Bumabalik sa Silo ang pagsisiyasat ng lupain

Ang “sumuko” ay kabash, ang pandiwa ng Genesis 1:28, kung saan inutusan ang tao na punuin ang lupa at supilin ito. Iningatan ng Silo, mga dalawampung milya sa hilaga ng Jerusalem, ang tabernakulo hanggang sa mga araw ni Eli (1 Samuel 1:3; 4:3), at itinuro nang lumaon ni Jeremias ang mga guho nito, nang anyayahan ng Dios ang bayan na pumaroon sa Kaniyang dako sa Silo (Jeremias 7:12).

Ang pito ay ang Benjamin, Simeon, Zabulon, Issachar, Aser, Nephtali at Dan. Sinasabi ng talata na hindi pa “nababahaginan” ang kanilang mana. Hawak na ang lupain, nguni't karamihan ng mga lipi ay wala pang tirahan dito.

Ang “magpapakatamad” ay mitrappim, pagbagsak ng mga kamay, mula sa rapha, ang pandiwang ginamit ng Gabaon nang magmakaawa ito kay Josue na huwag panlambutin ang kaniyang kamay (10:6). Ang “Hanggang kailan” ay ang reklamo ng Dios laban sa Israel sa ilang, nang itanong Niya kung hanggang kailan Siya gagalitin ng bayang ito (Mga Bilang 14:11).

Tatlong lalake mula sa bawa't isa sa pitong lipi: dalawang pu't isang tagasukat. Ang “iguguhit” ay katav, sumulat: lalakarin nila ang lupain at isusulat ito. Ang “lalakad sa lupain” ay ang pandiwa ng salita ng Dios kay Abraham na lakarin ang lupain sa haba at luwang nito (Genesis 13:17).

Nakatira na ang Juda sa timog at ang Jose sa hilaga, at ang ibang lipi ay ilalapat sa paligid nila. Ang dalawang dakilang sangbahayan ay nakapalibot na sa lupain gaya ng paghahati rito ng mga kaharian ng Juda at Israel nang lumaon, na ang nangungunang lipi ng huli ay ang Ephraim.

Sinasabi ni Josefo na nagsugo si Josue ng mga lalaking bihasa sa heometriya upang sukatin ang lupain, at nag-ulat sila tungkol sa uri ng lupa at hindi lamang sa laki nito (sa kaniyang mga Antigwedad ng mga Judio 5.1.21). Ang hinihingi lamang ng talata mismo ay isang nakasulat na paglalarawan na dadalhin “dito”, sa Silo, para sa sapalaran.

Ikatlong paraan na ito ng pagpapangalan sa bahagi ng Levi. Sa 13:14 ito ay ang mga handog, sa 13:33 ang Panginoon mismo, at dito “ang pagkasaserdote sa Panginoon”. Ang tungkulin, ang handog at ang Dios ay tatlong paglalarawan ng iisang bahagi.

Tatlong ulit ibinigay ni Josue ang kaniyang tagubilin sa limang talata (4, 6, 8), at bawa't ulit ay may utos na bumalik sa kaniya. Hindi magiging pangkat ng mga maninirahan ang pagsukat; babalik ang mga tagasukat upang ihagis ang sapalaran sa iisang dako para sa lahat.

Ang “sa isang aklat” ay nangangahulugang sa isang balumbon, isang nakasulat na sukat ng lupain bayan-bayan. Tinatawag pa ring “kampamento” ang Silo, isang salitang militar na ginagamit kahit tapos na ang digmaan.

Nagbanta nang lumaon ang Mikas 2:5 sa mga mangangamkam ng lupa sa kaniyang panahon na wala silang maghahagis ng panukat sa pamamagitan ng sapalaran sa kapulungan ng Panginoon: walang bahagi sa susunod na paghahati. Ang sapalaran sa Silo ang nagtakda ng huwarang ipinapalagay ng banta ni Mikas.

Ang kapalaran ay “lumabas”, na para bang hinugot mula sa isang sisidlan. Ang Benjamin, ikalawang anak ni Raquel at tanging tunay na kapatid ni Jose, ay inilagay sa pagitan ng Juda at Jose. Nang mahati ang kaharian, sumama ang Benjamin sa Juda (1 Mga Hari 12:21).

Ang “dako ng Jerico” ay katef, ang balikat, ang salita para sa gilid ng burol na umuulit sa mga listahan ng hangganan. Umaakyat ang hilagang guhit mula sa Jordan, dumaraan sa Jerico patungo sa kaburulan, at nagtatapos sa ilang ng Beth-aven, malapit sa Beth-el.

Dito, itinutumbas ang Luz sa Beth-el, na nakalista sa mga bayan ng Benjamin (talatang 22). Sa ibang dako, ibinibilang ang Beth-el sa Ephraim (1 Mga Cronica 7:28), at sinakop ito ng sangbahayan ni Jose (Mga Hukom 1:22). Ang bayang nasa hangganan ay maaaring angkinin mula sa magkabilang panig.

Ang “kalunurang sulok” ay sa literal, ang panig ng dagat, sapagka't nasa kanluran ang dagat. Nagtatapos ang guhit sa Chiriath-jearim, na binanggit bilang “bayan ng mga anak ni Juda”: humihinto ang kanlurang gilid ng Benjamin sa isang bayan ng Juda.

Ang timog na hangganan ng Benjamin ay ang hilagang hangganan ng Juda na sinusundan nang pabaligtad, mula kanluran pasilangan, samantalang sa kabanata 15 ay mula silangan pakanluran. Ang parehong mga bukal at libis ang nagmamarka sa dalawang lipi, isinalaysay mula sa magkabilang panig ng guhit.

Muling katef, ang balikat ng tagaytay ng mga Jebuseo, ang nasa likod ng “dako ng Jebuseo”. Dumaraan ang guhit sa timog lamang nito, kaya napapasama ang lungsod sa bahagi ng Benjamin. Sinabi ng Talmud (Yoma 12a) na ang templo mismo nang lumaon ay nakatayo sa hangganang ito, bahagi sa Juda at bahagi sa Benjamin.

Ang Geliloth, mga bilog, ay nasa dakong may Gilgal sa listahan ng Juda (15:7), at iisa ang ugat ng dalawang pangalan, tanda na iisang dako ang tinutukoy. Ang En-semes, bukal ng araw, ay madalas ilagay sa isang bukal sa daang pababa sa Jerico.

Ang Araba rito ay malamang na ang Beth-araba, gaya ng basa ng Griego; lumilitaw ang bayang ito sa listahan ng Juda (15:61) at ng Benjamin (talatang 22). Bumababa ang guhit mula sa kaburulan tungo sa lambak ng Jordan.

Nagtatapos ang hangganan sa bunganga ng Jordan, ang mismong dakong pinagsimulan ng hilagang hangganan ng Juda (15:5). Nagtatagpo ang dalawang paglalarawan dulo sa dulo, kaya ang timog ng Benjamin at ang hilaga ng Juda ay iisang guhit na dalawang ulit nilakad.

Isa ang lupain ng Benjamin sa pinakamaliit, nguni't dito nagmula si Ehud (Mga Hukom 3:15), si Saul (1 Samuel 9:1–2), si Mardocheo (Esther 2:5) at si Pablo, na binanggit ang kaniyang lipi nang may halatang pagmamalaki (Mga Taga-Filipos 3:5).

Ang Jerico, ang unang lungsod na nasakop, ay nagiging bayan ng Benjamin. Muling itinatag ito ni Hiel na taga Beth-el noong panahon ni Achab, sa halagang binigkas ni Josue (1 Mga Hari 16:34). Ang Emec-casis, libis ng pinutol, ay hindi na lumilitaw saanman.

Sa bundok ng Samaraim tumayo si Haring Abias ng Juda at nagsalita sa hukbo ni Jeroboam bago ang labanan, at pinaratangan sila ng pagtalikod sa Panginoon (2 Mga Cronica 13:4). Ang Beth-el, ang dambanang-hari ni Jeroboam, ay nakalista rito bilang bayan ng Benjamin.

Sa Benjamin ang Ophra na ito, sa daang tinahak nang lumaon ng isang pangkat ng mga Filisteong manloloob (1 Samuel 13:17), iba sa Ophra ni Gedeon na sa mga Abiezrita (Mga Hukom 6:11). Ang Para ay nangangahulugang dumalagang baka; maaaring ipinaaalala ng Avim ang mga Avim ng 13:3.

Ang Cephar-hammonai ay nangangahulugang nayon ng mga Ammonita, marahil isang pamayanang Ammonita sa loob ng Benjamin. Ang Gaba, o Geba, ay naging hilagang hangganan ng Juda, kaya umabot ang pagbabago ni Josias mula Geba hanggang Beer-seba (2 Mga Hari 23:8).

Inilalagay ng Jeremias 31:15 si Raquel na tumatangis sa kaniyang mga anak sa Rama, at sa Rama pinalaya si Jeremias mula sa kaniyang mga tanikala sa gitna ng mga bihag na patungong Babilonia (Jeremias 40:1). Ang Gabaon at Beeroth ay dalawa sa apat na bayan ng mga taga Gabaon sa kabanata 9.

Ang Mizpe ng Benjamin ay kung saan tinipon ni Samuel ang Israel upang manalangin (1 Samuel 7:5), kung saan napili si Saul sa pamamagitan ng sapalaran (10:17–21), at kung saan namahala si Gedalias sa Juda matapos bumagsak ang Jerusalem (Jeremias 40:6). Nananatili ang Moza bilang Motza, sa kanluran lamang ng Jerusalem.

Ang Irpeel ay nangangahulugang nagpapagaling ang Dios. Ang Recoem ay kapangalan ni Recem, isa sa mga haring Madianita na pinatay kasama ni Balaam (13:21). Wala sa tatlong bayang ito ang binabanggit saanman sa Lumang Tipan.

Inilibing sa wakas sina Saul at Jonathan sa Sela, sa libingan ni Cis na kaniyang ama (2 Samuel 21:14). Ang Gibeath ay ang Gibea ni Saul, ang kaniyang bayan at kabisera (1 Samuel 11:4). Nagtatapos ang listahan ng mga bayan ng Benjamin sa libingan at luklukan ng unang hari ng Israel.