Pinakilala kay Juda ang sarili niyang mga gamit

Ang pandiwang Hebreo na yarad, “bumaba,” ay muling lilitaw sa simula ng Genesis 39:1 tungkol sa pagdadala kay Jose sa Egipto. Ang Adullam ay isang bayan sa mababang lupain ng Juda, kung saan magtatago si David sa isang yungib sa 1 Samuel 22:1. Ang pagdaan ni Juda kay Hira ay nagpapahiwatig ng pagtigil o pagtira niya sa tabi nito.

Magkapares ang mga kilos na “nakita” at “kinuha,” gaya ng pagkakagamit sa mga anak ng Dios sa Genesis 6:2. Kapuwa ipinagbawal nina Abraham at Isaac ang pagkuha ng Cananeong asawa para sa kanilang tagapagmana sa Genesis 24:3 at 28:1, ngunit kumuha si Juda nang walang paliwanag. Hindi pinangalanan ang babae; sa 1 Mga Cronica 2:3, tinawag siyang Bathshua, na nangangahulugang anak ni Sua.

Si Juda mismo ang nagbigay ng pangalan sa panganay, samantalang ang kaniyang asawa ang magpapangalan sa sumunod na dalawa. Ang Er ay maaaring may kahulugang gaya ng mapagbantay o gising. Sunod-sunod at maigsi ang mga ulat ng kapanganakan, kaya pinaiikli ng Genesis sa tatlong pangungusap ang mahabang panahong lumipas.

Ang pahayag na muli siyang naglihi, at ang isa pang paglihi sa kasunod na talata, ay nagbibigay sa mga kapanganakan ng ritmo na parang bilang. Ang pangalang Onan ay inuugnay sa salitang Hebreo na on, lakas o sigla, na ginagamit din ni Jacob tungkol sa kapanganakan ni Ruben sa Genesis 49:3.

Ang Chezib ay tunog na malapit sa Hebreong kazav, “kasinungalingan,” at ginamit ni Mikas ang kaparehong tunog sa Mikas 1:14 tungkol sa Achzib. Sa bayang may pangalang kaugnay ng panlilinlang isinilang ang anak na ipagkakait ni Juda sa ilalim ng isang pangakong hindi niya tutuparin. Ang hiwalay na pagtukoy kung nasaan si Juda nang manganak ang kaniyang asawa ay nagpapahiwatig na mahalaga sa salaysay ang kanilang pagkakahiwalay.

Ang pangalang Thamar ay nangangahulugang punong datiles. Hindi binanggit ang kaniyang bayan o ama, bagaman sa talata 11 ay babalik siya sa bahay ng kaniyang ama. Si Juda ang pumili ng asawa para sa anak niya, tulad ng pagpili ni Abraham ng asawa para kay Isaac, at walang ibinigay na paghatol o papuri sa pagpiling iyon.

Sa Hebreo, ang Er kapag binaligtad ang mga titik ay nagiging ra, “masama,” at magkatabi ang dalawang tunog sa talata: si Er ay masama sa paningin ng Panginoon. Hindi sinabi kung ano ang kaniyang kasalanan. Siya ang unang indibiduwal sa Biblia na tahasang sinabing pinatay ng Panginoon.

Ang pandiwang Hebreo na yabbem ay tumutukoy sa tungkulin ng levirate marriage, kung saan kinukuha ng kapatid ang balo ng namatay upang magkaroon ito ng tagapagmanang magpapatuloy sa pangalan ng namatay. Dito unang lumilitaw ang gawaing ito. Kalaunan, itinakda ito sa Deuteronomio 25:5–10 at ito rin ang nasa likod ng ugnayan nina Boaz at Ruth.

Ipinahihiwatig ng balarilang Hebreo na paulit-ulit ang ginagawa ni Onan sa tuwing sumisiping siya sa asawa ng kaniyang kapatid. Sa batas ng levirate marriage, ang unang anak ay magdadala sa pangalan ni Er at magmamana ng bahagi nito bilang panganay, kaya maaaring lumiit ang sariling mana ni Onan. Hinuha ito mula sa kalaunang batas, ngunit malawak na tinatanggap na paliwanag.

Ginamit kay Onan ang kaparehong paghatol na ginamit kay Er: masama sa paningin ng Panginoon ang kaniyang ginawa. Ang salitang nagsasaad na siya ay pinatay “rin naman” ang nag-uugnay sa dalawang kamatayan. Ang ideyang iyon ang agad na lilitaw sa takot ni Juda sa susunod na talata na baka mamatay rin si Selah.

Ang balong walang anak ay maaaring bumalik sa bahay ng kaniyang ama, gaya ng anak na babae ng saserdote sa Levitico 22:13. Magkaiba ang sinabi ni Juda kay Thamar at ang tunay niyang pangamba, at kapuwa ipinakikita ng talata. Tinalakay ng Talmud kalaunan ang babaeng sunod-sunod na namamatayan ng asawa bilang mapanganib pakasalan; maaaring ganito ang pagtingin ni Juda kay Thamar.

Ang pag-aliw kay Juda matapos mamatay ang kaniyang asawa ay kaiba sa pagtanggi ni Jacob na maaliw sa Genesis 37:35. Ang paggugupit ng tupa ay panahon ng handaan at pag-inom, gaya ng makikita sa 1 Samuel 25:2–8 kay Nabal at sa 2 Samuel 13:23–29 sa handaan ni Absalom. Ang Timnath ay nasa kaburulan sa itaas ng Adullam.

May isang taong nagbalita kay Thamar kung saan patungo si Juda. Sa dulo ng kabanata, may ibang magbabalita naman kay Juda tungkol kay Thamar sa talata 24. Umuusad ang buong salaysay sa pamamagitan ng mga impormasyong ipinapasa ng mga taong hindi pinangalanan.

Ang pariralang Hebreo na petach enayim ay literal na “bukana ng mga mata” at malamang ay tumutukoy sa isang pook na tinatawag na Enaim, kahawig ng Enam sa Josue 15:34. Ang lambong ay gaya ng ginamit ni Rebeca bago humarap kay Isaac sa Genesis 24:65. Binibigyang-diin din ng talata ang nakita ni Thamar, gamit ang parehong kilos ng pagkakita na mahalaga sa talata 2.

Hindi awtomatikong tanda ng isang patutot ang lambong. Sa isang batas ng Gitnang Asiria, ipinagbabawal pa nga sa mga patutot ang paglalambong dahil kaugnay iyon ng mga babaeng may asawa. Ang malamang na nagbigay ng gayong palagay kay Juda ay isang babaeng nag-iisa, nakatakip, sa tabi ng daan sa panahon ng pagdiriwang. Dahil nakatakip ang mukha, hindi rin niya nakilala si Thamar.

Ang Hebreong hava ay isang panawagang gaya ng “halika ngayon,” at ginamit din ng mga tagapagtayo ng Babel sa Genesis 11:3. Humihinto ang Genesis upang ipaliwanag na hindi nakilala ni Juda ang kaniyang manugang. Ang unang salitang tuwirang sinabi ni Thamar sa kabanata ay tanong tungkol sa kabayaran.

Ang “sangla” ay eravon, isang salitang sa Lumang Tipan ay matatagpuan lamang sa kabanatang ito. Pumasok ito sa Griyego bilang arrabon, na tumutukoy sa deposito o paunang kabayaran. Ginamit ni Pablo ang kaugnay na salitang iyon para sa Espiritu bilang katiyakang ibinigay sa mga puso sa 2 Mga Taga-Corinto 1:22.

Ang singsing ay malamang na isang silindrong tatak na nakasabit sa leeg sa isang panali; kapag iginulong sa basang luwad, nag-iiwan ito ng natatanging marka ng may-ari. Ang tungkod ay maaari ring may tanda ng may-ari. Kaya ibinigay ni Juda ang kaniyang personal na tatak, panali, at tungkod bilang sangla para sa isang anak ng kambing.

Apat na kilos ang sunod-sunod na inilahad: bumangon siya, umalis, inalis ang lambong, at muling isinuot ang kasuutan ng pagkabao. Iyon ang mga kasuutang itinakda sa kaniya ng kalagayang ipinataw ni Juda sa talata 11. Bumalik siya sa mga iyon na parang walang nangyari sa tabi ng daan.

Ang salitang “kamay” ang bumabalangkas sa utos: ipinadala ang anak ng kambing sa pamamagitan ng kamay ng kaibigan ni Juda upang kunin ang sangla mula sa kamay ng babae. Hindi si Juda mismo ang pumunta. Si Hira, ang tanging lalaking nakaaalam ng nangyari, ay naging bahagi na rin ng usapin.

Ang salitang ginamit ni Hira sa pagtatanong ay qedeshah, isang “babaeng itinalaga,” hindi ang karaniwang zonah na ginamit sa talata 15 para sa patutot. Mas kagalang-galang ang tunog nito, bagaman tumutukoy pa rin sa gayong babae. Ipinagbabawal ng Deuteronomio 23:17 ang qedeshah sa Israel. Pinagtatalunan ng mga makabagong iskolar kung ang gayong mga babae ay talagang naglingkod sa mga templong Cananeo.

Ibinalik ni Hira kay Juda ang sagot ng mga tagaroon sa halos parehong anyo: walang gayong patutot sa lugar. Sa isang di-inaasahang paraan, totoo ang sagot, sapagkat ang babaeng nasa tabi ng daan ay hindi talaga yaong inaakala nilang uri ng babae.

Ang ibig sabihin ng sinabi ni Juda ay hayaan na lamang ang babae na ingatan ang mga bagay. Ang pangamba niyang mapahiya sila ay literal na may diwang maging tampulan ng paghamak o pagtawa. Mas pinili niyang isuko ang kaniyang singsing, pamigkis, at tungkod kaysa patuloy na magtanong sa bayan kung nasaan ang inaakalang patutot.

Mga tatlong buwan ang karaniwang panahong maaari nang mahalata ang pagbubuntis. Bilang balong ipinangako kay Selah, itinuring si Thamar na nakatali pa rin sa sambahayan ni Juda. Sa kalaunang batas, ang pagsunog ang parusa sa anak na babae ng saserdoteng nagpatutot sa Levitico 21:9, samantalang ang pagbato ang karaniwang hatol sa Deuteronomio 22:21.

Sa Hebreo, ipinadala ni Thamar ang mensahe habang inilalabas siya upang mamatay. Hindi niya pinangalanan si Juda, kundi sinabi lamang na ang ama ng dinadala niya ay ang lalaking may-ari ng mga bagay na iyon. Mula rito, itinuro ng Talmud sa Sotah 10b na mas mabuting malagay sa nagliliyab na hurno kaysa hiyain sa madla ang ibang tao.

Ang pahayag ni Juda na higit na matuwid si Thamar kaysa sa kaniya ay tsadqah mimmenni. Gagamitin ni Haring Saul ang kaparehong diwa kay David sa yungib ng En-gedi sa 1 Samuel 24:17. Kasabay ng pag-amin, ibinigay ni Juda ang dahilan: hindi niya ibinigay kay Thamar si Selah na kaniyang anak.

Halos kapareho ng pananalita sa panganganak ni Rebeca sa Genesis 25:24 ang paglalarawang narito na may kambal sa kaniyang tiyan. Gaya nina Esau at Jacob, ang dalawang sanggol na ito ay magkakaroon din ng tunggalian tungkol sa unang paglabas sa mismong sandali ng kapanganakan.

Ang sinulid ay shani, isang mamahaling kulay na matingkad na pula. Sa kapanganakan ni Jacob, isang kamay ang humawak sa sakong ni Esau sa Genesis 25:26; dito naman, isang kamay ang unang lumabas at minarkahan. Ang pahayag ng hilot na ito ang unang lumabas ang tanging batayan ng kaniyang pag-angkin sa unang puwesto, at mababaligtad iyon sa susunod na talata.

Ang Phares, o Perets sa Hebreo, ay nangangahulugang paglusot, pagkasira, o biglang paglabas. Ginamit ni David ang parehong ugat nang pangalanan niya ang Baal-perazim sa 2 Samuel 5:20 matapos ang biglang paglusob laban sa kaniyang mga kaaway. Sa Ruth 4:18–22, si Phares ang nangunguna sa talaangkanang hahantong kay David.

Ang Zara, o Zerach sa Hebreo, ay may diwang pagsikat o pagliwanag, gaya ng bukang-liwayway, na maaaring tumugma sa pulang sinulid sa kaniyang kamay. Si Achan na nagtago ng samsam sa Jerico ay mula sa angkan ni Zara ayon sa Josue 7:1. Mula rin sa linyang ito sina Ethan at Heman na kilala sa karunungan sa 1 Mga Cronica 2:6.