Kabilang ang mga bansa sa iisang pamilya ng tao

Ito ang ikaapat na pamagat ng sali't saling lahi sa Genesis, kasunod ng 2:4, 5:1, at 6:9. Binanggit sina Sem, Cham, at Japhet sa ayos na iyon, ngunit unang tinatalakay ang angkan ni Japhet at huli ang kay Sem. Karaniwang inuuna ng Genesis ang mga sangay na hindi nito susundan nang matagal, gaya rin ng mangyayari kina Ismael bago kay Isaac at kay Esau bago kay Jacob.

Pitong anak ni Japhet ang nakatala rito. Ilan sa kanilang mga pangalan ay nakikilala rin sa mga tala ng Asiria: ang Gomer ay iniuugnay sa Gimirrai o mga Cimmerian, ang Madai sa mga Medo, at ang Tubal at Meshech sa Tabal at Mushku ng Anatolia. Ang Javan ay Ionia at naging Hebreong katawagan sa Grecia, gaya ng makikita sa Daniel 8:21. Lumilitaw muli ang Magog sa Ezekiel 38:2.

Lumilitaw ang Azkenaz sa Jeremias 51:27 kasama ng Ararat bilang isang kaharian sa hilaga, at madalas itong iniuugnay sa mga Scythian. Sa panahong medyebal, ginamit ng mga Judio ang pangalang ito para sa Alemania, na pinagmulan ng katawagang Ashkenazi. Ang Togarma ay nauugnay sa pangangalakal ng mga kabayo at mola sa Ezekiel 27:14. Sa 1 Mga Cronica 1:6, ang Rifat ay nakasulat na Diphath, marahil dahil madaling mapagkamalan ang magkahawig na titik na Hebreo.

Ang mga anak ni Javan ay iniuugnay sa mga baybaying bayan at mga taong nasa kanluran. Ang Tarsis ang malayong daungang tinangkang puntahan ni Jonas. Ang Cittim ay Kition sa Cyprus at kalaunan ay naging mas malawak na tawag sa mga kapangyarihang mula sa kanluran, gaya sa Daniel 11:30. Para sa Dodanim, ang 1 Mga Cronica 1:7 at saling Griego ay may Rodanim, na iniuugnay sa mga taga-Rhodes.

Hindi nagsisimula ang buod na ito sa kaparehong pormulang ginamit para sa mga sangay nina Cham at Sem, kaya iniisip ng maraming iskolar na maaaring nawala nang maaga ang ilang salita sa teksto. Ang salitang Hebreo na goyim ay nangangahulugang mga bansa at hindi likas na mapanlibak na katawagan. Sa Genesis 12:2, ipinangakong gagawing isang dakilang goy si Abram.

Ang Cush ay tumutukoy sa lupain sa timog ng Egipto, samantalang ang Mizraim ang pangalang Hebreo para sa Egipto at nasa anyong dalawahan na madalas iugnay sa Mataas at Mababang Egipto. Ang Phut ay malamang na Libya. Kasama rito ang Canaan, marahil dahil matagal itong nasa ilalim ng kapangyarihan ng Egipto, ngunit paliwanag lamang iyon sa pagkakapangkat at hindi tahasang sinabi ng Genesis.

Ang Havila ay pangalan din ng lupaing may ginto sa Genesis 2:11. Sina Sheba at Dedan, na nauugnay sa mga mangangalakal ng Arabia, ay muling lilitaw bilang mga inapo ni Abraham sa pamamagitan ni Keturah sa Genesis 25:3. Ipinakikita ng ganitong pag-uulit na ang talaan ay hindi lamang sumusunod sa kapanganakan kundi maaari ring magpakita ng ugnayan sa lupain, pangangalakal, at mga pangkat ng tao.

Nagbabago rito ang karaniwang pormula ng talaan at isang tao ang natatanging binibigyang-pansin. Ang pangalang Nimrod ay kahawig sa tunog ng Hebreong pariralang may diwang maghimagsik tayo, kaya malaki ang naging papel nito sa tradisyong Judio, ngunit laro lamang iyon sa tunog at hindi kahulugang ibinibigay ng Genesis. Iminumungkahi rin ng ilang iskolar na ang Cush dito ay maaaring tumukoy sa ibang Cush, marahil sa mga Kassite ng Mesopotamia.

Ang pahayag na karaniwang sinasabi ay nagpapahiwatig ng isang kilalang kasabihan sa Israel tungkol sa mahusay na mangangaso na inihahambing kay Nimrod. May kahawig na paraan ng pagtukoy sa umiiral na kasabihan sa Genesis 22:14. Pangangaso lamang ang kasanayang tahasang ibinibigay kay Nimrod, at kilala rin ang mga hari ng Asiria sa pangangaso, na inilalarawan sa mga ukit sa kanilang mga palasyo.

Dito unang lumilitaw sa Kasulatan ang isang kaharian. Ang Erech ay Uruk, ang sinaunang lungsod na kaugnay ng Gilgamesh, at ang Accad ay Akkad, kabisera ni Sargon. Hindi pa tiyak kung saan naroon ang Calneh, at may mga iskolar na nagmumungkahing maaaring basahin ang mga katinig bilang tumutukoy sa lahat ng mga lungsod na nabanggit. Ang Shinar ay nasa timog Mesopotamia at muling lilitaw sa Daniel 1:2.

Ang Ninive ay naging kabisera ng Asiria at siyang lungsod na sentro ng Aklat ni Jonas. Ang Calah ay ang pook na kilala ngayon bilang Nimrud, pangalang ibinigay dito nang mas huli bilang paggunita kay Nimrod. Ang Rehobotir ay maaaring mangahulugang malalawak na lugar ng isang lungsod at marahil ay distrito ng Ninive sa halip na hiwalay na bayan. Tinatawag din ng Mikas 5:6 ang Asiria na lupain ni Nimrod.

Hindi pa natutukoy nang tiyak ang Ressen. Sa Hebreo, hindi malinaw kung ang paglalarawang malaking bayan ay tumutukoy mismo sa Ressen o sa buong pangkat ng Ninive at mga karatig nitong lungsod. Ang kaparehong paglalarawan ng isang dakilang lungsod ay ginagamit sa Aklat ni Jonas para sa Ninive sa Jonas 1:2 at 3:3.

Lahat ng pangalang nakatala rito ay nagtatapos sa -im, isang hulaping pangmaramihan, kaya ang mga anak na ito ay mga bayan o pangkat ng tao at hindi kailangang unawain bilang mga indibiduwal na lalaki. Ang Lehabim ay maaaring tumukoy sa mga Libyan. Ang Naphtuhim naman ay ipinaliliwanag ng ilan mula sa isang katawagang Ehipsiyo na may kaugnayan kay Ptah at sa mga tao ng Memphis at Delta, ngunit mungkahi lamang ito.

Ang Pathrusim ay mga tao ng Pathros, katawagang Ehipsiyo para sa timog na bahagi ng bansa o Mataas na Egipto, na binabanggit sa Jeremias 44:1. Sinasabi ng Amos 9:7 at Jeremias 47:4 na nagmula sa Caphtor ang mga Filisteo. Karaniwang iniuugnay ang Caphtor sa Creta, kaya iniisip ng maraming iskolar na ang paliwanag tungkol sa pinagmulan ng mga Filisteo ay maaaring mas angkop na kaugnay ng Caphtorim kaysa ng Casluim.

Ang Sidon, mahalagang daungan ng mga Fenicio, ang tinatawag na panganay at siyang tanging lungsod ng Canaan na inilalarawan dito na parang isang anak. Si Heth naman ang pinagmulan ng mga Heteo o mga anak ni Heth. Mula sa kanila binili ni Abraham ang yungib sa Macpela sa Genesis 23, ang tanging bahagi ng Canaan na tahasang naging pag-aari niya habang nabubuhay.

Mula rito, lumilipat ang talaan mula sa mga personal na pangalan tungo sa mga pangalan ng mga bayan. Ang mga Jebuseo ang may hawak sa Jerusalem, na tinatawag na Jebus sa Mga Hukom 19:10, hanggang sa masakop ito ni David. Ang Amorrheo ay kaugnay ng Akkadian na Amurru, na may diwang taga-kanluran. Sa Genesis 15:16, sinasabing hindi pa lubos ang kasamaan ng mga Amorrheo. Ang mga Gergeseo naman ay bihirang banggitin sa labas ng ganitong mga talaan.

Ang mga Heveo ay makikita bilang mga tao ng Sichem sa Genesis 34:2 at ng Gabaon sa Josue 9:7. Ang mga Araceo at Sineo ay hindi na lumilitaw sa kasunod na kasaysayan ng Israel. Gayunman, ang mga bayang Irqata at Siyannu sa baybayin ng Lebanon at Syria ay kilala mula sa mga liham na natagpuan sa Amarna sa Egipto at karaniwang iniuugnay sa mga pangalang ito.

Ang Aradio ay iniuugnay sa Arvad, isang lungsod na nasa pulo sa baybayin ng Syria, na ang mga mananagwan ay binabanggit sa Ezekiel 27:8 bilang naglilingkod sa Tiro. Ang Samareo ay nauugnay sa Sumur sa parehong baybayin. Ang Amath ay nasa Ilog Orontes at nagsisilbing hilagang hangganan sa Mga Bilang 34:8. Ang pandiwang Hebreo para sa pagkalat dito ay ang kaparehong salitang ginagamit sa Genesis 11:4, 8, at 9.

Ibinibigay ang hangganan na tila mga direksiyong sinusundan ng isang manlalakbay. Mula Sidon ay bumababa ito sa baybayin patungong Gerar at Gaza, pagkatapos ay lumilihis patungo sa Sodoma, Gomorra, Adma, at Zeboim. Ang Gerar ang lugar na titirhan ni Abraham sa Genesis 20. Hindi tiyak ang lokasyon ng Lasa, bagaman inilagay ito ni Jerome malapit sa maiinit na bukal ng Callirrhoe sa tabi ng Dagat na Patay.

Ito ang pangwakas na buod ng sangay ni Cham. Ito ang pinakamahabang sangay sa kabanata, na may humigit-kumulang tatlumpung pangalan. Saklaw nito ang halos lahat ng pangunahing bayan at kapangyarihang haharapin ng Israel sa kalaunan, kabilang ang Egipto, mga Filisteo, mga bayan ng Canaan, at mga lungsod ng Babilonia.

Ipinakikilala si Sem bilang ama ng lahat ng mga anak ni Heber, na kaniyang apo sa tuhod. Ang pangalang Heber ay kaugnay ng pinagmulan ng katawagang Hebreo, at tinatawag si Abram na isang Hebreo sa Genesis 14:13. Sa Hebreo, maaaring si Sem o si Japhet ang tinutukoy na nakatatandang kapatid, kaya nananatiling may higit sa isang posibleng pagbasa sa parirala.

Ang Elam ay nasa silangan ng Babilonia sa paligid ng Susa, at ang wika nito ay hindi Semitiko, na nagpapakitang ang talaan ay hindi lamang pag-uuri ayon sa wika kundi ayon din sa lahi at teritoryo. Ang Assur ay anak ni Sem bagaman ang Genesis 10:11 ay nag-uugnay sa Asiria sa lupain ni Nimrod. Ang Aram ay Syria, at may mahalagang kaugnayan sa pinagmulan ng pamilya ni Israel sa Deuteronomio 26:5.

Ang Uz ay pangalan ng lupaing tinitirhan ni Job sa Job 1:1, at lumilitaw din ang pangalang Uz bilang anak ni Nachor sa Genesis 22:21. Halos walang ibang nalalaman tungkol kina Hul, Gether, at Mas. Sa 1 Mga Cronica 1:17, ang apat na pangalang ito ay inililista nang tuwiran sa ilalim ni Sem, at ang huling pangalan ay nakasulat na Meshech.

Sa saling Griego ng Lumang Tipan, may pangalang Cainan sa pagitan nina Arphaxad at Sala, at sinusundan ng Lucas 3:36 ang pagkakasunod na iyon. Dahil dito, may isang dagdag na pangalan ang tala sa Lucas kung ihahambing sa Hebreong teksto ng Genesis. Ang Heber ay may kaugnayan sa ideya ng kabilang ibayo o kabila, gaya ng paggamit sa Josue 24:2 tungkol sa kabilang panig ng Eufrates.

Ang pangalang Peleg ay kaugnay ng Hebreong salitang nangangahulugang paghahati, at ang pandiwang ginamit sa pagkakahati ng lupa ay mula sa parehong ugat. Bilang pangngalan, ang peleg ay maaari ring mangahulugang daluyan ng tubig, gaya sa Mga Awit 1:3. Dahil dito, may ilan na nagmumungkahi ng kaugnayan sa mga kanal na naghahati sa lupain ng Mesopotamia. Ang buong linya ni Joctan ay nakatala rito at halos hindi na sinusundan pa.

Ang Hazarmavet ay kahawig sa tunog ng pariralang looban ng kamatayan at karaniwang iniuugnay sa Hadhramaut sa timog Arabia, isang rehiyong nananatili ang kahawig na pangalan hanggang ngayon. Ang Sheleph ay iniuugnay ng ilan sa isang tribo ng Yemen. Ang Jerah ay salitang Hebreo para sa buwan. Sa kabuuan, ang labintatlong anak ni Joctan ay naglalagay sa mga kamag-anak ni Sem sa kahabaan ng Arabia.

Ang Uzal ay tradisyonal na iniuugnay sa Sana'a sa Yemen, na ang sinaunang pangalan ay Azal. Ang Dicla ay kaugnay ng salitang Aramaico at Arabe para sa punong datiles, na angkop sa isang bayang maaaring nakatira sa mga oasis. Tungkol kay Hadoram, halos ang talaang ito at 1 Mga Cronica 1:21 lamang ang nagbibigay ng kaniyang pangalan.

Ikalawang paglitaw na ito ng pangalang Sheba sa kabanata, ngunit ngayon ay kabilang siya sa mga inapo ni Sem. Ang Saba sa timog Arabia ang karaniwang itinuturing na pinagmulan ng reyna na dumalaw kay Solomon sa 1 Mga Hari 10. Ang Abimael ay may diwang ang aking ama ay Diyos, isang anyong makikita rin sa mga pangalang mula sa timog Arabia. Sa 1 Mga Cronica 1:22, ang Obal ay nakasulat na Ebal.

Ang Ophir ay kilalang lupain ng ginto na pinuntahan ng mga sasakyang-dagat ni Solomon sa 1 Mga Hari 9:28. Muli ring lumilitaw ang Havila rito, kaya may higit sa isang pangkat na nagdadala ng pangalang iyon. Ang Jobad ay pangalan din ng isang hari ng Edom sa Genesis 36:33. Sa isang sinaunang dagdag sa saling Griego ng Job, iniuugnay pa si Job sa isang Jobad.

Madalas iugnay ang Sephar sa Zafar, sinaunang kabisera ng mga Himyarita sa Yemen. Ang Mesa naman ay maaaring Massa sa hilagang Arabia. Ang bundok sa silangan ay maaaring tumukoy nang mas malawak sa maburol na lupain sa silangan. Sa ganitong pagbasa, inilalarawan ng talata ang saklaw ng mga inapo ni Joctan mula sa isang dulo ng Arabia hanggang sa kabila.

Ang buod ng sangay ni Sem ay gumagamit ng parehong apat na kategoryang nakita sa mga sangay nina Japhet at Cham: mga angkan, mga wika, mga lupain, at mga bansa. Walang espesyal na tanda rito na nagsasabing mula sa linyang ito manggagaling si Abram. Sa halip, ang Genesis 11 ang pipili at susubaybay sa partikular na linyang hahantong sa kaniya.

Sa tradisyong Judio, humigit-kumulang pitumpung pangalan ang binilang sa kabanatang ito at naging batayan ng ideya ng pitumpung bansa. Ang Deuteronomio 32:8 ay nag-uugnay sa pagtatakda ng mga hangganan ng mga bayan sa bilang ng Israel, at pitumpu rin ang sambahayan ni Jacob na bumaba sa Egipto ayon sa Genesis 46:27. Ang salitang Hebreo para sa pagkakahati rito ay parad, na ginagamit din sa paghihiwalay ng mga ilog sa Genesis 2:10.