Narinig ang mga manggagawang hindi pinakikinggan

Ang “magsihagulhol” ay ololyzo, salitang kahawig ng tunog ng pananaghoy na pinangangalanan nito, dito lamang sa Bagong Tipan. Pandiwa ito ng mga propeta sa mga orakulo laban sa mga palalong bansa, gaya ng utos na humagulhol sapagkat malapit na ang araw ng Panginoon (Isaias 13:6). Kinakausap ang mayayaman gaya ng pagkausap ng mga propeta sa Babilonia, nakikinig man o hindi ang sinoman sa kanila.

Sa tatlong anyo iniimbak ang kayamanan noong unang panahon, butil at kalakal, magagarang damit, at salapi, at sa ganoong ayos tinatalakay ng talatang 2 at 3 ang mga ito. Perpektong panahunan ang “mga bulok” at ang “nginangatngat ng tanga”, sinasabi na parang naganap na ang pagkasira. Nagbabala si Jesus tungkol sa mga kayamanan sa lupa na sinisira ng tanga at kalawang (Mateo 6:19).

Ang “kalawang” ay ios, ang parehong salita ng lasong nakamamatay ng dila sa 3:8: iisa ang pangalan ng kamandag at ng kalawang. Ang “sa mga huling araw” ay pag-iimbak habang nauubos ang panahon, malapit sa sinabi ni Pablo tungkol sa pag-iimbak ng poot para sa sarili (Mga Taga-Roma 2:5). Ang kinakalawang na ginto at pilak ay nagiging saksi sa hukuman laban sa may-ari nito.

Iniutos ng Deuteronomio 24:15 na ibigay ang sahod ng upahang manggagawa sa araw ding iyon, bago lumubog ang araw, baka siya humibik laban sa iyo sa Panginoon. Hinango ang pariralang “sa mga pakinig ng Panginoon ng mga hukbo” sa Griego ng Isaias 5:9, ang sa aba laban sa mga nagdudugtong ng bahay sa bahay at ng bukid sa bukid.

Ang “nangabuhay ng tamasa” ay tryphao, malambot na karangyaan, ang salitang ginamit ni Jesus sa mga namumuhay nang maselan sa mga palasyo ng hari (Lucas 7:25). Ang “nangagalak” ay spatalao, nagpapakasasa sa sarili, gaya sa 1 Timoteo 5:6, kung saan patay na habang nabubuhay ang babaing nagpapakasasa. Hinihiling ng Jeremias 12:3 sa Dios na ihanda sila para sa araw ng patayan.

Isahan ang “matuwid”. Maaaring ito ang matuwid na dukha sa pangkalahatan, gaya sa Karunungan 2:10–20, kung saan binabalak ng masasama ang kaniyang kamatayan. Tinatawag si Jesus na ang Banal at Matuwid sa Mga Gawa 3:14 at 7:52, at si Santiago mismo ay kilala bilang ang Matuwid at pinatay sa Jerusalem mga taong 62 (Josefo, Mga Antigedad 20.200).

Ang “Mangagtiis” ay makrothymeo, maging mahaba ang pasensiya, ibang salita mula sa pagbabata ng 1:3. Ang “pagparito” ay parousia, ang termino para sa opisyal na pagdalaw ng hari. Dumarating ang ulang maaga sa Oktubre at Nobyembre upang palambutin ang lupa para sa paghahasik; pinupuno naman ng ulang huli sa Marso at Abril ang mga uhay (Deuteronomio 11:14).

Ang “pagtibayin” ay sterizo, tukuran at patatagin, ang pandiwa ng bilin ni Jesus kay Pedro na patatagin ang kaniyang mga kapatid (Lucas 22:32). Perpektong panahunan ang “malapit na”, lumapit na, ang parehong pandiwang ginamit ni Jesus nang simulan niya ang pangangaral na malapit na ang kaharian ng Dios (Marcos 1:15).

Stenazo ang pandiwa sa likod ng “mangagupasalaan”, dumaing o bumuntong-hininga, pagbubulung-bulong laban sa isa't isa. Perpektong panahunan ang “nakatayo”: nakapuwesto na ang hukom at naroroon na. Ginamit ni Jesus ang parehong larawan ng wakas, nang sabihin niyang malapit na ito, nasa mga pintuan na (Mateo 24:33).

Ang “halimbawa” ay hypodeigma, huwarang kokopyahin. Itinuro na ni Jesus ang parehong hanay ng mga tao, nang sabihing gayon din pinag-usig ang mga propetang nauna sa kanila (Mateo 5:12). Si Jeremias sa pangawan at si Elias na tinutugis ni Jezabel ang uri ng halimbawang tinutukoy; hindi sila iningatan ng pagsasalita “sa pangalan ng Panginoon”.

Ang “tinatawag nating mapapalad” ay makarizo, tawaging pinagpala, dinadampot ang pagpapala sa taong nagtitiis sa 1:12. Hindi binabanggit si Job saanman sa Bagong Tipan maliban dito; itinatabi siya ng Ezekiel 14:14 kina Noe at Daniel. Ang “pinapangyari ng Panginoon” ay ang kinalabasang ibinigay ng Panginoon, ang dobleng pagbabalik sa Job 42:10. Ang “lubos na pagkahabag” ay polysplanchnos, maraming lamang-loob, ang mga panloob na sangkap bilang luklukan ng awa.

Ang “higit sa lahat ng mga bagay” ay pro panton, pariralang kadalasang tanda ng pangwakas na bahagi ng isang sulat na Griego. Sumusumpa ang mga tao sa langit o sa lupa upang hindi bigkasin ang banal na pangalan, at tinuya ni Jesus ang pagkakapit sa maliliit na pagkakaibang sumunod dito (Mateo 23:16–22). Iniuulat ni Josefo na lubusang umiiwas sa panunumpa ang mga Eseno (Digmaang Judio 2.135).

Kakopatheo ang pandiwa sa likod ng “Nagbabata”, kaugat ng pagbabata ng mga propeta sa talatang 10. Ang “Natutuwa” ay euthymeo, magkaroon ng mabuting loob, salita ni Pablo sa gitna ng bagyo nang sabihin niyang lakasan nila ang loob (Mga Gawa 27:22). Ang “awitin niya ang mga pagpupuri” ay psallo, na orihinal na pagkalabit ng kuwerdas, kaya pag-awit na may alpa.

Sa 2:2, tinawag na sinagoga ang pagtitipon; dito ginagamit ni Santiago ang ekklesia, “iglesia”, ang tanging paglitaw ng salitang ito sa sulat. Pinahiran ng langis ng Labindalawa ang maraming may sakit at pinagaling sila (Marcos 6:13), at binuhusan ng langis ng Samaritano ang mga sugat (Lucas 10:34). Sa Griego, ipananalangin nila siya na nakatayo sa ibabaw niya, larawan ng mga matandang nakatunghay sa higaan ng maysakit.

Ang “ibabangon” ay egeiro, ang payak na pandiwa sa pagbangon ng isang tao mula sa higaan, at pandiwa rin ng pagkabuhay na maguli. Magkatabi ang pagpapagaling at ang pagpapatawad gaya sa paralitiko sa Marcos 2, kung saan nagpatawad muna si Jesus at saka nag-utos na bumangon siya. Nag-iiwan ang “kung nagkasala siya” ng puwang para sa sakit na walang kasalanang pinagmulan.

Iisang participle sa Griego ang “maningas”, energoumene, na maaaring mangahulugang gumagawa o pinabibisa. Ang “Malaki ang nagagawa” ay polu ischuei, may malaking lakas. Mga kasalanan ang basa ng pinakamatatandang manuskrito, at iyon ang “mga kasalanan” na nakalimbag dito. Pinagsasaluhan ang hinihinging pagpapagaling: ipanalangin ng isa't isa ang iba.

Ang “may pagkataong gaya rin ng atin” ay homoiopathes, ang salitang ginamit nina Pablo at Bernabe sa Listra nang akalain ng madla na sila'y mga diyos, at sinabi nilang sila rin ay mga taong may damdaming gaya nila (Mga Gawa 14:15). Ang “nanalangin ng buong ningas” ay literal na nanalangin ng panalangin, paraang Hebreo ng pagpapatindi. Sinasabi ng 1 Mga Hari 18:1 na dumating ang ulan sa ikatlong taon; tatlong taon at anim na buwan din ang sinabi ni Jesus (Lucas 4:25).

Sa Carmelo, yumukod si Elias na ang mukha ay nasa pagitan ng kaniyang mga tuhod at pitong ulit pinatingin ang kaniyang alipin sa dagat, hanggang may lumitaw na ulap na kasinliit ng kamay ng tao (1 Mga Hari 18:42–44). Bumabalik ang “namunga ng kaniyang bunga” sa magsasaka ng talatang 7, na ang mahalagang bunga ay nakasalalay sa ulan.

Ang “nalilihis” ay planao, gumala o maligaw, ang pandiwa ng 1:16, ang babala sa mga minamahal na kapatid na huwag padaya. Nagtatapos ang sulat kung saan ito nagbabala sa simula. Ang “papagbaliking loob” ay epistrepho, bumalik, salita ng mga propeta para sa pagbabalik sa Dios, na dito ay ginagawa ng isang kasapi para sa iba.

Sinasabi ng Mga Kawikaan 10:12 na tinatakpan ng pag-ibig ang lahat ng kasalanan, at ginagamit ng 1 Pedro 4:8 ang parehong parirala, na tatakpan ng pag-ibig ang karamihang kasalanan. Pinagtatalunan sa magkabilang panig kung kaninong mga kasalanan ang natatakpan, ng naligaw o ng nagpabalik. Dito humihinto ang sulat, nang walang pagbati o anomang pamamaalam.