ang ratsah, na nasa diwa ng pagiging nalugod o pagtanggap, ay ginagamit din sa Levitico 1:4 tungkol sa pagtanggap ng handog. Kaya inilalarawan ni Jacob ang kaniyang kaloob sa wikang kaugnay ng paghahandog at ang pagtanggap ni Esau na parang pagtanggap sa isang handog.

Sinabi ni Esau na marami siyang taglay, ngunit sinabi ni Jacob na mayroon siyang lahat, yesh li kol. Ang pandiwang patsar ay nangangahulugang mahigpit na paghimok, gaya ng ginawa ni Lot nang pilitin niyang manatili ang mga anghel sa Genesis 19:3. Tinanggap lamang ni Esau ang tinatawag ni Jacob na kaniyang kaloob matapos siyang mariing hikayatin.

Ang salitang lenegdekha na nasa pahayag ni Esau ay maaaring mangahulugang nasa unahan o nasa tabi. Kaya maaaring hindi lamang pag-akay sa harap ang alok niya, kundi paglalakbay na kasabay ni Jacob at ayon sa kaniyang takbo. Dahil dito, mas malinaw kung bakit sumagot si Jacob tungkol sa mabagal na hakbang ng mga bata at ng mga hayop.

Tinawag ni Jacob na mahihina pa ang mga bata at binanggit ang mga nagpapasusong kawan at baka. Ang rakkim, na nangangahulugang malambot o mahina, ay ginamit din sa paglalarawan sa mga mata ni Lea sa Genesis 29:17. Ang aloth ay mga inahing nagpapasuso, gaya ng larawan sa Isaias 40:11. Alam ng pastol na ang pagmamadali kahit isang araw ay maaaring ikamatay ng mga hayop.

Hiniling ni Jacob na mauna si Esau habang siya ay mamamatnubay nang dahan-dahan ayon sa kaya ng mga hayop at mga bata. Ang le-itti ay may diwang pag-usad sa sariling mahinahong bilis. Kaugnay na ugat ang ginamit sa 2 Samuel 18:5 nang hilingin ni David ang mahinahong pakikitungo kay Absalom. Nangako si Jacob na pupunta sa Seir, ngunit walang tala sa Genesis na ginawa niya iyon.

Nag-alok si Esau na mag-iwan ng ilan sa kaniyang mga tauhan, ngunit magalang na tumanggi si Jacob. Ang lammah zeh ay literal na may diwang bakit ito, at kahawig ng mga salita ni Rebeca nang magtanong siya tungkol sa paglalaban ng kambal sa kaniyang sinapupunan sa Genesis 25:22. Ang magkapatid na nag-agawan bago ipanganak ay naghihiwalay ngayon matapos ang isang mahinahong palitan.

Bumalik si Esau sa Seir nang araw ding iyon. Hindi na siya muling ipinakikita ng Genesis hanggang Genesis 35:29, nang magkasama silang dalawa ni Jacob sa paglilibing kay Isaac. Katulad iyon ng pagsasama nina Isaac at Ismael sa paglilibing kay Abraham. Ang apat na raang lalaking kasama ni Esau, na kinatakutan ni Jacob, ay hindi gumamit ng sandata.

Ang pangalang Succoth ay nangangahulugang mga balag o pansamantalang silungan na yari sa mga sanga para sa mga hayop. Nasa silangan ito ng Jordan, at sa Mga Hukom 8:16 ay pinarusahan ni Gedeon ang mga matanda roon gamit ang mga tinik. Kapansin-pansin na nagtayo si Jacob ng bahay, ang unang pagkakataong sinabing isang patriarca ang nagtayo ng bahay sa halip na tolda, na nagpapahiwatig ng mas mahabang pananatili.

Ang Sichem ang unang hintuan ni Abraham sa Canaan, at doon unang nagpakita sa kaniya ang Dios at nagtayo siya ng dambana sa Genesis 12:6–7. Nang makabalik si Jacob sa lupain, sa parehong lugar din siya unang humantong. Ang pahayag na siya'y humantong sa tapat ng bayan ay nangangahulugang nagkampo siya sa labas, nakaharap sa lungsod.

Ang qesitah na isinaling mga putol na salapi ay isang yunit na hindi na tiyak ang timbang. Lumilitaw lamang ito rito, sa Josue 24:32 at Job 42:11, at isinalin ito sa Griyego bilang isang daang tupa. Sa mismong lupang binili ni Jacob ililibing ang mga buto ni Jose ayon sa Josue 24:32, at inilalagay ng Juan 4:5 ang balon ni Jacob sa kalapit na lugar.

Ang pandiwang natsav na ginamit sa pagtindig ni Jacob ng dambana ay karaniwang ginagamit sa pagtayo ng isang haligi, hindi sa pagtatayo ng dambana. Dahil dito, may ilang iskolar na nagmumungkahing maaaring haligi ang orihinal na tinutukoy. Ang El-Elohe-Israel ay nangangahulugang Dios, ang Dios ng Israel. Ito ang unang pagkakataong ginamit ni Jacob ang bago niyang pangalan sa pagtawag sa Dios.