Winasak ni Jehu ang sambahayan ni Ahab ngunit pinanatili ang mga guya ni Jeroboam

Sakop ng “anak” ang mga apo at iba pang lalaking inapo, at pitumpu ang bilog na bilang ng malaking pamilya ng hari, gaya ng pitumpung anak ni Gedeon na pinatay sa iisang bato (Mga Hukom 9:5). Kakatwa ang “mga pinuno sa Jezreel” para sa mga sulat na ipinadala sa Samaria; ang basa ng Griego ay mga pinuno ng lungsod.

Inilista ni Jehu ang kanilang mga pag-aari bilang hamon: mga karo, mga kabayo, bayang nakukutaan at sakbat. Nakatagal ang mga pader ng Samaria sa pagkubkob ni Ben-adad (6:24), kaya sa papel ay hindi hungkag ang hamon.

Ang “pinaka mainam at ang pinaka marapat” ay ang pinakamahusay at ang pinakamatuwid. Mga sulat sa mga matanda ng isang bayan, na isinulat ng nagnanais ng kamatayan, ang ginamit upang patayin si Naboth (1 Mga Hari 21:8); ang kasangkapan ding iyon ang ibinabaling ngayon sa sangbahayan ni Achab.

Ang dalawang hari ay sina Joram at Ochozias, kapuwa namatay sa loob ng isang hapon. Ang “hindi nagsitayo sa harap niya” ay nangangahulugang hindi siya napaglabanan, at nagkuwenta ang mga tagapag-alaga.

Apat na pangkat ang sabay na sumagot: ang katiwala ng palasyo, ang tagapamahala ng bayan, ang mga matanda at ang mga tagapag-alaga. Ang katiwala ng bahay ang pinakamataas na tungkulin sa palasyo, ang hinawakan ni Abdias sa ilalim ni Achab (1 Mga Hari 18:3).

Ang “mga ulo ng mga lalake” ay maaaring mangahulugang mismong mga ulo nila o ang mga pangunahing lalake sa kanila; nagsisilbi sa dalawa ang salitang Hebreo. Pinahihintulutan ng kalabuang ito si Jehu na itanong sa harap ng madla kung sino ang pumatay sa kanila, na para bang ang hiningi lamang niya ay dalhin ang mga pinuno.

Ang mga batulang ay dudim, ang karaniwang bakol na ginagamit sa igos (Jeremias 24:2). Ang mga tagapag-alagang nagpalaki sa mga bata ang naglagay ng kanilang mga ulo sa mga bakol upang ipadala.

Kilalang kaugalian ng Asiria ang pagbubunton ng mga ulo ng kaaway sa pintuang-bayan, na inilalarawan sa mga relyebe ng mga hari. Iniwan sila ni Jehu nang magdamag upang hindi ito makaligtaan ng karamihang dumaraan sa pintuang-bayan sa umaga.

Wika ng hukuman ang “Kayo'y mga matuwid”: kayo'y walang sala sa usaping ito. Inamin ni Jehu ang isang pagpatay at nagtaas ng tanong tungkol sa pitumpu, at hinati ang pagkakasala sa pagitan niya at ng mga pinuno mismo ng lungsod.

Ang “walang mahuhulog sa lupa” ay idyomang ginamit kay Samuel, na wala sa kaniyang mga salita ang hinayaan ng Panginoon na mahulog sa lupa (1 Samuel 3:19). Walang salitang binigkas na naiwang hindi natupad.

Ang “mga kasamasamang kaibigan” ay mas tiyak na mga kakilala niya, ang malalapit sa kaniya, at ang mga saserdote ay ang sariling mga saserdote ng palasyo ni Achab. Umaabot ang paglilinis lampas sa mga kadugo hanggang sa lahat ng nakatali sa lumang pamahalaan.

Ang pagupitang-bahay ng mga pastor, Beth-eked, ay literal na bahay ng paggapos, pook kung saan itinatali ang mga tupa upang gupitan. Nasa daan ito sa pagitan ng Jezreel at Samaria at hindi kilala sa ibang dako.

Ang “mga kapatid” ay mga kamag-anak; tinatawag sila ng 2 Mga Cronica 22:8 na mga anak ng mga kapatid ni Ochozias. Ginagamit ng “mga anak ng reina” ang titulo para sa inang reyna, si Jezabel. Naglalakbay sila upang batiin ang isang sangbahayang napuksa na.

Ang hukay ay balon na imbakan ng tubig, bor. Makalipas ang mga siglo ay papatayin ni Ismael na anak ni Nethanias ang mga peregrino at itatapon sa isang hukay sa ganoon ding paraan (Jeremias 41:7). Ang “Hulihin ninyo silang buhay” ay nangangahulugan lamang na papatayin sila sa pook na pinili ni Jehu.

Si Jonadab na anak ni Rechab ang nagtatag ng mga Rechabita, na hindi umiinom ng alak, hindi nagtatayo ng bahay at naninirahan sa mga tolda (Jeremias 35:6–7). Ang pag-aabot ng kamay ay sangla ng pagkakasundo; isinampa siya ni Jehu sa karo bilang pinarangalang kakampi.

Ang “sikap” ay qin'ah, ang salitang ginamit ni Elias sa sarili sa Horeb nang sabihin niyang siya'y naging totoong masikap para sa Panginoon (1 Mga Hari 19:10). Inaangkin ni Jehu ang sariling salita ni Elias, at nais niya ng iginagalang na saksi sa karo upang makita ito.

Ang “naibuwal” ay shamad, puksain. Ikatlong pagkakataon na ito sa loob ng dalawang kabanata na iniuugnay ang mga pagpatay ni Jehu sa salita ni Elias (9:36; 10:10), minsan ng aklat at minsan ni Jehu mismo.

Ang “naglingkod” ay ang karaniwang pandiwa ng pagsamba. Kasinungalingang sinabi sa buong bayan ang pangako ni Jehu na hihigitan si Achab sa paglilingkod kay Baal, at hindi pa ito sinasabi ng aklat.

Ang “katusuhan” ay 'oqbah, mula sa ugat ng pangalan ni Jacob, ang humawak sa sakong ng kaniyang kapatid at umagaw sa kaniyang lugar. Kabilang ang paraan ni Jehu sa angkan ng panlilinlang na ipinaaalala ng pangalan.

Ang “dakilang kapulungan” ay atsarah, ang salitang ginamit para sa mga banal na pagpupulong ng Israel, gaya ng huling araw ng kapistahan ng mga Tabernakulo (Levitico 23:36). Hinihiram ni Jehu ang wika ng kalendaryo ng mga kapistahan ng Panginoon para sa huling pista ni Baal.

Ang “sa magkabikabilang dulo” ay literal na bibig sa bibig, punung-puno hanggang labi. Ang bahay ni Baal ay ang templong itinayo ni Achab sa Samaria (1 Mga Hari 16:32), na ngayo'y naglalaman nang sabay-sabay ng bawa't mananamba sa lupain.

Ang “bihisang-silid” ay salin ng salitang dito lamang lumilitaw, isang taguan ng mga kasuutang pang-ritwal. Ang pagbibihis sa bawa't mananamba ay nagpapakilala sa bawa't isa sa mga bantay gayon din sa dios.

Pumasok sa bahay ni Baal ang Rechabitang si Jonadab kasama ni Jehu. Ang paghahanap sa sinumang lingkod ng Panginoon ay parang pag-iingat sa kalinisan ni Baal, at sa katunayan ay pag-iingat upang mailayo ang bayan ng Panginoon sa pook ng patayan.

Walongpung lalake ang nagbabantay sa mga pintuan. Ang “ang buhay ng nagpakawala ay isasagot sa buhay niyaon” ay ang parusa sa talinghaga ng propeta kay Achab (1 Mga Hari 20:39, 42), kung saan ang pinakawalang bihag ay ikinamatay ng bantay.

Si Jehu mismo ang tumapos sa paghahandog ng handog na susunugin bago ibinigay ang utos. Malabo ang “bayan ng bahay ni Baal”, marahil ang kaloob-loobang santuwaryo ng templo o ang napapaderang bakuran nito.

Mga nakatayong haligi ang tinutukoy ng Hebreo, at hindi nasusunog ang haliging bato; maaaring mga posteng kahoy na pansamba ang mga sinunog, at isahan ang anyo sa nakasulat na tekstong Hebreo rito. Ang bato ang hinaharap ng kasunod na talata.

Ang “bahay na tapunan ng dumi” ay palikuran. Ang mga katinig na Hebreo ay mababasang mga labasan, at mas magalang ang basang itinala ng mga eskriba, nguni't palikuran ang kahulugan. Nagbabanta ang Ezra 6:11 na gawing tapunan ng dumi ang bahay ng sinumang lumabag sa utos.

Anim na salitang Hebreo ang tumapos sa paghahari ni Baal sa Israel. May sariling bahay ni Baal pa ang Juda na kailangang harapin sa ilalim ni Athalia (11:18), at ibibilang ng 17:16 ang pagsamba kay Baal sa mga dahilan ng pagbagsak ng Israel.

Ginawa ni Jeroboam ang mga guya upang hindi umahon ang kaniyang bayan sa Jerusalem upang sumamba at bumalik sa hari ng Juda (1 Mga Hari 12:27). Kailangan din ng isang mang-aagaw ang ganoong pananggalang, at maaaring iyon ang dahilan kung bakit hinayaan ni Jehu na nakatayo ang mga ito.

Kabilang sa ikaapat na lahi sina Joachaz, Joas, Jeroboam II at Zacharias. Ipinaaalala ang pangako nang paslangin si Zacharias makalipas ang anim na buwan (15:12), at halos isang siglo ang itinagal ng dinastiya, ang pinakamahaba sa hilaga.

Ang “hindi nagingat” ay literal na hindi nagbantay o hindi naging maingat. Ang “ng kaniyang buong puso” ay ang panukat ng Deuteronomio 6:5, at dito umiikot ang hatol.

Ang “pinaikli” ay salin ng pandiwang nangangahulugang pagputol sa mga dulo, gaya ng paggupit sa mga gilid ng tela. Mga hangganan sa lupa ang tinutukoy, at sa mga ito nagsimulang sumalakay si Hazael.

Ang Aroer sa tabi ng Arnon ang hangganan sa timog ng lupain ng Israel sa silangan ng Jordan (Deuteronomio 2:36); inaangkin ng inskripsiyon ni Mesa na siya ang nagtayo nito. Mula roon hanggang Basan sa hilaga ang buong silangang pampang, na nawala kay Hazael.

Hindi isinama ng “buo niyang kapangyarihan” ang pinakatanyag na larawang natira tungkol sa kaniya. Sa Itim na Obelisko ni Salmanasar III ay makikita si Jehu, na tinawag na anak ni Omri, na nakaluhod sa harap ng hari ng Asiria na may dalang buwis, ang tanging kilalang larawan ng isang hari ng Israel.

Ang lalaking nagsimula ng paghahari sa pagpatay sa dalawang hari sa isang hapon ay namatay sa kaniyang higaan at inilibing sa punong-lungsod. Humalili ang kaniyang anak nang walang labanan, at sinimulan ng sangbahayang itinatag sa pag-aagaw ang una sa apat na salinlahing ipinangako rito.

Mahabang paghahari ang dalawangpu't walong taon, at halos lahat ng espasyo ng kabanata ay ginugol sa unang ilang linggo. Ang natitira ay iniwan sa salaysay ng mga hari na binanggit sa talatang 34.