Nagtatapos ang isang salinlahi at nagtutunggalian ang dalawang magkapatid

Sa Hebreo, ang diwa ay nagdagdag si Abraham at kumuha ng asawa, kaya hindi tiyak kung kailan nangyari ang pag-aasawang ito at maaaring umabot pa sa panahon ni Sara. Tinatawag ng 1 Mga Cronica 1:32 si Cetura na babae ni Abraham. Ang kaniyang pangalan ay kahawig ng qetoret, insenso, na angkop sa mga bayang kalauna'y nakipagkalakalan nito.

Anim na anak na lalake ang ipinanganak kay Cetura. Si Midiam ang pinagmulan ng mga Midianita, na makikita sa buhay ni Moises at sa pagbebenta kay Jose sa Genesis 37:28. Si Sua naman ay iniuugnay kay Bildad na Suhita sa Job 2:11. Sina Zimram, Medan, at Ishbak ay bihira nang mabanggit pagkatapos nito.

Lumitaw rin ang mga pangalang Seba at Dedan sa talaan ng mga bansa sa Genesis 10:7 sa angkan ni Cush, kaya maaaring ang mga pangalang ito ay tumukoy sa mga bayang pangkalakalan na may higit sa isang pinagmulan. Ang Dedan ay isang oasis sa hilagang-kanlurang Arabia. Ang Assurim, Letusim, at Leummim ay mga anyong maramihan, na mas angkop sa mga lipi kaysa sa iisang tao. Ang Assurim dito ay hindi Asiria.

Sa Isaias 60:6, magkasamang inilalarawan ang Midiam at Epha sa mga karabang nagmumula sa Seba na may dalang ginto at kamangyan, kaya nagtatagpo roon ang tatlong pangalang nasa kabanatang ito. Ang Enech ay kaparehong pangalan ng Enoch sa Genesis 4 at 5. Kapag binilang ang mga anak, apo, at apo sa tuhod, labing-anim ang pangalang nakatala mula kay Cetura.

Sa karaniwang karapatan ng panganay, si Ismael sana ang unang tagapagmana, gaya ng tuntuning makikita kalaunan sa Deuteronomio 21:15–17. Gayunman, kay Isaac ibinigay ni Abraham ang kaniyang mga tinatangkilik, kaayon ng hinihingi ni Sara sa Genesis 21:10. Ito rin ang kaayusang ipinahayag ng lingkod ni Abraham sa Genesis 24:36.

Maramihan ang pagkabanggit sa mga naging babae ni Abraham, na pinakamadaling iugnay kina Agar at Cetura. Ang salitang qedem ay tumutukoy sa silangan, at ang mga anak ng silangan ay muling lumilitaw kasama ng mga Midianita bilang mga mananalakay sa Mga Hukom 6:3. Tinatawag din si Job na pinakadakila sa mga tao sa silangan sa Job 1:3.

Umabot sa isang daan at pitumpu't limang taon ang buhay ni Abraham. Si Isaac ay nabuhay nang isang daan at walumpu, at si Jacob nang isang daan at apatnapu't pito. Napansin ni Nahum Sarna ang matematikal na padron sa tatlong bilang na ito. Totoo ang pagkakaugnay ng mga bilang, bagaman nananatiling pagbasa ng isang iskolar kung sinadya iyon ng Genesis.

Ang Hebreong gava ay nangangahulugang malagot ang hininga o mamatay. Ang pagkamatay ni Abraham sa mabuting katandaan ay tuwirang tumutugma sa pangakong ibinigay sa kaniya sa Genesis 15:15. Sa panahong ito, si Isaac ay pitumpu't limang taong gulang at ang kambal na sina Esau at Jacob ay labinlimang taong gulang.

Naunang banggitin si Isaac kahit labing-apat na taong mas matanda si Ismael, kaya ang pagkakasunod ay ayon sa katayuan sa mana at hindi sa kapanganakan. Mula rito, inakala ni Rashi na kinilala ni Ismael ang pangunguna ni Isaac at nakipagkasundo sa kaniya, ngunit hinuha lamang iyon mula sa ayos ng mga pangalan. Ang huling malinaw nilang pagharap na magkasama ay nasa Genesis 21:9.

Muling binabalikan dito ang pagbili ng parang at yungib sa Genesis 23. Ang libingan ang tanging bahagi ng Canaan na tahasang pag-aari ni Abraham, at dito siya inilibing sa tabi ni Sara. Tatlumpu't walong taon nang patay si Sara nang ilibing doon si Abraham.

Dito unang tahasang sinasabing pinagpala ng Dios si Isaac pagkatapos ng kamatayan ni Abraham, bagaman walang nakatalang mga salita ng pagpapala. Sa Genesis 26 lilinawin ang mga pangakong iyon. Nanirahan si Isaac sa Beer-lahai-roi, ang balong kaugnay ng pakikipagtagpo ni Agar sa anghel, kaya ang anak ng pangako ay tumira sa pook na kaugnay ng ina ni Ismael.

Ito ang ikapitong toledot o pangunahing pamagat ng sali't saling lahi sa Genesis, at nakatuon ito kay Ismael, na nasa labas ng linya ng tipan na daraan kay Isaac. Buong ipinakikilala muli si Agar bilang taga-Egipto at alila ni Sara, gaya ng kaniyang unang paglitaw sa Genesis 16:1.

Sina Nabaioth at Cedar ang pinakakilala sa mga anak ni Ismael. Pinagtatabi sila sa Isaias 60:7, habang ang mga tolda ni Cedar ay binabanggit sa Awit ng mga Awit 1:5. Sa Genesis 28:9, napangasawa ni Esau ang kapatid ni Nabaioth. Ang Adbeel ay lumilitaw din sa mga inskripsiyon ng haring Asirio na si Tiglath-pileser III bilang pangalan ng isang liping Arabe.

Sina Misma at Mibsam, na binanggit sa naunang talata, ay muling lumilitaw na magkatabing pangalang Simeonita sa 1 Mga Cronica 4:25. Ang Duma ay iniuugnay sa oasis na binabanggit sa Isaias 21:11. Posibleng ang Maasa ay kaugnay ng kaharian ni Haring Lemuel sa Mga Kawikaan 31:1, kung saan ang Hebreong massa ay karaniwang nauunawaan bilang pahayag o hula.

Ang Hadad ay anyo ng pangalang nakasulat sa 1 Mga Cronica 1:30 at sa maraming manuskritong Hebreo ng talatang ito. Ang Tema ay ang oasis ng Tayma, na kaugnay ng mga karaban sa Job 6:19. Sa pangalang Jetur nagmula ang Iturea na binabanggit sa Lucas 3:1. Ang Cedema ay may kahulugang patungong silangan.

Ang mga salitang Hebreo para sa mga nayon at hantungan ay chatserim at tirot. Ang una ay maaaring tumukoy sa mga bukas o di-napapaderang pamayanan, at ang ikalawa sa mga hanay o bilog ng mga tolda. Ipinakikita ng mga katawagang ito ang mga liping palipat-lipat sa halip na mga naninirahan sa malalaking lungsod. Ang salitang nasi para sa pangulo ay ginamit din ng mga Heteo kay Abraham sa Genesis 23:6.

Ang haba ng buhay ni Ismael ay itinalang gaya ng sa mga pangunahing patriarka. Ang kaniyang isang daan at tatlumpu't pitong taon ay kapareho ng edad na ibinigay kay Levi sa Exodo 6:16 at kay Amram, ama ni Moises, sa Exodo 6:20. Ang paglalarawang siya ay nalakip sa kaniyang bayan ay kapareho rin ng wikang ginamit sa pagkamatay ni Abraham.

Ang saklaw mula Havila hanggang Shur ay kaparehong rehiyong binanggit sa pagsalakay ni Saul sa mga Amalecita sa 1 Samuel 15:7. Ang Hebreong naphal sa hulihan ay maaaring maglarawan ng paglagak o paninirahan sa harap ng iba. Inuulit ng huling parirala ang sinabi ng anghel kay Agar sa Genesis 16:12 bago pa ipanganak si Ismael, kaya ipinakikitang natupad ang naunang pahayag tungkol sa kaniyang mga kapatid.

Ito ang ikawalong toledot o pamagat ng sali't saling lahi sa Genesis. Bagaman kay Isaac ang pamagat, malaking bahagi ng kasunod na salaysay ay tungkol kina Jacob at Esau, at nagpapatuloy ito hanggang sa kamatayan ni Isaac sa Genesis 35:29. Ang muling pagsasabing naging anak ni Abraham si Isaac ay matibay na nagtatakda sa linya ng angkan.

Dito unang lumilitaw ang Padan-aram, ang kapatagan ng Aram, kung saan maninirahan si Jacob nang dalawampung taon. Ang katawagang taga-Siria rito ay tumutukoy sa Arameo. Sa Deuteronomio 26:5, ang sinaunang pahayag tungkol sa ama ng Israel ay tumutukoy kay Jacob, na nag-asawa sa pamilyang ito sa Aram.

Ang Hebreong athar ay tumutukoy sa taimtim na pananalangin, at ang ikalawang bahagi ng talata ay gumagamit ng kaparehong ugat upang ilarawan ang pagtugon ng Panginoon. Ang pariralang tungkol sa kaniyang asawa ay literal na maaaring mangahulugang nasa tapat ng kaniyang asawa. Dahil dito, inilarawan ng ilang rabbi sina Isaac at Rebeca na nananalanging magkaharap.

Ang Hebreong ratsats para sa pagbubuno ng mga bata ay mas malakas kaysa simpleng pagsipa at maaaring mangahulugang pagdurog o matinding pagbangga. Putol at maigsi rin ang anyo ng tanong ni Rebeca sa Hebreo. Hindi sinasabi ng talata kung saan o sa anong paraan siya nagsiyasat sa Panginoon, at wala pang itinatag na santuario o kilalang propetang mapupuntahan.

Ang sagot ng Panginoon ay nasa anyong tula na may apat na linyang magkapares. Ang salitang rav para sa matanda ay di-karaniwang katawagan sa panganay, at dahil kung minsan ay hindi hayag ang simuno at layon sa tulang Hebreo, may posibilidad sa gramatika na baligtarin ang pagbasa. Binabanggit ni Pablo ang pahayag sa Mga Taga-Roma 9:12, at ang pagsakop ni David sa Edom sa 2 Samuel 8:14 ay isang makasaysayang katuparan.

Ang salitang narito ay nagbibigay-diin sa pagkakatuklas na kambal ang nasa bahay-bata. Ang salitang Hebreo para sa kambal ay may pinaikling baybay rito kumpara sa buong anyo sa kambal ni Tamar sa Genesis 38:27. Binasa ni Rashi ang kulang na titik bilang pahiwatig na ang isa sa dalawang anak ay magiging masama, ngunit iyon ay isang rabinikong pagpapakahulugan sa baybay.

Ang salitang Hebreo na admoni ay nangangahulugang mapula at kaugnay ng pangalang Edom. Ginamit din ang parehong salita kay David sa 1 Samuel 16:12. Ang sear, mabalahibo, ay kahawig sa tunog ng Seir, ang kabundukang tirahan ni Esau. Hindi ipinaliliwanag ng talata ang mismong kahulugan ng pangalang Esau, di-gaya ng maraming ibang pangalan sa bahaging ito ng Genesis.

Ang pangalang Jacob ay kaugnay ng Hebreong aqev, sakong. Sa Genesis 27:36, gagamitin ni Esau ang pagkakaugnay ng pangalan upang paratangan si Jacob ng dalawang ulit na pag-agaw sa kaniyang katayuan. Binabalikan din ng Oseas 12:3 ang pagkapit niya sa sakong ng kaniyang kapatid. Ang edad ni Isaac na animnapu ay nagpapakitang dalawampung taon siyang naghintay mula nang mapangasawa si Rebeca.

Ang salitang tam na inilalarawan kay Jacob ay siya ring salitang ginagamit kay Job sa Job 1:1 at maaaring mangahulugang buo, matuwid, o sa kontekstong ito ay tahimik at palagian. Si Esau naman ay tao ng bukas na parang. Sa gayon, inilalarawan ang dalawang magkapatid ayon sa uri ng buhay at lugar na karaniwan nilang ginagalawan.

May ibinigay na dahilan kung bakit minamahal ni Isaac si Esau, kaugnay ng pagkaing mula sa pangangaso. Sa Hebreo, ang paglalarawan sa pagmamahal ni Rebeca kay Jacob ay nasa anyong nagpapahiwatig ng nagpapatuloy na kalagayan, at walang ibinigay na dahilan. Sa maikling talata pa lamang ay malinaw nang nahahati ang pagkiling ng mga magulang sa dalawang anak.

Ang salitang Hebreo na ayef para sa kalagayan ni Esau ay tumutukoy sa matinding pagkapagod, gaya ng mga pagod na humahabol na tauhan ni Gideon sa Mga Hukom 8:4. Umiikot ang tagpo sa pagkakaiba ng magkapatid: si Jacob ay naghahanda ng pagkain, samantalang si Esau ay bumabalik mula sa parang na pagod at walang dala.

Ang pambihirang pandiwang Hebreo na hallieteni ay may diwang pakainin nang mabilis o busugin nang labis, at ginamit din sa mas huling Hebreo tungkol sa pagpapakain ng mga hayop. Hindi man lamang pinangalanan ni Esau ang pagkain kundi tinukoy lamang ang mapulang lutuin. Mula sa sandaling ito ng matinding gutom ay naiuugnay sa kaniya ang pangalang Edom, na may kaugnayan sa pula.

Ang kayyom ay may diwang ngayon mismo o kaagad, kaya hinihingi ni Jacob na mauna ang bentahan bago ang anumang iba pa. Ang pagkapanganay, bekhorah, ay may kasamang dobleng bahagi sa mana ayon sa Deuteronomio 21:17 at karaniwang katayuan ng pangunguna sa sambahayan. Kapansin-pansin na ang unang nakatalang mga salita ni Jacob ay isang hinihinging kapalit.

Ang sinabi ni Esau ay literal na may diwang siya ay papunta sa kamatayan. Maaaring ang ibig niyang sabihin ay namamatay siya sa gutom sa sandaling iyon, o maaari niyang ipalagay na maikli at mapanganib ang buhay ng mangangaso kaya walang halaga ang isang karapatang para sa hinaharap. Pinahihintulutan ng Hebreo ang dalawang pagbasa, at sa alinman ay siya mismo ang nagpapawalang-halaga sa pagkapanganay.

Muling ginagamit ang kayyom upang igiit ni Jacob na mangyari at mapagtibay kaagad ang kasunduan. Nais niyang magkaroon ng sumpa bago kainin ni Esau ang pagkain, upang hindi ito maipagpalagay na biro lamang sa hapag. Nauna ang panunumpa, saka dumating ang pagkain, at mahalaga ang pagkakasunod na iyon sa pagiging pormal ng bentahan.

Dito lamang pinangalanan ng Genesis ang lutuin bilang lentehas, adashim, isang karaniwang murang pagkain. Kaparehong pananim ang nasa bukid na ipinagtanggol ni Samma sa 2 Samuel 23:11. Nagdagdag pa si Jacob ng tinapay. Ang pandiwang bazah, niwalang halaga, ay siya ring ugat na ginagamit sa paghamak ni Goliath kay David sa 1 Samuel 17:42.