Nangangailangan ng bayan ang binabantayang lunsod

Nakakabit na ngayon ang mga pintong hindi pa naikakabit sa 6:1. Nasa mga pintuang-bayan ang lugar ng mga tagatanod-pinto, ngunit mga lingkod ng templo ang mga mangaawit at Levita, at hindi pangkaraniwan ang pagtatalaga sa kanila sa mga pintuang-bayan ng lungsod; sa 13:22, muling maglalagay si Nehemias ng mga Levita upang bantayan ang mga pintuang-bayan sa sabbath. Ipinahihiram ng bahay ng Dios ang mga tao nito upang bantayan ang lungsod.

Ang “kuta” na pinamamahalaan ni Hananias ay ang birah, ang kutang katabi ng templo na ang mga tahilan ay hiningi ni Nehemias sa hari sa 2:8; doon nang maglaon itinayo ang Antonia ni Herodes. Si Hanani ang kapatid na ang ulat ang nagbukas sa aklat (1:2), kaya ang lalaking nagdala ng masamang balita ang siya ngayong nagbabantay sa lungsod na inilarawan niya.

Karaniwang binubuksan ang mga pintuang-bayan sa unang liwanag. Ang paghihintay “hanggang sa ang araw ay uminit”, kalagitnaan ng umaga, ay nangangahulugang walang papapasukin habang kalahating tulog pa ang lungsod. Malabo sa Hebreo ang pariralang isinaling “samantalang sila'y nangagbabantay”; maaaring ang ibig sabihin ay isinasara ang mga pinto habang nasa puwesto pa ang mga bantay. May bawat dahilan ang lalaking nagbabantay sa tapat ng sarili niyang pinto na manatiling gising.

Kung tuwiran, “maluwang sa magkabilang kamay” ang “maluwang at malaki”, malapad sa bawat direksiyon. Ang mga bahay na “hindi naitatayo pa” ay mga bakanteng lote at guho sa loob ng ikot, hindi lungsod na walang tahanan. Darating ang lunas sa 11:1, nang pumili sa pamamagitan ng sapalaran ng ikasampung bahagi ng bayan na lilipat sa loob.

Ang “inilagak ng aking Dios sa aking puso” ay parirala ng 2:12, kung saan inilihim ni Nehemias ang inilagak ng Dios sa kaniyang puso para sa Jerusalem. Dalawang beses siyang nakasumpong: nasumpungan niya ang talaan, saka ang nakasulat dito. Ang kasunod ay isang kasulatang sinipi, halos salita sa salita ang talaan sa Ezra 2.

Medinah ang salita sa likod ng “lalawigan”, distrito ng pamamahala ng Persia. Bumalik ang Juda bilang lalawigan ng imperyo, hindi bilang kaharian, at maingat ang talaan na pangalanan si Nabucodonosor bilang nagdala sa mga magulang. Inilalarawan ng “bawa't isa'y sa kaniyang bayan” ang mga pamilyang bumabawi sa kanilang mga bayang sinilangan, kaya maraming kasunod na talaan ay mga lugar.

Labindalawang pinuno ang nasa kopya ni Nehemias samantalang labing-isa ang nasa Ezra 2:2; si Nahamani ang dagdag. Ang labindalawang bumalik na pinuno ay parang sinadyang alingawngaw ng labindalawang lipi, gaya ng labindalawang kambing sa pagtatalaga ng templo na ayon sa bilang ng mga lipi (Ezra 6:17). Bahagyang nagkakaiba ang ilang pangalan sa dalawang kopya, Azarias sa halip na Seraias, Nehum sa halip na Rehum.

Kahulugan ng Paros ang “pulgas”, gaya ng itinawag ni David sa sarili sa harap ni Saul (1 Samuel 24:14). Ito ang nangunguna sa mga pamilyang laiko at kabilang sa pinakamalalaki. Paulit-ulit itong lumilitaw: mas marami pa sa kanila ang dumating kasama ni Ezra (Ezra 8:3), nagkumpuni ng pader si Pedaias na anak ni Paros (3:25), at si Paros ang unang pangalang laiko sa tipan sa 10:14.

“Ang Panginoon ay humatol” ang Sephatias, at dito ay nagkakasundo ang dalawang kopya ng talaan hanggang sa huling numero. Mahalaga ang pagkakasundong iyon, sapagkat ipinakikita nitong ang mga pagkakaiba sa ibang dako ay hindi ibang sensus kundi iisang kasulatang dalawang beses na naisalin-salin.

Binibilang ng Ezra 2:5 ang 775 para kay Ara, isang daan at dalawampu't tatlong higit. Ang karaniwang paliwanag sa ganitong agwat ay pagkakamali sa pagkopya ng mga bilang, o ang isang talaan ay bumibilang sa pag-alis at ang isa sa pagdating. Lumitaw na ang sangbahayan ni Ara sa 6:18, bilang pamilyang pinag-asawahan ni Tobias.

Isang katungkulang naging pangalan ng pamilya ang Pahath-moab, “gobernador ng Moab”, marahil mula sa ninunong namahala sa Moab nang sakop ito ng Israel sa ilalim ni David. Sa 2,818, ito ang pinakamalaking pamilyang laiko, nahahati sa mga sanga sa ilalim nina Jesua at Joab. Si Hasub ng sangbahayang ito ang nagkumpuni ng isang bahagi ng pader (3:11).

Pangalan din ng bansa sa silangan ng Babilonia ang Elam, ngunit dito ay isang pamilyang taga Juda. Ang 1,254 nito ay siya ring bilang na ibinigay sa talatang 34 para sa isang Elam pa, kapwa sa talaang ito at sa kay Ezra. Dahil sa ganoon kaeksaktong pagkakataon, marami ang naghihinalang dalawang beses nadampot ng mata ng eskriba ang bilang.

Ang Ezra 2:8 ay may 945 para kay Zattu, eksaktong isang daan ang higit. Madaling magkamali ang tagakopya ng isang buong daan kapag iisang numero ang nabago. Lumilitaw ang angkan ni Zattu sa mga lumagda sa tipan sa 10:14 at sa mga lalaking may asawang taga ibang bayan sa Ezra 10:27.

Ang Zachai, “dalisay”, ay pangalang Hebreo na nang maglaon ay pumasok sa Griego bilang Zaqueo (Lucas 19:2). Magkapareho ang pitong daan at animnapu sa dalawang kopya ng rehistro.

Bani ang tawag ng Ezra 2:10 sa pamilyang ito at 642 ang bilang. Dalawang anyo ng iisang pangalan ang Binnui at Bani, hango sa banah, magtayo, na bagay sa isang aklat tungkol sa pagtatayo. Nagpapalitan ang dalawang baybay na ito sa ibang dako ng Ezra at Nehemias, kaya malamang na iisang sangbahayan ang tinutukoy.

Lima ang higit para kay Bebai dito kaysa sa Ezra 2:11. Dalawampu't walo pa sa sangbahayan ni Bebai ang sumunod kasama ni Ezra sa ilalim ni Zacarias na anak ni Bebai (Ezra 8:11), at apat sa pamilya ang kabilang sa mga nag-asawa ng taga ibang bayan (Ezra 10:28).

Ang 2,322 ni Azgad ang pinakamalawak na agwat ng dalawang talaan: 1,222 ang sa Ezra 2:12, isang libo't isang daang kulang. Malamang na “malakas si Gad” ang kahulugan ng pangalan, at ang Gad ay salita para sa kapalaran. Isang daan at sampu pa sa sangbahayan ang sumama kay Ezra (Ezra 8:12), at lumagda si Azgad sa tipan sa 10:15.

Si Adonicam, “bumangon ang aking panginoon”, ay may 667 dito at 666 sa Ezra 2:13, iisang numero ang pagitan. Tinatawag ng Ezra 8:13 ang mga huling dumating mula sa pamilyang ito na mga huling anak ni Adonicam, na para bang dalawang yugto ang pagbabalik ng sangbahayan.

Persiano ang pangalang Bigvai, na dala rin ng isa sa labindalawang pinuno sa talatang 7. Isang salinlahi matapos si Nehemias, may sulat sa Arameo mula sa Elephantine sa Egipto na para kay Bagohi, gobernador ng Juda, isang malapit na kaugnay na anyo. Ang pagdadala ng mga pamilyang taga Juda ng mga pangalang Persiano ay nagpapakita kung gaano na sila katagal namuhay sa loob ng imperyo.

Apat na raan at limampu't apat para kay Adin ang nasa Ezra 2:15; 655 ang nasa kopyang ito. Ang Addin ay “maselan” o “marangya”, at nagpadala ang sangbahayan ni Adin ng limampu pang lalaki kasama ni Ezra (Ezra 8:6) at inilagay ang pangalan nito sa tipan sa 10:16.

Tanda ng isang sanga ni Ater ang “ni Ezechias”, tila sa pamamagitan ng isang Ezechias, ang hari man o isang huling pinuno ng sangbahayan. Sa tipan sa 10:17, magkatabi sina Ater at Hizkia. May isa pang Ater sa talatang 45 sa mga tagatanod-pinto, ibang linya.

Tatlong daan at dalawampu't walo ang bilang ni Hasum dito at 223 sa Ezra 2:19, at magkaiba ang puwesto nito sa pagkakasunod ng dalawang talaan. Isang Hasum ang nakatayo sa kaliwa ni Ezra sa pagbasa ng kautusan (8:4), kaya sapat ang katanyagan ng sangbahayan upang mapasa plataporma.

May 324 si Besai laban sa 323 ni Ezra, ang pinakamaliit na posibleng pagkakaiba. Muling lumitaw ang pangalan ng pamilya sa tipan sa 10:18.

Jora ang tawag ng Ezra 2:18 sa pamilyang ito, na may parehong 112. Mula sa yoreh, ang maagang ulan, ang Jora, at maaaring mula sa choreph, taglagas, ang panahon ng ulang iyon, ang Hariph; marahil dalawang pangalang pampanahon para sa iisang sangbahayan. Lumagda si Hariph sa tipan sa 10:19.

Gibbar ang basa ng Ezra 2:20, na may parehong 95. Dito nagsisimulang lumipat ang talaan mula sa mga pamilya tungo sa mga bayan, at sa Gabaon nilinlang ng mga Gabaonita si Josue (Josue 9). Gumawa sa pader ang mga lalaki ng Gabaon sa tabi ng mga lalaki ng Mizpa (3:7).

Hiwalay na binibilang ng Ezra 2:21–22 ang dalawang bayang ito, 123 at 56, na umaabot sa 179, hindi 188. Malapit sa Bethlehem ang Netopha at tahanan ng dalawa sa tatlumpung makapangyarihang lalaki ni David (2 Samuel 23:28–29). Nang maglaon, sa mga nayon ng Netopha nanirahan ang mga mangaawit na Levita (12:28).

Sa Anathoth nagmula si Jeremias (Jeremias 1:1). Sa pagkubkob, bumili siya ng bukid doon at tinatakan ang kasulatan sa isang banga, na nagsasabing muling bibilhin ang mga bahay, bukid at ubasan sa lupaing ito (Jeremias 32:15). Dito, isang daan at dalawampu't walo sa mga lalaki nito ang umuuwi.

Azmaveth lamang ang tawag ng Ezra 2:24 sa bayan; Beth-azmaveth naman sa kopyang ito, ang bahay ni Azmaveth. Ilang milya ito sa hilaga ng Jerusalem malapit sa Anathoth, at nanirahan nang maglaon ang mga mangaawit sa mga bukid nito (12:29).

Magkakasama rito ang tatlo sa apat na bayan ng mga Gabaonita sa Josue 9:17. Iningatan ng Chiriathjearim ang kaban nang dalawampung taon matapos itong ibalik ng mga Filisteo (1 Samuel 7:1–2), at doon nagmula si Urias na propeta, na pinatay ni Joacim (Jeremias 26:20).

Mga bayan sa hangganan ng Benjamin ang Rama at Gebaa. Sa Rama natagpuan ni Nabuzaradan si Jeremias na nakagapos sa gitna ng mga bihag na dadalhin sa Babilonia at pinalaya siya (Jeremias 40:1). Anim na raan at dalawampu't isa sa mga tao nito ang bumabalik sa daang nagdala sa kanilang mga magulang palayo.

Sa Michmas inakyat nina Jonathan at ng kaniyang tagadala ng sandata ang bangin patungo sa himpilan ng mga Filisteo (1 Samuel 13:23–14:14). Inilalarawan ng Isaias 10:28 ang isang hukbo ng Asiria na nag-iiwan doon ng dala-dalahan sa pagmamartsa sa Jerusalem. Isang daan at dalawampu't dalawa ang bumalik, pareho sa dalawang kopya.

Itinayo ni Abraham ang kaniyang tolda sa pagitan ng Beth-el at Ai at nagtayo ng dambana roon (Genesis 12:8); ang Ai ang bayang nasakop ni Josue sa ikalawang pagtatangka, at nasa Beth-el ang gintong guya ni Jeroboam. Isang daan ang higit sa bilang ng Ezra 2:28, 223, kaysa sa kopyang ito.

Ibinubukod ng “isang Nebo” ang bayang ito sa Juda mula sa Bundok Nebo sa Moab, kung saan tinanaw ni Moises ang lupain. Payak na Nebo ang nasa Ezra 2:29, at kasunod nito ang Magbis na may 156, isang bayang lubusang wala sa kopyang ito.

Eksaktong inuulit ng “isang Elam” ang 1,254 ng talatang 12, gaya rin sa Ezra. Maaaring ibinubukod ng salitang “isang” rito ang isang bayang tinatawag na Elam mula sa pamilyang may ganoong pangalan, yamang mga lugar ang nakapaligid na mga talaan.

Dalawang Harim ang nasa rehistrong ito: ang pamilyang laiko na 320, at ang sangbahayang saserdote na 1,017 sa talatang 42. Kapwa nakatala ang dalawang pangalan sa tipan sa ikasampung kabanata, ang saserdote sa talatang 5 at ang laiko sa talatang 27.

Ang Jerico, na isinumpa ni Josue ang muling pagtatayo (Josue 6:26) at itinayong muli ni Hiel kapalit ng kaniyang mga anak (1 Mga Hari 16:34), ay nagpadala ng 345. Ang mga lalaki nito ang nagtayo ng bahaging katabi ng mga saserdote sa pintuang-bayan ng mga tupa (3:2).

Mga bayan ito sa kapatagan sa baybayin; ang Ono ang kapatagang pinagmungkahian ni Sanballat ng pulong sa 6:2. Sa Lod, ang Lida, pinagaling ni Pedro si Eneas (Mga Gawa 9:32–35). Pitong daan at dalawampu't lima ang bilang ng Ezra 2:33, apat ang higit.

Sa 3,930, ang Senaa ang pinakamalaking iisang pangkat sa buong rehistro, at 3,630 ang nasa Ezra 2:35. Nakagugulat ang bayang ganoon kalaki, kaya may bumabasa sa pangalan bilang “ang kinapopootan”, paglalarawan sa isang uri ng mahihirap na bumalik sa halip na isang lugar. Ang mga anak ni Hassenaa ang nagtayo ng pintuang-bayan ng mga isda (3:3).

Apat na sangbahayan ng saserdote ang kasunod, 4,289 lahat, halos ikasampu ng kapisanan sa talatang 66. Ibinilang si Jedaias “sa sangbahayan ni Jesua”, ang dakilang saserdoteng bumalik kasama ni Zorobabel, kaya tumatakbo ang linyang ito sa nangungunang pamilya ng saserdote.

Matalim ang kasaysayan ng sangbahayan ni Immer: si Pashur na anak ni Immer ang humampas kay Jeremias at naglagay sa kaniya sa pangawan (Jeremias 20:1–2). Sa muling pagtatayo, si Sadoc na anak ni Immer ang nagkumpuni ng pader sa tapat ng sarili niyang bahay (3:29).

Hindi kabilang si Pashur sa dalawampu't apat na pangkat ng saserdote na inayos ni David (1 Mga Cronica 24), pahiwatig ng sangbahayang lumaki nang maglaon. Malaki pa rin ito sa 1,247. Anim sa mga saserdote nito ang nag-asawa ng taga ibang bayan at nagpaalis sa kanila sa reporma ni Ezra (Ezra 10:22).

Kay Harim ang ikatlo sa mga pangkat ng saserdote ni David (1 Mga Cronica 24:8). Eksaktong tugma sa bilang ni Ezra ang 1,017 nito, gaya ng lahat ng apat na bilang ng saserdote, ang pinakamatatag na bahagi ng rehistro.

Pitumpu't apat na Levita laban sa mahigit apat na libong saserdote. Hindi aksidente sa pagkopya ang di-pagkakapantay; nang tipunin ni Ezra nang maglaon ang kaniyang pangkat sa ilog Ahava, wala siyang nasumpungang Levita at kinailangan pa niyang ipasundo sila (Ezra 8:15–19). Hodavias ang baybay ng Odevia sa Ezra 2:40.

Ang mga anak lamang ni Asaph ang pinangalanan sa mga mangaawit; wala ang dalawa pang pamilya ng musika sa kaayusan ni David, sina Heman at Jeduthun. Nakatala ang pangalan ni Asaph sa labindalawang awit (50 at 73–83). Isang daan at dalawampu't walo ang bilang ng Ezra 2:41, dalawampu ang kulang.

Anim na pamilya ng bantay-pintuan, isang daan at tatlumpu't walong lalaki, isa ang kulang sa Ezra 2:42. Pangalan ng punong tagatanod-pinto sa 1 Mga Cronica 9:17–19 ang Sallum, tagabantay ng pintuang-daan ng hari sa silangan, at muling lumitaw sina Accub at Talmon bilang mga bantay ng pintuang-bayan sa 11:19 at 12:25.

Mula sa natan, magbigay, ang Nethineo, “mga ibinigay”: mga taong ibinigay sa santuario para sa mabibigat nitong gawain. Marami ang nag-ugnay sa kanila sa mga Gabaonitang ginawa ni Josue na mamumutol ng kahoy at iigib ng tubig para sa dambana (Josue 9:27), isang lumang pagkakakilanlan at hindi tahasang sinabi. Si Siha nang maglaon ang mangangasiwa sa kanila sa Ophel (11:21).

Sa Hebreo, Siaha ang anyo sa Ezra 2:44 at Sia rito, isa sa maraming maliliit na pagbabago ng baybay sa mga pangalan ng mga lingkod sa templo. Mula sa padah, tubusin, ang Phadon, angkop na pangalan sa talaan ng mga taong ang mga ninuno ay itinali sa paglilingkod.

May Accub at Hagab ang Ezra 2:45–46 sa bahaging ito ng talaan, mga pangalang wala sa kopyang ito. Malamang na “puti” ang Lebana, isang patulang salita para sa buwan (Isaias 24:23). Ipinakikita ng maiikling puwang na tulad nito ang talaang kinopya nang higit sa isang beses sa kamay.

Ang Hanan ay “mapagbiyaya”, pangalang sapat ang kakaraniwan upang dalhin din ng isang lumagda sa tipan (10:10) at ng isang ingat-yaman sa kamalig (13:13). Maaaring “mamula-mula” ang Gahar. Iniingatan ng Aklat ng Nehemias ang mga pangalan ng pinakamababang lingkod ng templo nang kasingingat ng mga pangalan ng mga saserdote.

Kapangalan ni Resin ang haring Arameo ng Damasco na nagmartsa sa Jerusalem kasama ni Peka (Isaias 7:1). Muling lumitaw ang Necoda sa talatang 62, sa mga pamilyang hindi makapagpatunay ng kanilang lahing Israelita, kaya tumawid ang pangalan sa pagitan ng mga pangkat.

Mula sa gazam ang Gazzam, ang uod sa Joel 1:4, at balang ang kahulugan ng Hagaba sa talatang 48. Bagay ang mga pangalan ng insekto sa padron ng mga palayaw at paglalarawan ng katawan na pumupuno sa talaang ito. Kapangalan ni Uzza ang lalaking sinaktan hanggang mamatay dahil sa pag-alalay sa kaban (2 Samuel 6:6–7).

Mga Meunita, bayang Arabe na kinalaban ni Uzias (2 Mga Cronica 26:7), ang Meunim, at ipinaaalala ng Nephisesim si Naphis, anak ni Ismael (Genesis 25:15). Ipinahihiwatig ng mga pangalan na ilan sa mga pamilya ng lingkod sa templo ay nagsimula bilang mga banyagang bihag o tagasunod na nasama sa pagsamba ng Israel.

Salita para sa prasko na makitid ang leeg ang Bacbuc, ipinangalan sa lagukgok na tunog nito; binasag ni Jeremias ang ganitong banga ng magpapalayok sa Jeremias 19:1. Kaugnay ang Harhur ng lagnat o matinding pag-aapoy sa Deuteronomio 28:22. Parang mga palayaw na kumapit ang ganitong mga pangalan.

Bazluth sa Ezra 2:52 ang Baslit dito, iisang patinig ang pagitan, ang uri ng pagkakaibang nagmumula sa pangalang narinig at isinulat nang higit sa isang beses. Maaaring mula sa ugat na nangangahulugang manggagawa ang Harsa, angkop sa pamilya ng mga trabahador sa templo.

Dala ng isang pamilya ng mga lingkod sa templo ang pangalang Sisera, ang heneral na Cananeong pinatay ni Jael sa pamamagitan ng tulos ng tolda (Mga Hukom 4:21). Tila taglay ng Barcos ang pangalan ni Qos, ang dios ng Edom, isa pang tanda ng banyagang pinagmulan sa likod ng ilan sa mga sangbahayang ito.

Nagtatapos ang mga lingkod sa templo sa tatlumpu't dalawang pamilya, tatlong kulang kaysa sa Ezra. Mula sa chataph ang Hatipha, sumunggab, ang pandiwa ng Mga Hukom 21:21 kung saan dumagit ng asawa ang mga lalaki ng Benjamin sa sayawan sa Silo. Maaaring “nangunguna” o “tapat” ang Nesia.

Nagmula ang mga lingkod ni Salomon sa mga Cananeong pinagtrabaho ni Salomon sa sapilitang paggawa (1 Mga Hari 9:20–21). Mga titulo ang ilan sa kanilang pangalan: ang Sophereth ay “eskriba” sa anyong pambabae na ginagamit para sa katungkulan, gaya ng Pochereth sa talatang 59. Peruda ang baybay ng Ezra 2:55 sa huling pangalan.

Pamilya rin si Giddel sa mga lingkod sa templo sa talatang 49. Ang Jahala ay kambing-bundok, ang usang babae sa Mga Kawikaan 5:19. Ipinahihiwatig ng dalawang pangkat ng mga dependiyenteng may magkakapatong na pangalan na magkalapit ang kanilang mga linya, at magkasama silang binilang sa kasunod na talata.

“Manghuhuli ng usa” ang Pochereth-hassebaim, hanapbuhay na naging pangalan. Kapangalan ng Sephatias ang pamilyang laiko sa talatang 9, at ang Amon, na Ami sa Ezra 2:57, ay kapangalan ng haring taga Juda na pinatay ng kaniyang mga lingkod (2 Mga Hari 21:23).

Iisang pangkat ang pagbilang sa mga Nethineo at sa mga lingkod ni Salomon, 392 sa dalawang kopya. Nasa Ophel ang kanilang himpilan, ang tagaytay sa timog ng templo, kung saan inilalagay sila ng 3:26 sa tabi ng pintuang-bayan ng tubig sa silangan.

Bunton ng guho ang tel, at mga lugar ito sa Babilonia, gaya ng pamumuhay ni Ezekiel kasama ng mga bihag sa Tel-abib (Ezekiel 3:15). “Bunton ng asin” ang Telmelah. Lugar dito ang Immer, bagaman pangalan din ito ng sangbahayang saserdote sa talatang 40. Dahil namuhay sa gitna ng banyagang guho, nawala sa mga pamilyang ito ang patunay kung sino sila.

Sampu ang higit sa bilang ng Ezra 2:60, 652. Walang kinalaman ang Tobias na ito sa Ammonita ng ikaanim na kabanata; karaniwan ang pangalan. Kasulatan ang kulang sa mga sangbahayang ito, hindi pananampalataya: ibinibilang pa rin sila sa mga umahon.

Si Barzillai na Galaadita ang nagpakain kay David at sa kaniyang mga tauhan sa Mahanaim nang palayasin siya ni Absalom (2 Samuel 17:27–29). Isang saserdote ang nag-asawa sa marangal na pamilyang iyon at kinuha ang pangalan nito, at sa paggawa niyon ay tila lumabo ang sarili niyang linya sa mga talaan ng saserdote.

Nakasulat ang patunay na kailangan nila: ketav, isang kasulatan, ang salita sa likod ng “talaan”. Ga'al ang “hawa”, marumihan, itinuring na hindi karapat-dapat maglingkod sa dambana. Minamana ang pagkasaserdote, at ang puwang sa mga kasulatan ay puwang sa karapatang maglingkod.

Tirshatha ang salitang Persiano sa likod ng “tagapamahala”, malamang “kamahalan”; inilalapat ito ng Aklat ng Nehemias nang maglaon kay Nehemias mismo (8:9; 10:1), ngunit sa mas lumang kasulatang ito ay tumutukoy ito sa naunang gobernador. Huling nakitang sinasangguni ang Urim at Thummim, ang mga sapalarang dala sa pektoral ng dakilang saserdote (Exodo 28:30), noong mga araw nina Saul at David.

Iisa ang kabuuan sa dalawang kopya ng talaan, 42,360, ngunit hindi umaabot dito ang mga nakalista: 31,089 ang kabuuan ng mga bilang sa kabanatang ito at 29,818 ang kay Ezra. Ipinaliwanag ang pagkakaiba bilang mga babae, mga bumalik mula sa ibang lipi bukod sa Juda at Benjamin, o mga pamilyang hindi isa-isang itinala. Ang kabuuan ang nakapirming punto.

Pitong libo't tatlong daan at tatlumpu't pitong alipin, mga isa sa bawat anim na malayang tao. Hindi ang mga mangaawit ng templo sa talatang 44 ang mga mangaawit na lalake at babae; sila ang uri ng inuupahan sa mga piging at libing (2 Mga Cronica 35:25; Mangangaral 2:8). Dalawang daan ang bilang ng Ezra 2:65; tugma ang 245 ng kopyang ito sa mga mula ng kasunod na talata, kung saan maaaring dumulas ang mata ng eskriba.

Walang ganitong talata ang karamihan ng manuskritong Hebreo ng Nehemias, at isang talata ang kulang sa pagbilang ng kabanata sa maraming makabagong Bibliang Hebreo. Isinama ito ng tekstong ito, gaya ng pagkakaroon nito sa Ezra 2:66 at sa ilang manuskrito rito. Sasakyan ng mayaman ang kabayo: 736 para sa mahigit apatnapung libong tao.

Dinala ng mga kamelyo ang mga pasan sa daan sa disyerto mula sa Babilonia, apat na buwang paglalakbay nang gawin ito ni Ezra (Ezra 7:9). Dala naman ng 6,720 asno ang lahat ng iba pa, at ang matatanda, maysakit at bata. Kasingingat ng pagbilang sa mga pamilya ang pagbilang sa mga hayop, sapagkat kargamento rin ang paglipat, hindi lamang tao.

Mga darik, ang gintong barya ng mga hari ng Persia, ang “darikong ginto”; isang libo nito ang ibinigay dito ng gobernador. Isang kabuuang halaga lamang ang nasa Ezra 2:69, ngunit hinahati ng kopya ni Nehemias ang mga kaloob ayon sa nagbigay: gobernador, mga pinuno ng sangbahayan, at bayan. Ang mga mangkok ay ang mga panwisik na ginagamit sa dugo sa dambana.

Ang “librang” ay ang maneh, ang mina, na halos animnapung siklo ang halaga, kaya malaking dami ng pilak ang 2,200 nito. Nagbigay ang mga pinuno ng sangbahayan sa “ingatang-yaman ng gawain”, isang pondo sa pagtatayo, ang pariralang ginamit din ng Ezra 2:69.

Pantay ang nalabi sa bayan sa mga pinuno ng sangbahayan sa ginto, dalawampung libong darik bawat isa. Kapag pinagsama ang tatlong kaloob, umaabot ang kopya ni Nehemias sa 41,000 darik, 4,200 mina at 597 bihisan, samantalang 61,000, 5,000 at 100 ang nasa Ezra 2:69. Halos kalahati ng kayamanan ang ibinigay ng mga karaniwang pamilya.

Ang ikapitong buwan ay Tishri, ang buwan ng mga pakakak, ng Araw ng Pagtubos at ng kapistahan ng mga balag (Levitico 23:24–36). Ganito ring mga salita ang pasimula ng Ezra 3:1, at doon din ay nagtipon pagkatapos ang bayan sa Jerusalem. Sinipi ng Aklat ng Nehemias ang talaan hanggang sa dulo at hinayaang buksan ng huling linya nito ang susunod na tagpo.